21-09-16

een zondag met Anna...(1)

 

Het is stil in mijn huis sedert mijn vriend, de schrijver er niet meer is, 
toch is hij geen drukte-of lawaaimaker, integendeel…
maar hij is erg aanwezig als hij er is,
hij betekent voor mij een grote verrijking,
hij daagt mij emotioneel en intellectueel uit, hij is mijn
inspiratiebron en we komen veelal maar niet altijd
ontzettend goed overeen …
ja, ’t is zo héél anders wanneer hij er niet is…

Maar vandaag, het is een erg zonnige dag, ga ik,
nu ik toch weer alleen ben, naar het huis van Anna,
dat heb ik zo met haar afgesproken.
Anna zal vandaag enkele uren bij mij doorbrengen,
ik heb haar uitgenodigd voor een zondag bij mij thuis.

Ik vertelde al eens eerder over Anna en hoe bijzonder ik haar vind.
Anna is… tja, hoe zal ik het zeggen, nogal onconventioneel,
ze neemt geen blad voor de mond als ze wat zegt,
ze draagt felgekleurde outfits die geen enkele andere vrouw van
haar leeftijd zou aandurven maar ze staan haar aantrekkelijk,
ze passen bij haar, Anna is in veel opzichten een aantrekkelijke
vrouw, ze is energiek en druk in de weer in haar
eenmanshuishouden maar straalt ook op de een of andere manier
een soort rust uit die voor mij weldadig aanvoelt en daarom
heb ik haar enkele dagen geleden uitgenodigd om vandaag bij
mij te komen eten, op mijn verzoek zei ze onmiddellijk JA
alleen verlangde ze dat ik haar zou ophalen om dan samen
te voet naar mijn huis te wandelen want tegen een wandeling
op haar eentje ziet ze erg op.
Dat vond ik uitstekend en een wandeling min of meer is voor mij
absoluut geen moeite…

Een tijd later wandelen we samen langs het zanderige weggetje
tussen de weiden, de velden en de akkers, de bermen bloeien met
een overdaad aan veldbloemen en geuren bedwelmend,
naar mijn huis, Anna met een breedgerande zonnehoed op haar
grijze hoofd en toegeknepen ogen tegen het felle zonlicht loopt
aan mijn arm met kleine, voorzichtige oude vrouwenpasjes,
ze kijkt erg goed uit waar ze haar voeten zet want het pad ligt
geenszins effen, ze wandelt zonder haast en ik pas moeiteloos
mijn tempo aan en ze vertelt luchtig enkele totaal overbodige
wetenswaardigheden over de weinige bewoners,
die zij blijkbaar allemaal met naam en toenaam kent,
van de boerderijen waar we voorbij komen.

Na een wandeling van bijna een uur zijn we er, Anna vindt het
niet te warm, ik moet me geen zorgen maken, zegt ze,
zelfs met die onverwachte hitte vindt ze het toch niet zo héél erg
lastig maar ze is toch blij dat we er zijn, ik laat ons binnen
via de voordeur die ikzelf bijna nooit gebruik,
dat maakt haar bezoek meteen een beetje speciaal en feestelijk,
zelf ga ik altijd achterom en gebruik de tuindeur...
maar vandaag dus niet.

In volstrekte stilte en bijzonder nauwlettend kijkt Anna op haar
dooie gemak rond in mijn huis, de stores aan de achterkant heb
ik half neergelaten, ze filteren het felle zonlicht en werpen grillige
patronen op de plavuizen, lang en aandachtig bestudeert ze
de foto’s op de schouw, het zijn foto’s van mijn drie kinderen,
ze bekijkt ze lang en geconcentreerd één voor één maar ze vraagt
niets om dan even later bewonderend naar de vele orchideeën
te kijken die volop van het licht genieten op de vensterbanken
van mijn grote erker.
Ik neem haar mee naar buiten.

We gaan zitten op het terras, in de schaduw van de parasol,
en drinken eerst een glas wijn wat later eten we binnen en
ik ben verbaasd om te zien hoe uitgehongerd Anna lijkt…
ze eet met smaak en vraagt en vertelt enthousiast,
ze vult héél mijn keuken met haar energie.
Terwijl ik zit toe te kijken hoe ze zich te goed doet en flink
opschept van alle gerechten die ik deze morgen in alle vroegte
met veel liefde heb bereid en die ze verrukkelijk vindt en
hoe ze smakkend van genot enkele glazen
Montepulciano d’ Abruzzo drinkt,
voel ik me merkwaardig tot rust komen,
een zelfde soort rust als …
wanneer mijn vriend, de schrijver op bezoek is.


15:00 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.