22-10-16

solitude...

 

je ne suis pas seul avec ma solitude...

 

Het licht op deze oktoberdag is flets en blauwig en valt in bundels 
binnen
door de ramen.
Twee duiven koeren op het verlaten terras,
fladderen dan op waarbij enkele veertjes neerdalen en ...
soms uitwerpselen… maar nu niet.
Weet je dat er mensen zijn die geloven dat als zo’n klodder je raakt
geluk brengt? Anderen denken dat het een slecht voorteken is
en nog anderen geloven dat het afhangt van de kleur van de stront…
Tja! Bijgelovige mensen zijn even talrijk als hun interpretaties…

Schubert klinkt zachtjes op de achtergrond.
Vertelde ik je al dat hij mijn lievelingscomponist is?
Hoogstwaarschijnlijk wel.
Ik wandel door mijn woonkamer en strijk met mijn vingertoppen
langs de boeken in mijn boekenkast,
neem er af en toe een veelgelezen exemplaar uit,
sla het lukraak open en lees een paar zinnen en geniet
van de herkenbaarheid ervan.
Mijn twee poezen liggen in hun mand te slapen, ik pak Lowie
die lodderig opkijkt, uit zijn mand, streel zijn vacht tot hij genoeglijk
spint en zet hem dan terug op zijn kussen waar hij, niet in het minst
gehinderd door mijn liefdesuitingen, prompt weer in slaap valt.
Er schiet me iets te binnen en ik neem mijn opschrijfboek en krabbel
enkele zinnen neer, zinnen die ik misschien ooit eens zal gebruiken.
Ik staar door het raam naar buiten en als ik zie dat mijn tuin
baadt in het herfstig zonlicht ga ik de deur uit en drentel rond.
Terug binnen maak ik een tas koffie voor mezelf en nestel me
behaaglijk in de fauteuil.
Ik ben alleen.
Ik ben alleen maar niet eenzaam.
Soms maken mijn kinderen zich zorgen.
Moeke, breng je niet teveel tijd op je eentje door?
Doe je wel plezierige dingen?
En dan nodigen ze zichzelf uit.
Het is lief bedoeld natuurlijk en hun angst voor mijn eenzaamheid
begrijp ik.
Dat is nu eenmaal een collectief gegeven, iedereen leeft met angst
voor verlating, afwijzing en uitsluiting.
Maar af en toe kies ik geheel vrijwillig voor afzondering,
het maakt mijn geest scherper, mijn visie onafhankelijk van
een te drukke omgeving en de opgedrongen heersende mode.
Ik voel me los en vrij van iedereen en luister aandachtig en
onbevreesd naar mijn innerlijke stem.  
Ik kan het iedereen aanraden om eens te luisteren naar
die innerlijke stem die onmogelijk kan opklinken in
druk gezelschap, druk gedoe…

Ik richt me op de aanwezigheid van mezelf in plaats van op
de afwezigheid van anderen en ...
de leegte om me heen wordt ruimte...



11:10 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.