27-01-17

Tijdens een wandeling zei ze dat ze fantaseerde hoe ik haar de bosjes in trok

De 59-jarige Pieter zwichtte langzaam maar zeker voor zijn jonge, vrouwelijke loopbuddy. Zij aan zij, rennend door veld en bos, werd het steeds spannender tussen hen, hoewel ze allebei getrouwd zijn.

Corine Koole

"Ze was de jongste in onze hardloopclub en kwam er als laatste bij. Meestal valt tijdens het rennen een groep uiteen in twee- en drietallen en het toeval wil dat haar tempo overeenkwam met het mijne, waardoor we vaak samen liepen. Het viel me op dat ze als enige van alle vrouwen een blote buik-shirtje droeg dat haar tepels zichtbaar maakte. Zoals wel vaker tijdens het hardlopen, hadden we meteen zeer persoonlijke gesprekken. Zij bleek net als ik getrouwd en had kort daarvoor een minnaar gehad, van wie ze zich met moeite had losgemaakt. Ze was er vol van en ik was graag het oor dat ze nodig had." 

"Ik dacht niet, ha nu is het mijn beurt. Ik houd van vrouwen maar affaires heb ik nooit gehad. Ik ben meer een dromer, een observator en zij hield van mijn vragen. Als ze rende, kreeg ze iets ­fladderigs. Haar rechterbeen neigde een beetje naar ­buiten, wat als het ware paste bij haar ietwat getroebleerde, sprankelende, persoonlijkheid. Al snel begonnen we ook samen, zonder de anderen te rennen. Als ik aan die keren denk, zie ik de schittering van de zon op de rivier waarlangs wij liepen voordat we over de brug de polder in gingen."

"Op een dag liepen we zij aan zij. “Ik ga even een stukje vooruitlopen”, zei ik. Het is gek, maar voor mij was dat een cruciaal, intiem moment. Alsof we in een paar maanden tijd zo met elkaar verbonden waren geraakt dat ik van haar kon weglopen zonder haar te verliezen. Alsof we hechte vrienden waren of geliefden, zo voelde het, geliefden die weten dat ze altijd weer bij elkaar terug zullen komen, ook al zijn ze niet bij elkaar in de buurt." 

"In zekere zin verbeeldde deze nietige gebeurtenis nog iets anders: dat wij bezig waren een nieuwe vorm van ­verbinding te definiëren. Betrokken, erotisch, maar niet per se seksueel. Dat bleef. Ook toen haar onwillige been haar een blessure had bezorgd en we in cafés begonnen af te spreken en ze mij bij wijze van begroeting innig omhelsde. Het initiatief daarvoor lag altijd bij haar. Ik moet mezelf daar nog bijna dagelijks op wijzen. Zij wilde afspreken, zij sloeg haar armen stevig om mij heen, mijn neus in haar luchtige haren." 

"Ik heb mij nooit aan haar opgedrongen. Die omhelzingen werden een gewoonte. Bij iedere ontmoeting drukte ze zich bij binnenkomst tegen me aan. En na een paar keer dacht ik, een volgende keer laat ik niet als eerste los. Het was zo fijn haar te ­voelen. Dat frisse, jonge van haar. Ook in onze gesprekken raakten we elkaar vaak terloops aan. Een keer waren we op een verjaardag en was het of ik een schok kreeg toen we vanuit twee hoeken van de ruimte naar elkaar keken."

"Onze vriendschap bracht me steeds meer in verwarring. Ik herinnerde mezelf er herhaaldelijk aan dat zij een vriendin was, dat wij er nooit op uit waren geweest de plek van elkaars man en vrouw in te nemen. Ik ben helemaal geen versierder en wilde wat wij hadden niet op het spel zetten voor seks. Zij was, hoe zeg ik dat, te kostbaar om in de categorie minnares te plaatsen. En toch, nu zij zo overduidelijk liet blijken wel iets te zien in fysiek contact, waarom zou ik me dan inhouden?"

"Misschien was er toch iets mogelijk dat meer in de ­richting kwam van liefde, dat soort dingen kon je natuurlijk uiteindelijk niet tegenhouden. Zolang we ­duidelijke afspraken maakten, dat we niet bij ons gezin zouden weggaan, bijvoorbeeld, was er niks aan de hand. Zo maalde het maar door in mijn ongelukkige hoofd. Nadat ik haar een avond had meegenomen naar een lezing, zei ze: ik had ineens zo’n zin om met je te vrijen. En toen ze me tijdens een wandeling liet weten dat ze fantaseerde dat ik haar in de bosjes trok, heb ik haar voor het eerst gekust. Een voorzichtige kus, nog steeds meer een toespeling op seks, dan seks zelf. Onze lippen raakten elkaar licht en ze zei lachend dat ik nu een ­twintig jaar jongere vriendin had gescoord." 

"Het werd opnieuw zomer, we kenden elkaar nu een jaar. Tijdens haar vakantie stuurde ze korte berichtjes met fotootjes van haar man en kinderen. Niet: ik mis je. Dat schreef ik ook niet. Maar waar ik ging, onze zoen raakte niet uit mijn gedachten en toen we terug waren, wilde ik die graag overdoen. Haar kussen, haar borsten strelen. Ik begreep haar wel toen ze liet weten eigenlijk toch niks in een seksuele verhouding te zien. Ze wilde haar gezin niet op het spel zetten. Maar alle tekenen dan, die op het tegendeel wezen, dacht ik. Die wandeling dan. Haar woorden op de avond van de lezing. En alle omhelzingen waarbij zij mij altijd als eerste vastpakte, nooit andersom."

"Vanzelfsprekend legde ik me meteen bij haar wens neer. Zo moeilijk kon dat niet zijn, ik was als vriend, als luisterend oor begonnen, en misschien had ze gelijk en paste die rol mij toch het best. Op een avond appte ik haar een beetje aangeschoten dat ik wilde dat ze bij mij was, meer niet. Gepikeerd en koeltjes schreef ze terug dat ik tegen haar grenzen aanschopte en dat ze dit niet volhield. Er volgde een jammerlijke time-out, daarna een verzoening, en toen: de definitieve breuk. Per mail maakte ze voorgoed een einde aan hoe het ook heet wat wij deelden." 

"Dat is nu drie maanden geleden, en nog iedere dag pijnig ik mezelf met de gedachte, wat is er fout gegaan? Zonder enige waarschuwing vooraf viel alles wat uniek en perfect was, in duigen. Misschien had het niets met mij te maken en was ik de extra complicatie in haar toch al ingewikkelde leven. Met die verklaring troost ik mezelf. Dat is makkelijker dan accepteren dat ik word afgerekend op mijn opdringerigheid."

13:53 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.