08-10-16

Een Mens Weet Nooit

Het is onwaarschijnlijk dat een ouder het beste niet wilt voor zijn kroost.

(Ik weet het: er bestaan uitzonderingen)

Weten wat er met hen omgaat, innerlijk en uiterlijk, wat ze doen of laten te doen, hoe ze handelen en reageren op voor hen nieuwe omstandigheden, wat ze denken en of ze denken zoals jij wenst dat ze zouden moeten denken, wat ze voelen en hoe ze zich voelen, waar, wanneer en hoe ze hun eerste seksuele ervaringen opdoen, hoe ze politiek en sociaal gericht zijn, waar ze niet, of slecht, van slapen, hoe het met hen gaat op de school en of ze gemakkelijk vrienden maken, hoe ze graag gezien worden door hun collega's, van voren of van achteren, of ze een heldhaftig gedrag bezitten of eerder weglopen van bedreigingen, voor henzelf en voor de anderen, zelfs al zijn het volmaakte vreemdelingen, of ze beschaamd zijn, of niet, of ze een leidersgedrag bezitten of integendeel, de kudde volgen, of ze actief zijn of zowel in zichzelf gekeerd, gemakkelijk meedoen of tegen-spannen, verenigen of scheiden... enzovoort, enzovoort...

Mijn oudste dochter was perfect bezig geweest, gedurende haar eerste tien jaar bij ons, positief te zijn op bijna alle gestelde vragen, maar daarna heeft ze, waarschijnlijk omwille van mijn beklaagbare opvoeding, haar karre omgekeerd en heeft ze zich gedurende verscheidene jaren a-sociaal beginnen te gedragen, antipathiek, zonder strijdlust, neergeslagen en zelfs ongelukkig. Ik heb den indruk dat ze nu de berg terug aan het beklimmen is. Wie weet wordt ze terug wat ze al eens geweest is.., maar het is nu nog te vroeg om definitieve besluiten te trekken..

Mijn tweede dochter is nog te jong om oordelen over haar te kunnen vellen. De uitdrukking "oordelen vellen", tenandere, is misplaatst. Wie oordeelt zal geoordeeld worden. Zelfs rechters moeten er zich van onthouden iemand te oordelen of te veroordelen. Ze moeten gewoon maar straffen wie de regels niet heeft gerespecteerd. En punt. Andere lijn.

Mijn eigen (en dode) zoon, is ook een ander en speciaal geval geweest. Hij was op sociaal gebied, vóór zijn twintigste al, veel verder gevorderd dan ikzelf, tot heden. Hij werd werkelijk gewaardeerd, bewonderd en zelfs en bovenal bemind. Vooral door zijn ouders, maar niet minder door zijn vrienden, klasmaten, professoren en collega's. Hij zou me, veelvuldig en op alle gebied, voorzeker's, vele keren overtroffen hebben, was hij nog in leven. Hij was eerlijk, stipt, evenwichtig, verantwoordelijk, leerzaam, eerbiedig en toch niet onderdanig. Hij was wijs en sportief. Kunstgevoelig, maar ook minzaam. Hij was een leider en een raadgever. Hij was iemand waar ik óp naar keek. Letterlijk en figuurlijk. De zoon die iedere ouder wenst te hebben. De schoonzoon die "gezocht" wordt. Enfin, een droom.

Een droom die in minder dan een week tijd verrassend verwoest is geweest. God had hem liever dicht bij zich, op (of onderaan) zijn troon. Wat een vrome en schone troost.

In alle geval, een vader heeft nog andere, verdere, bezorgdheden. Laat ons zeggen, eerder intieme zorgen. Hoe zou hij het aan het doen zijn op seksueel gebied? Zou hij een stier zijn, of misschien een os? Gretig of onverschillig...??

Terwijl ik eens op bezoek was in België, samen met hem, toen al een gediplomeerde ingenieur, had ik overwogen hem naar mijn dokter in Gent te brengen en alhoewel hij geen enkele lichamelijk klacht had, hem daar grondig te laten onderzoeken. De naam van die dokter, spijtig genoeg nu op pensioen, mag ik gerust onthullen, de beste die ik ken, Dr. Coupez, heb ik toen geleerd, was niet alleen perfect in zijn beroep, hij was ook uiterst ethisch.

Ik had hen aan elkaar voorgesteld en de reden uitgelegd voor mijn bezoek, van preventieve aard. Ik stelde bovendien fluisterend voor, terwijl hij voor mij passeerde, dat hij ook daar eens daar moest kijken, tussen zijn benen, want men weet nooit...

Hij knikte bevestigend en ik begon alvast te hopen op een positieve commentaar, iets zoals "perfect", of "goed geschapen" enzovoort..

Niets speciaals echter heeft hij ontdekt, tenzij een onnozel wratje op zijn vuist, dat hij meteen weg heeft getoverd en terwijl mijn zoon zich terug aankleedde in de aangrenzende onderzoekskamer, vroeg ik stillekes ... en...??

Dr. Coupez draaide zich ongestoord naar mij om en verklaarde luid en zonder valse schaamte: daar heb jij niets mee te zien en dat gaat je helemaal niet aan...!

Spreek van een vader met een mond vol (niet helemaal) tanden en blozende wangen.

Spreek van een vader die nooit geweten heeft of zijn enige en machtige zoon al dan niet goed of slecht geschapen was...

Ik heb hem begraven en en ik weet het nog altijd niet, donder en bliksem!!

08:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.