10-10-16

Okergeel

Niemand zal eraan twijfelen dat ik alles behalve een kunstenaar ben. Ik leun eerder (en beter) tegen de mondgeile mannelijkheid aan. Straffer en ruwer dan de vrouwelijke tederheid. Geen seks, maar wel veel lef.

Zo maakt dat mij uitzonderlijk perfect om het over kleuren, klanken, namen, geuren en smaken te hebben, zonder het woord "kunst" daarbij te hoeven te betrekken. Gewoon maar goestingen, zonder meer.

Ik heb mezelf al vele keren afgevraagd welke kleur ik eigenlijk verkies. Welk nummer, welke naam, welk gerecht, welk gevoel...

Zoals verwacht heb ik daar geen regelrecht antwoord op. Het zou me beter passen mezelf af te vragen welke van de opties van deze dingen ik helemaal NIET verkies.

Eerst en vooral over namen. De naam van het meisje waar ik, in mijn leven, het meest verliefd op ben geweest? Jawel dat is Doris geweest. Is dat de naam van een meisje dat ik nu boven alle andere verkies? Nee, zeker niet. Het bewijs daarvan is dat ik nooit aan die naam heb gedacht om er een eventueel nieuw dochtertje mee te dopen, maar het neemt niet weg dat ik de kriebels over mijn rug voel kruipen wanneer ik haar naam hoor uitspreken. De naam vereenzelvigt zich met de persoon, dus. Op een uitstekende manier zelfs. Nochtans welke naam zou zij zelf verkiezen, indien ze zich door een andere mens zou moeten laten hernoemen? Filomeen toch niet?

Waarom vraag ik dat? Omdat ik, alhoewel ik geen echte voorkeur voor bepaalde namen heb, ik wel over een lijstje van namen beschik die ik NOOIT en in geen enkel geval zou durven schenken aan mijn erfgenamen. Een natuurlijke afkeer dus, zonder echter zelf te begrijpen vanwaar dat vandaan komt.

Met welke kleur gebeurt dat dan ook? Met okergeel bijvoorbeeld. Die naam herinnert mij, ik weet niet waarom, aan de smaak en de geur (stank?) van ongezonde dingen. Niet zuur precies en nog minder zout of zoet, maar herinnert aan overnachtte kabeljauw, bijvoorbeeld, of aan een vrouw die heerlijk zou kunnen zijn, maar niet altijd oppast. Het tegenovergestelde van een jonge moeder, die riekt naar gezondheid, frisheid en fleurigheid. Om er dicht tegenaan te wensen te liggen. Overwelft van het leven. Haar eigen en dat van het nieuwe leven. Onbetaalbaar en niet te koop.

Okergeel staat dus helemaal achteraan in mijn lijst. Daar zal ik nooit van houden, al word ik gek. Paars is net iets beters, maar geniet ook niet van mijn geduld. Bijna alles, maar paars niet. En purper ook niet. Over grijs heb ik mijn eigen twijfels, maar vind ik toch een beetje beter dan okergeel. Of is grijs zelfs beter dan purper? Soms denk ik daaraan. Want zware wolken zijn grijs. En ik hou van een blauwe hemel, maar grijze wolken staan mij evenveel aan. Zij versterken mijn gevoel van oprechte neerslachtigheid. Iets wat absoluut natuurlijk, noodzakelijk en toch rustgevend is. Ja, grijs is beter dus dan paars en purper, die opgeblazen zijn en onnatuurlijk. Schijnheilig. Vals. Overdreven. De kleuren bij uitstek van ego-centrische bisschoppen en andere verwanten, van gelijk welke godsdienst.

En wat dan van klanken? Ja, ik hou van klokken en kerken, maar ik verafschuw pasters en hun flauw gedoe en bovenal en nogmaals, hun schijnheiligheid. De emballage is perfect, maar de inhoud rot. En het horen luiden van klokken doen mij terug ketsen naar mijn verleden. Roeping naar evenwichtigheid, naar rust en vrede. Naar eerbied en sympathieke gehoorzaamheid. Naar zalig einde. Naar kalmerende overtuiging. Naar diepe klokkenstemmen en overwelvend mannengezang. Gregoriaanse, verlokkelijke en overtuigende zaagmuziek. Naar het meeslepend koor van de opstandige slaven. Naar belangrijke overgave. Maar niet aan het lichamelijk genot. Aan geestelijke overgave. Aan vreedzame rust. Aan einde zonder einde. Aan eeuwigheid. Zo niet, aan eeuwige oneindigheid.

En daarmee kan ik alleen maar besluiten en herbevestigen: ik ben vooral geen kunstenaar.

Oplettende romantische zielen worden getrakteerd op een bijzonder mooie zonsondergang. Van mysterieus paars tot dieprood en bordeaux naar hel oranje en okergeel...

Ik zou beter opnieuw beginnen met dit epistel, want ik versta er zelf geen kloten nemeer van.

03:53 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.