28-10-16

afscheidsrituelen...

 

Voor de verandering en ook omdat het al dagenlang hardnekkig 
had geregend en de veldwegen er bijgevolg verzopen en verdronken
bijlagen, deed ik vorige week mijn dagdagelijkse wandeling
door het dorp waar ik woon.
Langs de heg van het bescheiden kerkhof dat mijn dorp rijk is,
stond een kleine wagen geparkeerd en twee oudere mensen,
ouder dan ikzelf, een man en een vrouw waarvan ik vermoedde
dat het geen getrouwd koppel was maar waarschijnlijk
een broer en een zus, heften een gigantische grote pot
donkerrode chrysanten uit de koffer.
Ik bleef staan en bekeek vanop gepaste afstand het tafereel.
Samen zeulden ze met die zware pot het kerkhof op,
ze kenden blijkbaar de weg want zonder aarzelen sleurden en
strompelden ze naar een zerk in een gangpad ergens vooraan
het kerkhof, daar aangekomen ploften ze de pot nogal onzacht
op het midden van het pad, de vrouw bleef ter plekke en de man
keerde naar de geparkeerde wagen terug, hij haalde een emmer,
borstel en nog enkele schoonmaakattributen uit de koffer en droeg
ze naar het graf, ze verdeelden het gerief dat hij had meegebracht
en samen begonnen ze de zerk te ontdoen van al het aangekoekte
vuil. De man kreeg het van alle ongewone inspanning na een tijdje
te warm, trok zijn jas uit en legde hem op de dichtstbijzijnde bank
en werkte in volstrekte stilte naarstig verder in zijn hemdmouwen.
Na een hele tijd bekeken ze beiden het resultaat van hun gedane
arbeid, ze leken tevreden en samen plaatsten ze de pot bloemen
in het midden van de zerk, voorzichtig deze keer,
bijna plechtig en eerbiedig….
zo bleven ze nog even staan, biddend of in gedachten verzonken…?
Dat wist ik niet en kon ik ook niet weten dus zette ik mijn wandeling
verder en …pas dan…
merkte ik dat mijn gezicht nat was van de tranen en ik veegde
met de rug van mijn hand mijn gezicht droog.
Ik was enigszins verbaasd want ik was er mij niet eens van bewust
dat ik had geweend en anderszins was ik niet erg verrast door
mijn tranen want ik wist, ik stortte  tranen om iets wat ik nooit
heb gehad en toch altijd heb gemist.

Ik heb het over rituelen, ‘afscheidsrituelen’
Net als jij heb ik mensen verloren, hetzij in de dood hetzij door
andere omstandigheden.
Kan ik mensen die ik ooit graag heb gezien helemaal loslaten?
Kan jij het?
Vaak lijkt het erop dat de samenleving dat van mij verlangt,
van mij verwacht want ik hoor zo vaak zinnetjes in de trant van:
‘het leven gaat door…’ en... ‘de tijd heelt alle wonden…’
Tijd verstrijkt maar tijd verwerkt eigenlijk niet zo gek veel.

Ik neem af en toe tijd om stil te staan en te denken aan alle mensen
die ik graag gezien heb en die er niet meer zijn,
zelfs al is het nog zo lang geleden dat ze uit mijn leven zijn
verdwenen maar dat denken doe ik altijd op mijn eentje zoals
ik bijna alles op mijn eentje doe.
En toch mis ik een of ander ritueel om vorm te geven aan de leegte,
het gemis  dat nu toch levenslang zal blijven duren.
Ik zou een ritueel willen dat bij me past, geen ingewikkeld maar
een eenvoudig ritueel dat naar de kern van een herinnering leidt,
naar iets dat me ooit heeft blij gemaakt…
Het woord ‘ritueel’ klinkt nogal beladen, dat weet ik en wordt vaak
geassocieerd met kerk en geloof terwijl ik niets heb met kerken en
ook niet met geloof dus kan ik geen gebruik maken van die
oude rituelen en ik heb er nooit een nieuwe of alternatieve ingevoerd,
maar missen doe ik het wel en ik benijd mensen die wel rituelen delen.

Wil ik iemand vergeten die ik heb liefgehad?
Hoe kan ik iemand loslaten die jaren zoveel voor mij heeft betekend?

Ik heb geen ritueel, geen groot en ook geen kleintje…

 

17:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.