03-01-17

Papalief

Vandaag, in mijn meest eigenaardige en uitdagende droom, heb ik mijn vader (jaja, die al lang dood en nooit begraven is) resoluut bevolen voor mijn kinderen te zorgen, omringd door mijn honden.

Ik weet niet juist waarom, maar ik "kets" iedere keer terug naar mijn huis in Rio (in mijn enge dromen, vooral), hoog op een heuvel gebouwd, zonder lastige geburen en alleen maar gevaarlijk voor eventuele bandieten die daar regelmatig over de hoge muren terecht kwamen springen, vluchtend van achtervolgende politieagenten, allen met wapens in hun poten (die van de bandieten, dus), zoekend naar tijdelijke berging.

Als de honden blaften, midden in 't gat van de nacht, twijfelde ik niet, ongewapend, tenzij met een stok in mijn hand, in mijn pyjama, de stenen trappen op te sluipen, eerst naar het zwembad toe en daarna naar het nog hoger gelegen voetbalpleintje, met mijn hart kloppend in mijn keel, zoekend naar vluchtende dieven, reden waarom de honden bleven blaffen.

Ik ben nooit moedig geweest, eerder bang en verschrikt en met bibberende knieën, maar ik ging wel gaan kijken iedere keer dat dat gebeurde, de honden voorop jagend, om de familie te beschermen, zodat ze wel degelijk zouden beseffen dat ik een schijtgat ben, maar toch nog juist geen lafaard. Alle deuren open zwaaiend, dreigend, de stok over mijn hoofd houdend, alhoewel ik wist dat tegenover een vuurwapen zelfs de groen gekleurde Trump achteruit zou deinzen, maar nooit heb ik iets raars ontdekt of ben ik opeens tegen het lijf van een dief gebotst (ene keer wel, op een zonnige zondagmorgen en de dieven met z'n tweeën), maar dat ik NOOIT gevlucht heb, tenware van Nonkel Fons en van Doris, dat heb ik nooit gedaan. Ik heb echter wel verscheidene gebruikte kogels gevonden, op en rond het zwembad, ter hoogte van het dak van het huis. We zaten daar dus, als het ware, tussen twee vuren.

Ik veronderstel dat een rasechte soldaat hetzelfde doet. De omgeving herkennen, vooruit strompelend en de weg vrij makend voor wie achter komt.

Waarom ik daar mijn vader bijgesleept heb weet ik zelf niet. Maar terwijl ik het gevaar ging opsporen beval ik hem op mijn kinderen te blijven passen.

Ik bleef wel achterom loeren om na te gaan of hij er geen misbruik van zou maken, maar dat heeft hij niet gedaan. Hij keek wel een tikkeltje eigenaardig naar hen. Misschien overdacht hij dat zijn bloed nogal wat uitgedund was, sedertdien?

Ik denk dat ik hem overwonnen heb.

EINDELIJK

21:14 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.