03-12-16

Dappere Mensen

Weinig mensen, vrouwen (veel meer) of mannen (veel minder), zijn dapper. De meesten zijn gewoonweg laf, in een graad die kan schommelen van "uiterst" tot "matig". Om dapper te zijn hoef je niet mooi, groot of sterk te zijn, of alleen maar te reageren wanneer je eigen familie onder bedreiging staat. Integendeel: de dapperste mensen zijn meestal klein, tenger en bovendien ook nog lelijk, maar springen onveranderlijk in de bres in elk geval van onrechtvaardigheid waarmee ze geconfronteerd worden. Maar er straalt wel iets uit van hen wat anderen verbaasd doet opkijken en wanneer zij het woord nemen leggen de aanwezigen onmiddellijk hun oren in hun nek. De allerdapperste zijn links-gezind vanzelfsprekend, want ze roeien hun leven lang tegen de stroom op. Ze hechten bovendien geen enkel belang aan geld en aan eigendom. Vechten gewoon tegen de uitbuiting, de afpersing, de overmacht en de onverschilligheid van de sterkste, de machtigste en de rijkste, die daarom juist ook absoluut geen hulp van hun onderdanigen nodig hebben. Ze meten ook vooraf de grootte van de tegenstander niet op. Zelfs als ze geslagen, vernederd of verminkt worden staan ze onmiddellijk terug recht, gereed om te herbeginnen. Zonder angst en ook en vooral, zonder spijt. De allerlafste, integendeel, gebruiken hun macht en rijkdom om de anderen te overmeesteren en in bedwang te houden.

Onlangs is Fidel Castro gestorven. Een voorbeeld van dapperheid. Zelfs de laffe inwoners van de States hielden soms hun adem in. De hond mag dan wel klein zijn, maar hij kan wel veel lawaai maken. Gisteren is het Luis Carlos Prestes geweest. En nog vroeger Ernesto “Che” Guevara. Morgen zal het Dilma Rousseff zijn, of Lula. Of Paus Francisco. Mensen die de aardbol veranderd hebben, of aan het veranderen zijn. Zelfs Obama is niet te onderschatten.

Verwaande bedriegers en speculanten zoals Trump en praktisch alle andere uitzonderlijk rijke mensen, proberen dan wel voortdurend stappen achteruit te zetten in de door de gemeenschap veroverde sociale vooruitgang, maar in het algemeen worden ze tijdig ontdekt. Ze blijven onveranderlijk hun eigen belangen verdedigen, terwijl moedige mensen dat NOOIT doen.

Soms stel ik me voor dapperder te zijn dan de gemiddelde mens. Gisteren nog voelde ik hoe de wind (meestal) strak van voren zit en zelden in mijn voordeel waait. De strijd, eens aangevangen, houdt maar op met de dood. Op de stoel of in het bed te liggen suffen, is mijn doen en laten niet. Ik wil rechtop blijven strijden. Niet gebukt. Plooien misschien wel een beetje, maar niet breken. Of tegenwoordig omgekeerd en nog beter uitgedrukt: breken vooraleer verplicht te worden diep te gaan neerbuigen. Zichzelf nog altijd te weten te verbazen, te verontwaardigen, het gezond verstand te laten overwinnen, zonder eigen profijt en persoonlijke voordelen na te jagen..

Ik kan er, hoe dan ook, over meespreken. Dapperheid is zoals intelligentie. Het kan in het bloed zitten, maar als het niet vanuit het bloed komt en het is één van je kenmerken, dan is het verscheidene graden hoger dan diegene die er wel mee geboren is. Een ander niveau. Een uitzondering. De regel niet. En nu heb ik het niet meer over mezelf.

Ongelukkig genoeg heb ik het niet mee vanuit mijn bloed meegekregen, noch ben ik een uitzondering. Daarmee zal ik dus nooit een uitblinker zijn en ben ik gedoemd om tot de middelmatigheid te blijven behoren. Niets speciaals, zoals met de meeste mensen gebeurt. Opstand, jawel. Er slecht van slapen, ook. Nerveus worden, beven, je verstand even verliezen? Ook wel natuurlijk. Maar de daden bij de woorden voegen? Nee, dat is net iets teveel.

Of toch niet?

09:13 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.