27-10-16

Mariana, Mijn Jongste Dochter

Mijn jongste dochter, die vijf jaar wordt in november, is niet gemakkelijk. Ze is ijzersterk, uiterst energiek, met een enorme verbeeldingskracht en weinig of niet om de tuin te leiden. De tijd wanneer ik achter haar rug wees om haar voor de boze wolf te waarschuwen, terwijl ik enkele frietjes uit haar bord stal, is allang voorbij. Het omgekeerde is nu gemakkelijker. Bovendien is ze koppig, spreekt ze tegen, is ze niet gehoorzaam, is ze egoïstisch, geweldig en smijt ze alles nijdig op de vloer. Allemaal, buiten dat laatste, zijn trekken van mij.

Onlangs nog gaf ik haar een klein geschenkje voor de tweede keer, na het verdoken te hebben gedurende een paar maanden, met de bedoeling het twee keren te voorschijn te toveren voor de prijs van ene keer. Maar ze herinnerde zich perfect van de eerste keer en vroeg mij rechtuit waar en waarom ik het verstopt had, in de tussentijd. Weeral een truc verloren.

Ze is bovendien aandacht-gierig en huilt en tiert om de haverklap. Thuis is ze onmogelijk aan de teugels te houden. Op school wordt ze nu regelmatig naar de strafstoel verwezen. De laatste keer was het omdat ze haar vriendin had gebeten in de borst. Ik ben bang dat haar vader, een authentieke Mongool, zich op mij zal willen wreken. Tegen magere, tengere en zieke mannekes durf ik het wel opnemen, maar tegen beren heb je mij niet gezien. Zijn dochter heeft het echter af laten weten en is nooit nemeer terug gekeerd. Ik weet niet of dat toeval is geweest.

Van de andere kant, iedere keer ze mij van verre al ziet aankomen stormt ze, als het ware gestoken door een wesp, op mij af, luid schreeuwend: "Papai, papai, papai...!!!", zodanig dat iedere andere aanwezige mens meteen ongelovig omkijkt: diene okergele knul, vader van zo een schoon bruintje...??, gewoon onmogelijk! Daar moet bedrog mee gemoeid zijn... Weten ze veel, die gemene jaloerse kwakzalvers..!

Maar dat is precies het zaligste moment van mijn vader-zijn en compenseren ruimschoots voor mijn en ook haar anders opgestapeld gebrek aan geduld. Ik heb geen enkele sympathie voor het gebruik van een strafstoel, wat ik bijna als een gevangenis beschouw, terwijl ik eerder van oordeel ben dat een onmiddellijke patat op haar achterwerk, betere resultaten oplevert. Gisteren nog, beweerde ze, stak ze, op de stoel en achter de rug van de juffrouw weg, haar tong uit naar haar klasvriendinnetjes, die haar tergend hadden blijven teisteren. Ikzelf zie er meer vanaf dan zij wanneer mijn vrouw of mijn oudere dochter haar in de WC duwen om op de pot te moeten gaan zitten. De drang om haar rap te verlossen wordt soms ondraaglijk.

Ik weet het en begrijp het, een strafstoel is veel intelligenter en wetenschappelijker te verantwoorden dan een veeg uit de pan, maar van de andere kant, de eerbied ontsnapt er rapper van. Een vader moest niet veel uitleggen, vroeger, zijn handen waren rapper dan de uitleg en hun handen achter hun rug gevouwen, getuigden van de nodige onderdanigheid. Dat ze uiteindelijk toch nog bemind werden (de vaders, bedoel ik) is wel te verstaan, want dan werden hun kinderen ineens ook ouders.

Het vaderschap heeft in dat verband veel weg van het leven zelf: veel ambras, veel bezorgdheid, veel kosten, veel ontgoochelingen, veel lawijt en veel onrust, maar er bestaat zo, af en toe, ook wel eens een reden om er minder hard over na te denken.

Ze heeft overigens een perfect geheugen. De tweede keer ze een puzzel van tweehonderd stukjes samen voegde, wist ze al precies welk stukje wáár juist behoorde. Tien keren rapper dan ik. Hetzelfde met liedjes. Ze is bekwaam, na enkele weinige keren, de teksten volledig uit haar hoofd te herhalen, terwijl ikzelf, zelfs na ze honderd keren gehoord te hebben, nog altijd, GEEN ENKEL liedje in eender welke taal, uit mijn hoofd kan nazingen. Geen sprake van. Het in het leven verder brengen dan ik, voor mijn beide dochters, zal daarom niet echt moeilijk worden, tenzij ze het spoor verliezen.

Ik weet echter, voor en van mezelf, dat ik hen NOOIT zal verlaten. Mijn vrouw niet en mijn dochters niet.

05:47 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.