02-11-16

...allerzielen...

 

Op mijn schouders droeg ik de doodskist waarin mijn kind lag.
Diep voorovergebogen, voetje voor voetje,
strompelde ik wankel voort.
Het ging moeilijker en moeilijker, de kist was te zwaar,
ik kon hem niet meer houden.
Voorzichtig liet ik me op de grond zakken,
schoof de kist van mijn schouders,
opende het deksel en fluisterde:
mijn zoon, ik kan je niet meer dragen, het spijt me,
wil je een beetje met me meelopen…?

Het duurde even voor hij zijn ogen opende,
zijn gezicht was lijkbleek, zijn haar in de war,
hij droeg een lang wit doodshemd.
Toen zuchtte hij eens, schudde met zijn hoofd en zei niets,
stond recht en stapte uit de kist en liep voort met kalme stappen.
Ik sukkelde achter hem aan en ook ik zei niets.
De kist bleef staan, midden op de baan.

We kwamen bij het graf, de put was reeds gedolven.
Zonder één woord legde hij zich neer,
eerst op zijn ene zij toen op de andere.
Hij vouwde zijn handen en schoof ze als een kussen onder zijn hoofd.
Hij slaakte een diepe zucht en sloot zijn ogen.

En ik...
ik zakte vertwijfeld op mijn knieën en dichtte woest de put...


10:00 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.