25-10-16

Er Bestaan (onbelangrijke) Dingen die Men zich Pas Veel Later Herinnert

"'t Zal wel passeren zonder blazen", stelde mijn moeder mij altijd gerust.

Stel je voor: je hebt eens IETS onbelangrijks gezien, maar je bent er ook nooit stil bij blijven staan. Of omgekeerd, je hebt IETS belangrijks nooit gezien en pas later vraag je je af waarom niet.  

Zo denk ik nu bepaald aan mijn vake-lief. Eigenaardig, maar er zijn jaren geweest in mijn leven, hier in Brazilië, dat ik me hem zelfs niet eens "ene keer" herinnerd heb. Hij was gewoonweg niet belangrijk genoeg geweest in mijn leven. Of beter, hij was mijn herinneringen niet eens waard. Of nog beter: ik had geen enkele tedere herinnering over, of met, hem. Hij heeft me dan ook nooit iets geleerd, zoals bijvoorbeeld: je moet dat zó doen, of zó schrijven, Rudootje, of zowel, ik zal het eens voordoen. Nee, niets. Nietenmedalle. Alleen maar tieren, trekken, nijpen en slaan.

Een typisch voorbeeld, over hem sprekend, is dat ik me nu pas realiseer dat ik hem nooit onze badkamer heb zien binnen stappen met de bedoeling in de badkuip te gaan zitten om het vuil eraf te doen weken. Meestal was de enige reden voor zijn bezoek daar, enkele luidruchtige en zelfs angstaanjagende scheten eruit te doen vliegen, die daar dan gedurende meerdere uren bleven plakken. Tenzij die ene enkele keer dat hij zich bij mijn moeder had gevoegd in onze badkamer (waardoor ik niet meer in slaap kon geraken), 's avonds laat al en waar hij haar wreed aan het kittelen was geweest, want ze gierde van het lachen. Daarna waren ze samen in hun slaapkamer verdwenen, de deur op slot draaiend en ik herinner me dat ik versteld vaststelde dat hun bed zo vreemd luid piepte en kraakte, want mijn kamer grensde eraan. Maar dat heeft gelukkig niet lang geduurd. Ik geloof zelfs minder dan vijf minuten. Toevallig is onze jongste, negen maand daarna geboren. Ik ben er nochtans vast van overtuigd dat moeke nooit de plezieren van de seks heeft ondervonden. Ze beschouwde seks als iets noodzakelijks en praktisch verplicht, maar niet als iets dat prettig was, of zou kunnen zijn. Het is waarschijnlijk ook daarom geweest dat ze nooit erg ingenomen was toen ik haar met seks-situaties over de tafel bedonderde en ze flauw lachend het onderwerp algauw weg waaide, terwijl ze tussen haar gestulpte lippen een "foert" liet ontsnappen. Ik denk zelfs dat ze een oprechte hekel had aan seks.

In alle geval, Fonske sleurde een speciale geur met zich mee. De helft ervan had te zien met de stank van zijn pijpen en sigaren. De andere helft met in de steek gelaten oksels en andere geurrijke lichaamsdelen. Dezelfde stank alias die men regelmatig tegenkomt in de woonruimten van vooral alleenstaande, oudere mannen. Het is niet bepaald prettig, maar wel familiaal. Zonder het over de overal verspreidde grijze haren te hebben.

Maar zoals immer: er bestaan tijden en tijden. En de belangrijkheid van ene tijd is de belangrijkheid van de andere niet. Wat vroeger iets betekende, betekent nu niets nemeer of zowel iets anders. En het hoofd van een mens slaat op hol. Zo ben ik bijvoorbeeld soms gek op een muziekje en dan later, tijden daarna, laat dat muziekje mij gewoon onverschillig. Ik zal niet beweren dat ik het niet graag meer zou willen horen, maar ik zou het ook geen twee keren op een rij laten afspelen. Hetzelfde geldt voor films of voor persoonlijkheden, of zelfs voor vrouwen (iemand herinnert zich Brigitte Bardot nog?). Of voor mannen, vanwege vrouwen, vermoed ik. Dromen en gedachten nemen afstand van elkaar, zeggen niet vaarwel, maar zijn niet meer van dezelfde aard.

Het enige dat werkelijk blijft, gedurende het gehele leven, is de drang om zichzelf voort te planten. En als daarvoor seks nodig is, des te beter. Dat is werkelijk het enige nodige, of nuttige, dat aan het plezierige kan gevoegd worden. Als men nog jong is en dus onervaren (ik heb het nog altijd over ons, de mannen) dan is het noodzakelijkerwijze iets wat rap naar ontlading moet leiden. Geen tijd voor veel voorspel en nog minder voor "achterspel". Het doelwit is recht vooruit en al stevig in het zicht. Zonder kronkels en zijwegen. Voetbal spelen en grappen maken, staan tenandere ook op hun wachtlijst. Als men dan wat minder jong wordt, dan ook is de drang nog altijd enorm groot en de tijd nog altijd even krap. Het werk en de verantwoordelijkheid wachten ongeduldig. Wanneer men dan nog wat ouder wordt, dan is juist het geduld de grootste tegenspeler. Nog zoveel te doen vandaag. En uiteindelijk, als men al deftig oud is, dan moet het vooral rap gedaan zijn, vooraleer het lauw ijs het ineens helemaal af laat weten.

Zoals men kan zien krijgt het vrouwvolk niet veel kans in het leven en moeten ze meestal aan hun duimpje zuigen.

Ik zeg maar 't ees voor mijn reden, als ze toch aan iets moeten zuigen, waarom weeral niet het nuttige aan het aangename koppelen?

Er bestaan dingen in het leven die het mogelijk maken, met amper één schot, twee doelwitten in ene keer omver te schieten.

Lang zullen ze leven, lang zullen ze leven. Lang zullen ze leven in de gloria...

07:35 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.