15-10-16

benieuwd...of hij mij nog zal (her)kennen...?

 

Wat ben ik laat!
Het is al kwart vóór zeven en ik schiet maar niet op.
Ik hoop dat ik nog op tijd ben.
Het verkeer staat ongeveer stil.
Rijd dan toch door sukkels, wat staan jullie nu te treuzelen,
de verkeerslichten worden echt niet groener en ik sla zenuwachtig
met mijn handen op mijn stuur.
Het is jullie fout als ik te laat ben, lanterfanters, foeter ik.
Dat is natuurlijk maar ten dele waar, het is hoofdzakelijk mijn
eigen schuld als ik te laat kom, ik had maar vroeger van huis
moeten vertrekken, ik had op het laatste moment niet meer moeten
veranderen van outfit. Maar opeens begon ik te twijfelen over
de doeltreffendheid van mijn witte bloes, was het niet beter om
mijn gebloemde jurk aan te trekken, of toch maar liever iets blauw,
blauw is momenteel zijn lievelingskleur, een blauwe bloes met
een pantalon misschien? Blauw is een rustige, kalme kleur en
zo wil ik overkomen als hij mij ziet.
Kalm, beheerst en betrouwbaar…

Eindelijk kan ik doorrijden, nu nog de laatste kilometers,
dan de straat inrijden waar hij woont, mijn kleine wagen parkeren
en aanbellen en afwachten.
Het is altijd een spannend moment om hem terug te zien.
Ik kan het nooit inschatten hoe hij zal reageren.
Zal hij blij zijn en aangenaam verrast om mij terug te zien of
verveeld en afkerig?
Met hem weet ik nooit.
Ik bel aan en wacht nerveus tot de deur wordt opengemaakt.
Het lijkt een eeuwigheid te duren.
Misschien ben ik toch te laat.
Maar dan zwaait de deur wijd open en het uur van de waarheid
is aangebroken. Hij zit veilig op de arm van zijn papa en is al
gewassen en in pyjama en gereed om naar bed te gaan.
Hij kijkt mij aan, één ogenblik lang zie ik twijfel in zijn oogjes
tenslotte hebben we elkaar al twee volle weken niet gezien maar
dan trakteert hij mij op een brede, behaaglijke glimlach die
de verdere avond niet meer van zijn gezichtje zal wijken.
Hij steekt zijn armpjes omhoog en ik neem hem over van zijn papa
en draag hem de woonkamer in.
Van zodra we gaan zitten laat hij zich van mijn schoot afglijden
en kruipt naar het midden van de vloer waar zijn rood hobbelpaard,
dat ik enkele jaren geleden cadeau deed aan zijn grote broer,
hem uitnodigend opwacht voor een ritje.
Hij klautert erop, valt er door al zijn enthousiasme  bijna over
maar zit na een beetje wrikken en wroeten uiteindelijk fier als
een gieter in het zadel.
Hij kijkt op om na te gaan of hij mijn aandacht nog heeft.
Die heeft hij volop en hij wiegt enkele keren voorzichtig heen en weer,
houdt stil en kijkt weer in mijn richting, pas nadat ik hem
bemoedigend toeknik galoppeert hij wild weg en weer.
Niet voor lang echter, hij laat zich van zijn paard glijden en
kruipt naar zijn loopfietsje, met het stuur in allebei zijn handjes
probeert hij om in het zadel te klimmen, het is een hachelijke
onderneming maar het lukt en dan fietst hij doodernstig achteruit,
vooruit rijden lukt om een of andere reden nog niet maar dat doet
er niet toe, tot onder de tafel waar hij nog net onder past,
daar manoeuvreert hij een beetje onhandig maar ten volle overtuigd
van zijn kunnen tot hij opnieuw in achteruit zit en hij
rijdt en parkeert handig aan mijn voeten.
Hij toont mij zijn kleurige blokken en hoe behendig hij ze al in
zijn emmer kan deponeren, niets van zijn repertoire onthoudt hij mij,
ik ben getuige van zijn vele kunstjes en kunnen,
ik ben zijn grootste supporter, zijn vurigste fan,
zijn trouwste bewonderaar.
In iedere aanmoediging, in elk applaus van mij,
hetzij groot of klein schept hij het grootste genoegen,
als bijna eenjarige leeft hij nog in een volstrekt onbaatzuchtige wereld.
Hij schenkt zijn lachje aan wie hij wil.
Hij schenkt zijn lachje aan mij.

En dan is het tijd.
Zijn papa brengt hem naar bed.
Ik wuif naar hem en hij zwaait met allebei zijn handjes terug…
Hij gaat slapen.

Volgende week wordt hij één jaar.
Het einde van zijn eerste levensjaar is al in zicht.
Zijn cadeautje heb ik al gekocht, het is een doos met grote, dikke
kleurpotloden die perfect zullen passen in zijn mollige knuistjes…
Zal hij er blij mee zijn?
Of zal hij liever kraaiend van plezier het papier verscheuren.
Met de linten spelen?
Zeker ben ik niet.
Zeker ben je nooit.

Volgende week wordt mijn jongste kleinzoon dus één.
En dat is goed, binnenkort zal hij praten en tegen de tijd dat hij
twee is zal hij mij kunnen vertellen wat hij van de dingen vindt
en wat hij van me denkt.
Ik ben benieuwd!


 

15:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.