15-01-17

bezoek van Adriaan...(2)

 

Ja, alles verandert…
Weet je, begint hij lusteloos te vertellen, met Karen dacht ik indertijd
dat ik het beter voor elkaar had dan jullie, jij, Jan, Vera, Robert en
de anderen, jullie zaten nog op de schoolbanken te luisteren naar
iemand die met gezag zijn mening ventileerde terwijl Karen en ik
verstrengeld waren in onze lust maar dan kregen we onverwacht
en kort na elkaar twee kinderen, twee zonen, terwijl ikzelf eigenlijk
nog niet klaar was met mijn kindertijd en Karen evenmin.
Pas achteraf besefte ik dat we twee kinderen waren met twee kinderen.
We deden ons best of dat dachten we, maar de verantwoordelijkheid
was groot en zwaar, té groot en té zwaar, dat weet ik nu.
De kinderen waren lastig, Karen was lastig, we hadden een torenhoge
aflossingsschuld voor ons nieuwe huis, mijn werk was lastig en schonk
me geen voldoening, ik wou bijscholing volgen maar had er geen tijd
en energie voor, het ontbrak mij gewoon aan fut …
we zaten in een troosteloze, negatieve spiraal…
Scheiden van Karen leek toen een goede beslissing.
De kinderen bleven bij haar, ik haalde hen af en toe voor een weekend
en wist niet goed wat ik hen kon bieden dus overlaadde ik hen met veel
te duur en overbodig speelgoed waar ze weinig of niks aan hadden.
Onnodig om je te vertellen dat ons contact niet erg hecht is.
De oudste leeft intussen al jaren samen met zijn vriend, ja, hij is homo,
dat was even schrikken toen hij ermee voor de dag kwam,
maar ze stellen het goed, ze werken allebei hard, wonen in een riante,
mooie, moderne woning in een buitenwijk aan de rand van de stad
en hebben een uitgebreide vriendenkring van allemaal mooie
mannen. Ik voel me, ik weet niet waarom, altijd een beetje
ongemakkelijk in hun gezelschap al zijn ze nog zo beleefd, galant,
vriendelijk en uitnodigend, ik voel me log en lomp in het bijzijn
van de vrienden van mijn oudste zoon.
De jongste is getrouwd met een koele, berekende vrouw, vind ik,
die geen kinderen wil, ik houd niet van die vrouw, en zij niet van mij.
Karen zie ik niet vaak meer, zij is met de kinderen blijven wonen in
ons huis en  enkele jaren na de scheiding, net als ik hertrouwd,
ze stelt het goed met haar man, een gepensioneerde rijkswachter.

Heb je niks straffer dan koffie, onderbreekt Adriaan plots zijn betoog,
want ik moet je iets vertellen.
Straffere koffie, probeer ik nog grappig te doen, maar neen,
hij snakt naar een stevige borrel.
Ik ga naar binnen en zoek naar iets geschikts in mijn bescheiden
voorraad sterke drank, whisky heb ik niet, koffielikeur wel maar
ik ga ervan uit dat een man als Adriaan liever wat anders drinkt
dan zo’n vrouwendrankje dus schenk ik een behoorlijke hoeveelheid
van een nieuw aangebroken fles cognac, die ik eens heb gekregen
van mijn oudste broer omdat hij meende dat mijn assortiment
likeuren en spiritualiën veel te gering was en ik hem niet enkel en
alleen maar moest paaien met koffie en water als hij mij bezoekt,
in een glas en ga ermee naar buiten in de vaste overtuiging om
het bij één glas te laten want ik ben niet van plan om Adriaan
dronken te voeren. Ik wil niet verzeild geraken in een sentimenteel
gesprek doordrenkt van dronkenmanstranen…
Hij neemt een gulzige slok van de cognac, schraapt zijn keel enkele
keren, wringt zijn handen, die nerveus trillen, voortdurend ineen…
en zegt dan plompverloren.
Ik ga scheiden van Marleen!
Natuurlijk verschiet ik van zijn woorden en verslik me alsnog in
mijn koffie, krijg een hoestbui en een rood hoofd…
Meent hij dat nu…?
Ná al die jaren…?
Op zijn leeftijd…?
Ja, hij meent het en al heeft hij Marleen nog niet van zijn plannen
op de hoogte gebracht, hij zal dat eerstdaags wel doen,
ja hij gaat scheiden, zijn besluit staat vast, hij heeft zelfs al een
appartement in het centrum van de stad gehuurd en is al,
zonder dat Marleen er weet van heeft, bezig met de inrichting ervan.
Je kan me niet van mijn plannen afhouden, zegt hij beslist.
Alsof ik dat zou willen?
Alsof ik denk dat ik dat zou kunnen?
Ik wil hem niet van gedachten veranderen, geen haar op mijn hoofd
dat daar aan denkt maar mag ik verbaasd zijn, mag ik wat vragen?
Waarom is hij hier naartoe gekomen? Dat wil ik wel eens weten.
Om eens luidop zijn gedachten te verwoorden?
Hunkert hij naar mijn instemming?
Ik ben niet vóór noch tegen een scheiding.
Ik wil niet oordelen of veroordelen, ik wil zijn plannen goed-noch
afkeuren, ik wil alleen weten of hij er goed heeft over nagedacht
dan kan ik hem en zijn beslissing misschien begrijpen, dus,
een beetje uitleg zou welkom zijn.
Hij geeft me gelijk en uitleg wil hij mij geven, misschien méér uitleg
dan ik zal willen horen.
Hij loopt al jaren rond met het idee aan een mogelijke scheiding,
eigenlijk al van bij het eerste begin van zijn huwelijk en
aanvankelijk duwde hij die gedachten snel weg, want een tweede
scheiding vond hij eerst zelf te gek voor woorden want hij weet heel
goed dat een tweede scheiding veel minder aanvaard wordt
door de maatschappij dan een eerste maar jaar na jaar werd
het idee aan scheiden aantrekkelijker, hij heeft er erg lang over
gedaan om er serieus over na te denken of hij het wél of niet zou
doen maar pas  tijdens de begrafenis van Robert heeft hij de knoop
doorgehakt en beslist dat hij wil scheiden,
hij wil zijn laatste levensjaren niet doorbrengen met Marleen.
Hij wil ná zijn dood geen standbeeld krijgen voor
opoffering en huwelijksmoed…

 

13:17 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.