17-01-17

bezoek van Adriaan...(3)

 

Ik kijk Adriaan stomverbaasd aan alsof ik hem nu pas echt zie, 
hij heeft een respectabel nogal pafferig gezicht met de belofte van
plezier achter zijn nog altijd levendige ogen die ik herken van vroeger
en toch klaagt hij dat die ondeugendheid verleden tijd is, hij kan bij
benadering niet zeggen hoelang het geleden is dat hij nog eens alleen
of samen met Marleen plezier gemaakt heeft, gelachen heeft, gewoon
gelachen of gelachen tot hij niet meer bij kwam, die harde realiteit
grijpt hem naar de keel en meer dan eens heeft hij zich wanhopig
afgevraagd of hij ooit nog zal kunnen lachen, met of zonder haar.
Hij weet dat het voorgoed voorbij is en toch kan hij moeilijk uitleggen
hoe hij in deze vreugdeloze manier van leven beland is.
Het moet een langzame tocht geweest zijn, er is nooit iets speciaals
gebeurd, het is alleen zo gekomen en nu heeft hij beslist om zijn
huwelijk op te geven, er uit te breken.

In het verleden keek ik af en toe eens terug op mijn leven om na te
gaan waar en hoe ik een andere weg kon inslaan,
een interessanter pad kon kiezen…
Daar kon het…en toen kon het ook…maar ik deed niets en nu stond
ik met de dood van Robert weer op zo’n kruispunt en …
nou ja, nu sla ik werkelijk een andere kant op.
Marleen is een brave vrouw die ons huis perfect onderhoud, met haast
klinische precisie houdt ze het schoon, alles glimt en blinkt maar
het huis is kil en koud, het lijkt wel een ziekenhuis.
Er zijn haast nooit conflicten want dat lukt niet met Marleen,
ik heb nooit ervaren wat echt praten met elkaar is want ze heeft niets
te zeggen, wat je echt ‘verbonden voelen’ met elkaar betekent
heb ik nooit ondervonden. Het zijn zaken die ik in mijn huwelijk met
Marleen nooit gekend heb, die tussen ons niet mogelijk zijn.
Marleen is meegaand en braaf maar een echt gesprek voeren met haar
zoals ik hier nu met jou voer, is uitgesloten.
We hebben nooit gesprekstof gehad, tenzij je, geef je de boter eens door
en wil je nog een boterham, ook als gespreksonderwerpen meetelt,
de verveling sloeg toe van in het begin, dat is afgrijselijk en
doodvermoeiend. Al van in de begindagen hadden we in wezen niet
veel te vertellen, we wisten meestal geen van beiden wat te zeggen
en als we wat zeiden klonk het gedwongen dus begon ik te vrijen
om het te verdoezelen, Marleen was altijd meegaand, had nooit
hoofdpijn of zo….
Toch  was het van in het begin van een ontstellende leegte maar
omdat we zoveel afwisseling hadden van feestjes en uitjes,
een nieuw huis en werk en de bijscholing waar ik nu toch aan
begonnen was, merkte ik het eigenlijk niet.
Ik heb mezelf jaren wijsgemaakt dat het eigenlijk niet zo belangrijk
was, dat ik genoeg professionele en sociale contacten had om die
nood aan diepgang of intellectualiteit ingevuld te krijgen en
dat was ook min of meer zo tot ik vijf jaar geleden met pensioen ging
en mijn wereld wel erg eng werd.
Al jaren haat ik de burgerlijkheid en voorspelbaarheid van mijn
huwelijk en trek ik me meer en meer terug in mijn eigen wereldje
waarvoor Marleen niet de minste interesse heeft.
Marleen is altijd gebleven wie ze is, en ik, ik ben alleen een beetje
anders geworden, een beetje anders dan voorheen.

De voorbije vijf jaar, sedert ik met pensioen ben, hebben we elk jaar
een grote reis gemaakt, grote reizen maken daar heb ik jarenlang van
gedroomd, het zijn mijn dromen en niet de hare, dat weet ik.
Jarenlang heb ik gewerkt en gespaard om ooit andere continenten te
kunnen bezoeken eens ik met pensioen was.
We zijn in Zuid-Afrika geweest, in Indië, Patagonia en we hebben 2
nationale parken in Canada bezocht, elke reis had ik alleen
voorbereid, Marleen toonde geen enkele interesse maar ging mee,
lijdzaam bijna, zoals ze bijna alles lijdzaam ondergaat alleen
poetsen en schoonmaken doet ze met plezier en enthousiasme.
We hebben tijdens die reizen de meest prachtige bouwwerken gezien,
adembenemende natuur, kerken en musea, nooit toonde ze enige
animo, nooit zag ik een beetje geestdrift,
ook niet de minste waardering.
Toen we de Taj Mahal bezochten in India vroeg ik voor de zoveelste
keer naar haar mening, ik wilde weten wat ze vond van dat imposante,
witte marmeren mausoleum…en toen ze zoals gewoonlijk zonder de
minste belangstelling mompelde: ‘mooi…ja, wel mooi’,
toen brak er iets bij mij, mijn huwelijk brak uiteen en
ik wil het niet langer lijmen… 
Het is raar hoe het leven lopen kan, gaat hij verder…
En dan blijft het lang stil, zijn biecht lijkt voorbij.

De schemering valt in…
Wanneer ik voorstel om naar binnen te gaan, want buiten wordt
het alsmaar frisser en duisterder, en samen iets te eten,
heeft Adriaan er wel oren naar.
Ik bereid in een handomdraai een eenvoudige maar gezonde
maaltijd voor ons beiden en terwijl we samen eten vertelt Adriaan
dat hij nog meer plannen heeft, hij heeft zich vorige week lid gemaakt
van een fitnessclub want hij wil in de nabije toekomst niet alleen
van zijn versleten huwelijk af maar ook van dat logge,
veel te zware lijf .
Voorzichtig merk ik op dat hij wel veel veranderingen ineens  wil
doorvoeren maar Adriaan verzekert mij dat het niet tevéél is,
hij heeft er erg veel zin in, hij is erg gemotiveerd, het is nu of nooit…
Ik luister bijna de hele verdere avond vrijwel zonder hem te
onderbreken naar zijn plannen, ik vind ze erg ambitieus dat is waar
maar zolang zijn enthousiasme blijft duren, is de kans reëel dat
zijn nieuwe projecten slagen.
Het is bijna middernacht als Adriaan afscheid neemt,
de oprit afrijdt en vertrekt.
Ik wens hem een behouden thuiskomst en zwaai, sluit de deur achter
hem en vraag me af of hij nu naar zijn oude huis gaat of
naar zijn nieuwe appartement.
Dat heb ik hem niet gevraagd.
Dat weet ik dus niet ...

 

 




13:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.