28-11-16

Herhalend

De kwijlende mond, in bron omvormd

De afwezige blik, strak op de vloer gericht

De handen bevend, zonder kracht

Niet in staat te reageren

De voeten nauwelijks verschuivend

Trachtend rechtop te bewegen

Dat was Pépé, jaren geleden

 

De regelmaat ging verloren

Gedaan reden, evenwicht

Struikelend en strompelend

Maar, strijdvaardig de stap hernemend

Immer in witte jas omhuld

Terwijl stillekes en stiekem,

Grijnzend met eigen leed

Zo was Pépé, wetend wat wachtend stond

 

Jeuken deed het overal

Zelfs meer dan ooit tevoren

Maar krabbelen werd lastig

Houdt het vol Pépé

De goesting zal passeren

Tot ver over de tachtig,

Dat zul je nog beleven

 

Zolang hij recht kon klauteren

Was er redelijk mee te leven

Maar eenmaal vast geklonken

Werd zijn oudste dochter

Het enig anker in 't bereik

Vergaan wel meneer,

Maar niet zodanig overdreven

11:14 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.