08-11-16

Bijna Moreel Verplichte Adoptie

Ik had, in mijn droom, een vriend ontmoet die ook een kennis was van een West-Vlaams koppel, in Rio De Janeiro. Die gemeenschappelijke vriend had echter een kind verwekt bij de vrouw van dat koppel en het kind was ineens al een jaar of twee oud. Ze waren alle drie aan het hopen dat het kind geadopteerd zou worden door een onafhankelijke en dus vierde persoon en dat was de reden waarvoor ze mij in het oog hadden gehouden. Ze wensten dat het bewijs van de ontrouw en het verraad, uit hun dagelijks gezicht verwijderd zou worden. Ik was bereid aan hun aanvraag te voldoen, alhoewel er ineens nog een ander kindje opdook, deze keer een meisje, waarvoor er dringend ook een tehuis werd gezocht.

Ooit heb ik eens kunnen meemaken dat wanneer iemand een fout had gemaakt en daardoor, op een eerste moment, verwijtend achterna werd bekeken, hij zodanig verwoed had tegen gesparteld en perse had willen bewijzen dat hij deze niet echt had begaan, dat die "eventuele" fout plotseling vanuit een ander licht werd bekeken door de anderen en zelfs voordelig voor hem bleek te worden.

Eens was onze directeur (een elektrisch en burgerlijk ingenieur, door iedereen bekend als een "Hi-IQ" en ooit Bridge Kampioen) in een gesprek verwikkeld geweest, aan een ronde tafel, met een van onze leveranciers, waarin een "fysicus" betrokken was, met name Rodolpho Penteado. Deze denuncieerde toen abrupt, gedurende de vergadering, dat zijn einde nabij was. Bloedkanker. Maar ik heb daarna nooit nemeer over zijn dood horen spreken (ik vermoed dat hij dat als een soort voorwendsel gebruikte om zijn prijzen te kunnen opdrijven). Maar zijn vennoot integendeel, ook een ingenieur, perfect gezond, heeft zelfmoord gepleegd, een paar weken daarna, omdat hun firma veel schulden had opgebouwd en hij zijn familie niet meer kon blijven onderhouden. In alle geval, op deze vergadering had onze directeur beweerd, ik herinner me niet meer precies in welke omstandigheden dat, laat ons zeggen, het volgende cijfer na 1, 2, 3, 4 en 5 niet 6, maar "R" was, afkomstig van "Ré" (achteruit dus), zoals de versnellingsbak van een auto. Iedereen keek verbaasd op en betwistte zijn besluit. Ik ook, zonder enige twijfel. Geen twijfel dat daar, op rekenkundig gebied alleszins, iets niet klopte. Maar mijn directeur bleef voet bij stek houden en heeft er toch een half uur aan besteed om zijn standpunt te verdedigen. Het is niet precies hetzelfde voorval geweest dat ik hier als voorbeeld aan het gebruiken ben, maar het ging in dezelfde richting. Feit is dat iedereen, achteraf, er heeft zitten over piekeren. Verkeerd was hij zeker en vast, maar dacht hij misschien verder dan wij aan het doen waren? Net zoals in een schaakspel? Waarom de fout dan niet meteen erkennen? Onze zekerheid vloog in stukken en brokken en de twijfel bestaat tot vandaag. In een psychotechnische test, waarin de vraag soms voorkomt, zou het antwoord "6" te gemakkelijk en vanzelfsprekend zijn om geen argwaan te verwekken bij een slimmere mens, die meteen naar een slangetje in het gras aan het zoeken zou gaan.

Een fout bekennen is dus eigenlijk de juiste tactiek niet. Want dat bewijst alleen maar dat je echt een fout hebt begaan, terwijl je, als je deze niet bekent, je nog altijd over het voordeel van de twijfel beschikt.

Heb je al eens een kind geadopteerd en het is niet helemaal perfect afgelopen of het heeft je meer verdriet aangedaan dan geluk, dan is het aangeraden nog een ander kind te adopteren. In de eerste plaats om te bewijzen dat je je van andere opinies en mensen nietenmedalle aantrekt. Ten tweeden omdat je zo een nieuwe kans krijgt en alzo, op zijn minst, over een grotere ondervinding prat zult kunnen gaan. Als het dan weeral mis gaat, dan wordt de drang om nog een ander, derde, kindje te adopteren alsmaar groter. Ik sterf, maar ik ben niet ondergeschikt aan mijn geestelijk leed.

Dat zal waarschijnlijk de oorzaak zijn geweest van de droom. Toch kon ik niet goed begrijpen waarom het kind zelf daarvoor opgeofferd is geweest. Van de vier mensen bij het geval betrokken had het kind de minste schuld. Ook daarom had ik besloten het kind onder mijn hoede te brengen. Ik weet en voel mezelf helemaal niet als een betere mens, maar ik vlucht ook niet van een beroerde toestand. Het is een beetje zoals iemand die je niet mag, maar waarvan je toch niet wilt weg lopen (vluchten?). Als het nodig is druk je zelfs zijn hand. Dat bewijst niet dat je aan het bij-zeilen bent, maar integendeel, dat je voor problemen niet uit de weg gaat.

Natuurlijk bestaat er ook een ogenblik dat je het beter "opgeeft". Wanneer de mens blind is en niet ziet waar de grens ligt, wat nooit bij de onmogelijkheden behoort, dan moet je, op den duur, wel goed oppassen. Zonder gezond verstand of voortdurende koppigheid aan de andere kant te bespeuren, moet je bereid zijn van de trein te springen, vooraleer hij te pletter stort.

Vele keren vragen ze mij of ik geen kemel heb begaan en vele keren antwoord ik dat, jawel ik wel degelijk een (klein) kemel(tje) heb begaan. Maar de volgende minuut sta ik terug in de rij, om de kemel te herhalen, of anders: nog eens te proberen. Een mens leert natuurlijk altijd maar bij en stenen op de weg leert men te ontwijken. Verder gaan dan de vorige keer behoort zeker tussen de mogelijkheden.

Wat er met mijn derde en zelfs vierde adoptie gebeurd is in mijn droom weet ik niet, want ik ben te vroeg wakker geworden. Een Aziatisch meisje blijft nochtans, in mijn geest, rondspoken. Zachtaardig, lief en met een eigenaardige schoonheid, van binnen en van buiten, zijn zeker geen uitzondering.

Een betere kans voor hen, in mijn dromen, is alleszins al weggelegd.

01:24 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.