23-09-16

een zondag met Anna...(2)

 

Anna heeft een interessante manier om over haar traumatische 
leven te vertellen, ik merk dat ze het niet zo nodig vindt om te
oordelen over de handel en wandel van anderen.
Ook ik vertel haar over zaken die ik niemand anders vertel.
Ik neem haar meer en meer in vertrouwen, deels omdat ik me
gevleid voel omdat Anna mij in vertrouwen neemt en deels
omdat ik nog maar zelden iemand heb leren kennen bij wie ik
mij zo veilig voel zodat ik mijn gedachten met haar durf delen.
We kunnen met elkaar praten over de meest onwaarschijnlijke
dingen.
Het is verbazingwekkend hoe onbevreesd ze is als het om
emoties gaat, hoe ze op een onberekende en aandoenlijke manier
de meest persoonlijke informatie met me deelt.
Zoals...

‘De mannen van nu’ zegt Anna, ‘kan je met geen mogelijkheid meer
vergelijken met de mannen van mijn generatie, ze gedragen zich
nu volkomen anders.
Alhoewel…misschien ben ik té optimistisch…
Maar tegenwoordig wordt het in ons deel van de wereld aanvaard
dat vrouwen een eigen leven leiden, dat vrouwen een eigen
persoonlijkheid zijn, dat ze onafhankelijk zijn.
Vroeger moesten vrouwen zich schikken en vol begrip voor hun
echtgenoot zijn en ze mochten nooit de boventoon voeren.
Meisjes moesten braaf zijn en vrouw worden,
vrouwen moesten braaf zijn en echtgenoten worden en
echtgenoten moesten braaf blijven en moeder zijn.
En dat was het.

De kracht van ons vrouwen is decennialang onderschat geweest,
we werden behandeld als niet ambitieus, huiselijk, slaafs…
maar de omvang van onze kwaliteiten en eigenschappen werd
niet gezien.
Jouw moeder en ik en vele vrouwen van die tijd, wij stamden uit
een generatie waarin vrouwen achtergesteld werden.
Maar ook vrouwen van die tijd wisten wat eerzucht was en hadden
die ook maar van de meeste vrouwen lag die toewijding ergens
verborgen onder de dagelijkse sleur van kinderen aan en uitkleden,
eten geven, wassen, plassen, zorgen voor iedereen, hele dagen
optreden als fatsoenlijke echtgenote en moeder en als er nog een
restje tijd overbleef... pas dan konden we eens aan onszelf denken
maar nooit té veel en nooit té lang...

Weet je, de weinige vrouwen die vroeger de kans kregen om te
studeren werden lerares, dat was al heel wat, maar als lerares
moest je onmiddellijk stoppen met lesgeven van zodra je getrouwd
was want dan leidde je een zondig leven met een man en was je
niet langer maagd dus moest je uit de openbaarheid verdwijnen
enkele jaren later kwam er, gelukkig maar, enige verandering
dan mocht je als getrouwde vrouw toch les geven tot de tijd dat
je zwanger was, toen moest je ophoepelen want je mocht onder
geen beding de oogjes van je pupillen bezoedelen met het
zicht op je dikke buik…

Vrouwen zijn het sterke geslacht en hoe ouder ik zelf word
hoe meer ik denk dat vrouwen de dappere strijders van de wereld
zijn die aan de gevechten op alle fronten hun mannetje staan,
ze ontwikkelen zich in verschillende richtingen, ze werken,
moederen, echtgenoten om nog maar te zwijgen over menstrueren,
baren, zogen, menopauze…
ondertussen kunnen mannen op hun eigen akkertje te keer gaan,
zich als kleine jongentjes gedragen en tot en met hun oude dag
verlangen om vertroeteld te worden…’

Anna zucht ervan en neemt nog een slokje wijn…
‘Toch ben ik geen mannenhaatster, moest je dat soms denken,
ook ik had graag een man gehad, een moderne man…
Ik had een man gewild die een soort liefdevolle bezorgdheid voor
mij toonde in plaats van een dwangmatige controle over mijn doen
en laten, een man met humor, een die kon lachen met zichzelf en
met mij, een man die met mij communiceerde in plaats van mij
te commanderen, iemand van wie ik met diepgewortelde zekerheid
wist dat hij aan mijn kant stond…
Ja, zo’n man had ik graag met al mijn liefde bemind…’

Dat en nog veel meer vertelt Anna die middag...
Na het eten gaan we in de schaduw van de notelaar zitten en
drinken we een tas koffie met een stuk taart en na een eerste stuk
trakteert Anna zichzelf op nog een tweede omdat het haar zo goed
smaakt, verklaart ze.

’s Avonds, als ik haar thuis breng, zegt Anna op de terugweg:
‘Miljoenen mensen zijn oude mensen, ze zijn oud nog lang vóór
ze de middelbare leeftijd hebben bereikt, ze praten over
voetbaluitslagen en over het weer, hun horizon is klein hoever
ze ook reizen en wordt met de dag kleiner en…
ze hebben een erg selectief geheugen,
ook mijn eigen man was oud voor zijn jaren…'

'Blijf alert', zegt ze als we bij haar huis arriveren en
ze geeft me een zoen, bedankt mij uitvoerig voor al het lekkere eten
en zegt dat ze het erg gezellig vond.

In de overtuiging dat ik vandaag een zeldzaam aardige vrouw een
beetje beter heb leren kennen en een hoogst merkwaardige dag
heb meegemaakt, slenter ik op mijn dooie gemak door de koeler
wordende avondlucht terug naar mijn eigen huis.


13:51 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.