11-12-16

met mijn handen in mijn haar...

 

Héél vaak zit ik met mijn handen in mijn haar en dat mag je 
letterlijk nemen, dat heb ik niet altijd gedaan het is een gewoonte
die pas sinds enkele jaren is ontstaan.
Vroeger was mijn haar lang en droeg ik het tijdens mijn dagdagelijkse
bezigheden, net zoals mijn grootmoeder, die ik grootmama noemde,
in een losse vlecht, een niet al te rechte weliswaar want erg handig
ben ik nooit geweest ook niet wat haarvlechten betreft, op mijn rug
maar toen mijn haar dat al na de eerste chemokuur volledig was
uitgevallen na twee jaar weer eindelijk langzaam maar zeker terug
groeide, kon ik het niet laten maar telkens voelde ik de
onweerstaanbare drang om even over die korte,
stugge stoppels te wrijven.

Pas toen mijn haar uitviel geloofde mijn schoonmoeder dat ik
daadwerkelijk kanker had en niet leed aan een of ander klein
ongemak en ze drong mij een pruik op want een  kale schoondochter
vond ze veel te confronterend en helemaal niet gepast.
Niet doen, zei mijn jongste zoon, toen balancerend tussen jongen
en puber, vroeg hij zich luidop af of ik hem misschien minder graag
zou zien zonder haar, natuurlijk niet antwoordde ik beslist,
ik heb geen haar nodig om je lief te hebben en prompt schoor hij,
uit solidariteit met mij eveneens  zijn hoofd kaal.
Ik moest er een beetje om huilen, ik vond het zo aandoenlijk en
van een doorgedreven moed en vanaf die dag aaide ik elke
morgen en elke avond liefdevol over zijn stoppeltjes.
Ik leefde en had lief zonder haar en zonder pruik .

Later, toen mijn eigen haar terug begon te groeien, na twee jaar dus,
wreef ik dagelijks over zijn en mijn eigen stoppels, zo is het gewoel
in mijn haar begonnen en nu is het een gewoonte geworden en
daardoor ziet mijn haar er altijd een  beetje rommelig uit.

Verlangend keek ik dus uit naar de eerste dag van de rest van mijn
leven dat ik weer een vlecht zou kunnen maken met mijn lange haren
dus liet ik het terug groeien maar vooraleer het lang genoeg was,
herviel ik en maakte een nieuwe chemobehandeling een einde aan
mijn onnozele wens...
terug naar af…

De volgende jaren waren een afwisseling van wel of  geen chemo,
wel of geen haar maar lang is het nooit meer geworden.

Nu, vandaag, ben ik al één vol jaar vrij van gelijk welke chemo,
mijn haar is terug en hoe!
Ik draag het tegenwoordig kortgeknipt maar voel een
onweerstaanbare drang naar mijn vroegere lange haar…zou ik?

Dus vandaag zit ik opnieuw met mijn handen in mijn haar,
nu letterlijk en figuurlijk te piekeren over dit onbenullig probleempje …
Wat zal ik kiezen?
Kort of misschien toch weer laten groeien…

09:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.