06-12-16

Een Verraderlijke Onderarm

Ik was een vriendin van het werk naar huis aan het voeren, in mijn auto. Ik zat dus aan de linkse kant. Opeens ontwaarde zij een vriendin aan het stuur van een voorbij passerende wagen en instinctief greep ze naar de toeter op mijn stuur en gebaarde haar dat ze even moest stoppen, want ze had iets dringend's te zeggen. Gelukkig was er praktisch geen verkeer in de brede straat, zodanig dat ik vond dat we niemand zouden storen parkeerden we vlak naast elkaar, voor wat ik gedacht had slechts enkele minuutjes. Eens uitgebold legde mijn collega haar onderarm over mijn benen en boog ze zich schuin links voorover om dichter bij haar vriendin te kunnen geraken, die hetzelfde deed aan haar rechtse kant, op de passagierszetel van haar auto. Met beide vensters rap opengedraaid natuurlijk.

Ik vond het helemaal niet overdreven of ongepast dat ze haar linkse onderarm boven op mijn dijen had geplaatst, aangezien ze gevaarlijk uit haar evenwicht zou geraken, deed ze dat niet. Naargelang echter het gesprek vorderde schoof de elleboog, door de zwaartekracht, dieper naar beneden, tot hij bijna op mijn kruis belandde. Ik, niet speciaal de grootste puritein van de wereld, liet haar maar begaan, want ik kon erop zweren dat ze dat niet expres aan het doen was. Het gesprek zelf volgde ik nauwelijks, alhoewel ik eruit kon afleiden dat het zich om een zieke gemeenschappelijke vriendin betrof. Ze steunde zich, door vermoeidheid en krampen natuurlijk, altijd maar meer en meer op haar onderarm en elleboog en omdat ze die regelmatig bewoog om zichzelf minder gebukt te houden, schuurde haar pols alsmaar zwaarder over mijn piemel, die er op den duur van begon af te zien. Dat laatste was, zeker en vast, niet bewust of opzettelijk bedoeld, noch van haar kant, noch van de mijne. Iedereen weet dat zo'n dingen niet bepaald worden door het opperhoofd van de man, maar eerder afhangen van de beslissing van zijn onderdaan. Om haar aandacht daar niet op te vestigen deed ik net alsof het niet met mij was. Ongelukkig genoeg bleef hij zichzelf maar opblazen en werd ik verplicht mijn bekken wat aan te passen aan de engere plaats. Met dat, trok ze haar arm wat meer naar haar eigen zijde op, zodat de platte pols en hand nu werkelijk in rechtstreeks contact kwamen met mijn opstandige penis die dat niet erg op prijs wist te stellen, in overweging genomen zijn verbroken rustige en zelfs mijmerende toestand. Meteen maakte de toegepaste druk het nog moeilijker om het opgestapelde bloed weg te doen vloeien. Eigenlijk in het tegendeel zelfs, want wat er al aanwezig was, wilde daar absoluut blijven en wat er nog niet in was wilde erbij geraken. Ik keek maar een beetje onschuldig rond en floot wat tussen mijn gestulpte lippen, om mijn onverschilligheid daarover te beklemtonen. Iets wat uitstekend van pas kwam vond ze, daarmee de wrijving hernemend, terwijl geen ogenblik de aandacht verslappend met haar vriendin, die natuurlijk niet zag waar het schoentje aan het wringen was. Maar daar was ik niet absoluut zeker van, want ik vond haar gemene grijnslach nogal vreemd in de omstandigheden.

Feit is dat de opstandeling zich intussen, als een verrekijker, helemaal had ontplooid en dat mijn eigen vriendin ineens scheef naar mij opkeek, haar ongelovigheid benadrukkend, maar er tezelfdertijd niet van terug schrikkend. Wat er daarna gebeurd is, is van weinig belang, tenzij eraan toevoegend dat eenmaal het gesprek beëindigd, ze eerst haar platte hand daadwerkelijk en wel expres dus, over "hem" (intussen niet alleen mijn, maar ook haar lieveling geworden) had geplaatst om zich beter op te kunnen richten en daarna, al recht geklauterd, ze het niet kon nalaten, ineens vermaand schaamteloos, in mijn penis te nijpen, in de grote tent gevangen, hem tussen haar duim en wijsvinger knellend.

We waren beiden collega's, maar er bestond wel degelijk een verschil in hiërarchie. Toen heb ik me, dienstplichtig, afgevraagd wat dat verschil eigenlijk wel uitmaakt in het leven van een gezonde man en het antwoord was verpletterend: "NIETS", oftewel, "nietenmedalle". Voor mij niet en voor haar, nog vele keren minder. Ze heeft er geen stukken of vellekes van verloren, ze heeft zichzelf niet vuil gemaakt en ze is er niet groter of kleiner van geworden. Ze had toen wel al een vaste vrijer, maar wat is een vrijer in zo'n omstandigheden? Ook en weeral: "Niets en nietenmedalle".

Het lag aan hem haar erop te wijzen wat ze mocht en wat ze niet mocht doen, in de gebruiksaanwijzing, voor haar toepasselijk.

Zoals in het gerecht, geldt hier ook de volgende regel: de daders, in geval van twijfel, zijn onschuldig.

Wie, of wat, ben ik, om daaraan te twijfelen?

08:43 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.