07-10-16

papa is jarig...

 

Vandaag verjaart mijn papa en natuurlijk ga ik hem op deze 
gedenkwaardige dag feliciteren.
Hij houdt zich goed staande gezien zijn hoge leeftijd,
op alle mogelijke manieren.

Ik sta tegenover hem en terwijl hij ook opstaat kijken we elkaar
op gelijke hoogte, recht in de ogen.
Vroeger keek hij op me neer, letterlijk gesproken, want hij was toen groot,
groter dan ik, recht en sterk, nu hij gekrompen is zijn we even groot,
of even klein, zo je wilt.

Als er ooit een appel niet ver van de boom is gevallen,
dan ben ik het perfecte voorbeeld, fysiek gesproken,
we hebben hetzelfde hoekige postuur, breed in de schouders,
smal in de heupen maar mijn gezichtstrekken lijken op die van
mijn moeder, maar er is meer, ik heb ook papa’s vastberadenheid,
zijn doorzetting, zijn moed,
beiden kunnen we genieten en zijn we dankbaar voor de kleine dingen
des levens, we zijn eerlijk en oprecht en hunkeren naar schoonheid
en ook in ons verdriet zijn we eender maar…
met dat verdriet leuren we niet, we zien het in elkaars ogen.
Wat hebben we nog meer gemeen?
Ons groot, ruim en gul hart en de mantel der liefde
is ons meest geliefde kledingstuk...
We hebben natuurlijk niet alles gemeenschappelijk,
mijn papa beschikt over een ijzersterke gezondheid, ik niet,
mijn papa is zeer sociaal en... ik niet…

Ik heb bewondering voor deze man en ook voor mijn mama
omdat hij samen met haar mij op de wereld heeft gezet.

Met het klimmen der jaren wordt papa vaker moe en zwakker
en dat veracht hij, hij vindt het niet prettig om geconfronteerd
te worden met andermans kracht en energie,
zelfs niet als die andere zijn dochter is,
zijn lievelingsdochter.

Ik zoen hem van harte en wens hem nog vele gezonde,
zorgeloze dagen.
Kalm en vastberaden zegt hij zonder zijn ogen neer te slaan.
Dank je, …je bent een goede dochter
maar ik mis je moeder.


12:03 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.