18-09-16

Naakte en Rauwe Werkelijkheid

Hoe minder ik drink, hoe rijker ik droom.

In mijn laatste werd ik er mij bewust van dat de aarde opeens praktisch "ontploft" was. Geweldige overstromingen, aardbevingen allerlei, aardeverschuivingen, instortingen, onvoorstelbare puinhopen en volledige verwoesting en vernietiging van alle natuurlijke wonder's zoals alles wat op groen en blauw gelijkt. Wat er over was gebleven was vooral grijs, in al zijn vijftig toonaarden, maar zonder seks.

De helft van de bevolking was meteen meegesleurd in de dood gedurende de eerste grote golven en schuddingen en de overlevenden kregen er "vanlangs" op hun vlucht naar onderaardse tunnels en grotten, waar er desondanks, een kleine hoop op betere omstandigheden bestond. Van eten en drinken was er echter geen sprake. Integendeel, om te kunnen overleven maakte den enen korte metten met het leven van den andere. Het motto luidde: de enen zijnen dood is den anderen zijn brood en daar geloofden ze stellig in. Het kwam er op aan zo lang als mogelijk over te blijven om nog een eventuele andere kans te kunnen veroveren...

... tot enkele mensen begonnen in te zien dat de nuttige mannen beter gespaard zouden moeten worden, zodanig dat de uitroeiing beperkt zou blijven tot alleen maar diegenen die werkelijk overbodig geacht mochten worden, zoals vrouwen, kinderen, gepensioneerden en vrijmetselaars, in het algemeen en pasters en nonnen, in het bijzonder. Ikzelf, allang rennend, vluchtend, springend, huppelend en mijzelf strompelend verbergend voor mijn leven, geraakte opeens in de Prins (Koning?) Albertstraat in Rumbeke, haaks op de Spanjestraat. Daar stond er een immense vrachtwagen, die zou moeten dienen voor de berging van een reuzekraan die zich dicht bij de spoorweg bevond, op het einde van de Spanjestraat en die op vervoer wachtte om de aarde terug te kunnen her-opruimen en te herstellen.

Ik probeerde mensen samen te vergaren om mij te helpen met deze karwei, maar niemand toonde zich bereid, zodanig dat ik zelf de touwen in de handen moest nemen om het ene object op het andere te sjouwen. Nochtans wist ik niet hoe precies al die hydraulische hefboompjes bediend moesten worden om iets dergelijks alleen te kunnen verrichten. Toch besefte ik maar al te goed dat dit mijn redding zou kunnen betekenen en dat ik beschouwd zou worden als een nodige persoon, terwijl alle andere aanwezigen in de reeks als onnuttige mensen ingedeeld zouden worden, in de rij voor definitieve "oplossing".

Ik ben wakker geschoten terwijl ik al bezig was de traan op de vrachtwagen te manoeuvreren. Ik ben dus, op het nippertje, gered geweest van de totale uitroeiing, zodat ik mee heb kunnen helpen aan de oprichting van een nieuwe maatschappij, waarin de mensheid beter zijn rol zou weten te volbrengen en alle rechtsgezinden op een loopje zou zetten, tot in de hel indien mogelijk, die ze zelf, voor de anderen, eerst geschapen hadden.

Lang leve Rudootje, één van de overlevende redders van de nieuwe en dus kersverse maatschappij, vrij van hebzucht, egoïsme, wreedheid, leugen en achterklap.

07:42 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.