30-12-16

Leerkracht is het nobelste beroep ooit maar velen beseffen dat niet meer

Assita Kanko

In de aanloop naar het Groot dictee dat zaterdag op Canvas wordt uitgezonden, schrijven vijf columnisten over hun favoriete woord. Vandaag: Assita Kanko.

Toen mij gevraagd werd wat mijn favoriete Nederlandse woord was, had ik me wegens de winter kunnen laten verleiden door het werkwoord 'winterslapen'. Wie zou dat nu niet willen vervoegen zoals het egeltje van Annie M.G. Schmidt in Jip en Janneke? Maar de winter heeft ook haar charmes en onze kinderen genieten ervan. Mijn favoriete woord is echter 'leerkracht': de vergeten held.

Mijn favoriete woord is 'leerkracht': de vergeten held. 

Leerkracht klinkt sterk, als een hamer op een aambeeld maar tegelijkertijd ook als een zacht proces. Het draagt een werkwoord in zich, misschien niet etymologisch maar wel psychologisch: leren en de kracht daarvan. De mogelijkheid om te leren is zo oneindig dat het net zoals een belofte klinkt. Het vult mij met optimisme en ik krijg goesting om verder te kijken dan wat vanzelfsprekend lijkt.

Emotioneel verbindt het me ook direct met mijn vader, aan een van de vele redenen waarom ik zo trots op hem ben: want hij, een kind van het platteland zonder veel perspectief, heeft met ongelooflijk veel vastberadenheid gevochten voor zijn eigen opvoeding en nadien de behoefte gevoeld om zelf leerkracht te worden. Hij heeft er bewust voor gekozen. Papa wilde les geven, de magie van het lezen met de kindjes delen. Hun de wereld laten zien zonder eens te reizen. Voor papa was het een missie en voor hem was het telkens weer een mirakel als een kind daarin slaagde.

Papa wilde les geven, de magie van het lezen met de kindjes delen. Hun de wereld laten zien zonder eens te reizen. 

Als kind mocht papa zelf eerst niet naar school, hij moest net zoals andere kinderen van zijn dorp naar de koranles, bij de meester verblijven en in de velden beesten wegjagen zodat ze het zaad of de gewassen niet zouden vernietigen. Ze leden honger en zagen geen toekomst. Dat vond hij erg. Op een dag liep hij gewoon weg van de koranschool en ging te voet terug naar huis waar hij ontdekte dat er een campagne gaande was om kinderen te leren lezen. Hij was misschien al 10 jaar oud, wat naar verluidt veel te oud was om te beginnen maar hij ging toch in de rij staan. Hij moest het proberen. In die rij kwam hij zijn mentor tegen: een leerkracht! Hij overtuigde hem. Daar zat papa dan in de klas.

De jaren gingen voorbij en de band tussen die twee groeide alleen maar. Hij leerde lezen en schrijven, boeken waarderen en verzamelen. Ik ben de Franse klassiekers in zijn zelf opgezette bibliotheek tegengekomen. Papa is altijd nieuwsgierig en vastberaden geweest en ik wilde altijd door zijn bril kijken. De verwondering die vandaag de dag zoek is, kunnen leerkrachten aanwakkeren.

Leerkracht is het nobelste beroep ooit maar velen beseffen dat niet meer. In zijn boek De waarde van opvoeden. Filosofie over onderwijs en ouderschap acht de Spaanse filosoof Fernando Savater het terecht spijtig dat het beroep van onderwijzer in de loop van de voorbije decennia steeds minder maatschappelijke waardering heeft gekregen.

We moeten opnieuw opkijken naar de vele juffen en meesters die dagenlang met heel weinig middelen voor onze kinderen zorgen. Hun opdracht is nochtans van essentieel belang voor de ontwikkeling van het kritisch vermogen van onze kinderen, voor de ontwikkeling van kinderen tot verantwoorde, zelfontplooide en sterke burgers. We hebben in België noch olie, noch goud in de grond, maar wel talent dat we kunnen kweken. Het belang van leerkrachten is immens groot.

13:11 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.