18-11-16

heb jij al eens een slippertje gemaakt...

 

Omdat ik die dag enkele vervelende boodschappen te doen had, 
reed ik in de vroege namiddag naar de stad.
Nadat ik zonder al te veel  problemen of ellendige lange wachttijden
had gevonden, gekocht of geregeld wat ik moest vinden, kopen of
regelen, voerden mijn voeten me als vanzelf naar de beste tearoom
van de stad waar ik mezelf trakteerde op een tas geurige koffie en
een stuk van de lekkerste chocoladetaart die ik ooit heb geproefd.
Ik genoot van het lichte, smeuïge gebak van donkere chocolade
en de bitterheid van mijn koffie en liet mijn boek, dat ik altijd
met me meedraag, nog even ongeopend voor mij liggen.

Twee jonge vrouwen namen plaats aan het tafeltje naast mij en
bestelden, net zoals ik, een stuk chocoladetaart, de ene vroeg er
een tas koffie bij, de andere verkoos een kannetje kruidenthee.
Ik vroeg me in stilte af of dat vriendinnen van elkaar waren of
collega’s, omdat ik in het woelige tijdperk van facebook en
consoorten het woord ‘vriend’ niet zo gauw meer in de mond neem
omdat tegenwoordig iedereen gul rondstrooit dat hij meer dan
honderden of duizenden virtuele vrienden heeft en ik dat geen
echte vrienden vind, besloot ik dat het collega’s waren ook al
omdat de ene een laptoptas met zich meedroeg en de andere
een grote, blauwe ringmap.

Ik trok mijn boek naar me toe en  toen de dienster me vroeg of alles
naar wens was, bestelde ik nog een tas koffie.

‘Heb jij al eens een affaire gehad?' vroeg de vrouw van de laptoptas
aan de vrouw met de ringmap.
Echt waar, ik wil heus geen mensen afluisteren,
dat doe ik tenminste nooit met opzet,
maar sommige mensen praten tegenwoordig zó luid
en zó ongegeneerd over de meest waanzinnige en intiemste
onderwerpen dat ik moeilijk iets anders kon doen dan luisteren.

De laptoptasvrouw ging onverstoord verder.
‘Ik wel!
Ik ben eigenlijk helemaal geen avontuurlijke vrouw en
had tot dan nog nooit een slippertje gemaakt, tot deze zomer.
Mijn man kreeg net voor de vakantie promotie op zijn werk en
kon gezien zijn nieuwe positie geen verlofdagen krijgen,
dus ging ik met een vriendin op reis…’

Nóg een vriendin, dacht ik bij mezelf…

‘We zouden een cruise maken naar het hoge noorden,
het was eens wat anders dan zo’n strandvakantie naar de zon
al lagen we evengoed in een ligstoel op het dek van zodra
het weer het toeliet.
Aan boord bevond zich, onder meer ,een knappe, lange man
met een wilde bos donker haar en indringende lichtblauwe ogen
en kuiltjes in zijn wangen als hij lachte, die alleen reisde en
vanaf de eerste dag onbeschaamd interesse in mij toonde maar
meer dan elkaar eens toeknikken, deden we niet,
ik ben tenslotte een getrouwde vrouw.
De vierde dag van onze reis trok de hemel toe,
op klaarlichte dag werd het aardedonker, de zee brulde woest,
de golven sloegen over het dek en mijn vriendin, die geen zeebenen
heeft, werd ziek, zeeziek, ze zag grijs en groen van ellende en
ging in onze kajuit op bed liggen misselijk wezen,
er volgden algauw enkele andere medereizigers haar voorbeeld.
Ik werd niet zeeziek en ik was evenmin bang voor de storm,
de donkerharige man ook niet.
Hij kwam naar me toe en suggereerde, in grappig klinkend Engels,
om, nu ik toch de avond zonder mijn vriendin moest doorbrengen,
samen iets te drinken in de bar en hij stelde zichzelf voor met een
naam die ik nu het liefst van al zo snel mogelijk zou willen vergeten.
We verlieten na enkele drankjes de bar en terug op het dek
trok hij me, in een beschermend gebaar, dicht tegen zich aan,
ik zocht er aanvankelijk niets achter want de weinige mensen
die niet zeeziek waren, hielden elkaar eveneens stevig vast om
overeind te blijven.
Ik huiverde en rilde, heb je het koud vroeg hij en hij sloeg zijn arm
nog steviger om me heen, ik weet niet goed wat er toen met mij
gebeurde maar mijn hart klopte in mijn keel.
Als in een roes liet ik me meevoeren in zijn armen.
Enkele ogenblikken later zoende hij mij en ik herinner me nog
dat zijn lippen naar zout smaakten en op zijn tong proefde ik
nog cognac. Toen hij met zijn vingertoppen in mijn hals kriebelde,
was ik helemaal verloren...
Hoe we in zijn kajuit geraakt zijn weet ik niet  meer en
hoe we uit onze kleren zijn geraakt ook niet maar ik weet wel nog
dat zijn borst breed en hard was, zijn armen gespierd en
hij fluisterde, in een onbegrijpelijke taal, woordjes in mijn oren,
ze klonken erg geil en prikkelend …
en toen hadden we seks met elkaar…
Het was niet de beste seks uit mijn leven maar het was héél anders
dan de tevreden vrijpartijen met mijn man,
het was een zeer opwindende ervaring.
Ik voelde me op dat ogenblik de meest begeerde vrouw van de wereld,
ik voelde me zó sterk en zó verleidelijk...
het was een overweldigende belevenis…  
Ik weet dat ik me liet meeslepen door het verbodene, het onbekende,
het avontuur, het spontane maar op dat moment was dat allemaal
zo aantrekkelijk dat ik hem niet kon weerstaan.
De volgende dag was mijn vriendin nog wat bleek maar weer beter
en gingen we van boord om het havenstadje je bekijken.
Die donkerharige man en ik hebben nooit meer één woord met elkaar
gewisseld, het slippertje was trouwens niet voor herhaling vatbaar.
Mijn man heb ik het nooit verteld en tot op de dag van vandaag,
iemand anders ook niet.
En spijt van mijn avontuurtje heb ik evenmin.
Maar ik denk nog vaak even terug aan die avond,
aan die lange man met zijn wilde donkere haardos en zijn
intense blauwe ogen en dan voel ik iets samentrekken in mijn buik…’
en ze slaakte een verzaligde zucht nu ze er aan terugdacht terwijl
ze haar vakantieherinneringen aan haar vriendin/collega vertelde.

‘Weet je, ik heb eens een affaire gehad met een man die me wel
honderd mailtjes per dag stuurde…’ begon de blauwe map vrouw
op haar beurt te vertellen.

Opeens had ik genoeg van dat luistervinken…
Wat bezielde die jonge vrouwen, het leek wel of ze mekaar wilden
overbluffen met hun escapades…mekaar overtroeven in ontrouw…
Ik nam mijn handtas, stond recht,
graaide mijn boek en mijn jas bijeen en vertrok…

 

 

10:52 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.