05-09-16

Het Vruchtfeest - A Festa da Santa Fertilização

Mijn vrouw is geboren in de gemeente "Pirapemas", in het binnenland van de Staat van Maranhão, in het noorden van Brazilië dus, waar er meer dan in andere plaatsen van het land, nog veel bijgeloof bestaat.  Slechts onlangs vertelde ze mij over de spelen die daar plaats vonden, in een open weide, tot aan haar dertiende jaar en die vervolgens verboden waren geweest door de Bisschop, toen hij daarvan ingelicht werd door de nieuwe Paster van de parochie, benoemd in de plaats van een Belgische Franstalige Missionaris die daar, sedert de jaren vijftig, de plak had gezwaaid en plotseling overleden was, naar het schijnt als gevolg van een hardnekkige druiper.

Het betrof zich om een eeuwenoude gewoonte die elk jaar opnieuw gevierd werd door de plaatselijke bevolking, maar niet als een katholieke feestdag werd beschouwd. Daarom ook gebeurde dat feest en de samenkomst van de bevolking in een onbewoonde weide van een boerderij in de omstreken van Pirapemas en niet op het centraal gelegen Kerkplein.

De reden is terug te vinden in een oude traditie waarin "zaad" en "bevruchting" de voornaamste rollen speelden en de oorzaak waren van het welzijn van de plaatselijke maatschappij in het algemeen en de omringende boerderijen, in het bijzonder. In dit verband herinner ik mij nu plots het woord "Orchis" (zaadbal) vermeld gedurende het vak Grieks, van onze Meester "De Snak", in de Vakschool van Roeselare, terwijl hij ernstig zijn zak aanwees en men toen te weten was gekomen vanwaar hij zijn bijnaam had gehaald.

Mijn vrouw, die zelf ook eens aanwezig is geweest op dat feest (vandaar haar grondige kennis over dit onderwerp) alhoewel niet actief omdat ze nog te jong beschouwd werd toen, vertelde mij dat enkele weken voor de lokale feestdag, in vele straten een jongen werd uitverkozen, niet ouder dan twintig en als vertegenwoordiger van die straat naar de weide werd gebracht, vooruit gedreven door de jeugd, jongens en meisjes, van bijna alle straten. Dat spektakel, niet overal en door iedere puritein herkend als zijnde zuiver en van pure natuur, werd toen nog georganiseerd door een enigszins ouder, ongetrouwd en nogal mollig madammeke, die er effectief op lette dat de traditie niet verloren ging en daarvoor elk jaar de maatregelen trof om de beste jongens van de lanen, straten en steegjes te verkiezen, of te laten kiezen, aangemoedigd door een vereniging van actieve vrouwen, waarin mannen, eigenaardig genoeg, uitgesloten werden. De jongens werden daar zelf ook niet eens zoveel over gehoord of verhoord en konden zichzelf blijkbaar ook niet opdringen. Integendeel, deze die zichzelf spontaan aanboden werden systematisch van de lei geschrapt. De vrouwen-raadkring van elke deelnemende straat verkoos de ietwat bedeesde en schuchtere jongens, waarvan nochtans het gerucht de ronde deed dat ze niet slecht geschapen waren. Vervolgens dagvaardde de leidster van de gehele groep, één voor één, de aangewezen kandidaten van alle straten in haar eigen woning en voerde zij, in haar woonkamer, versierd met honderden fallussen in alle soorten, vormen en afmetingen, die ze geërfd had van de Belgische Monnik, verscheidene testen uit om de uiteindelijke afgevaardigde van elke straat eruit te kunnen pluizen. Die testen, die verscheidene weken in beslag namen, verrichtte zij zonder verdere inmenging van eender wie, zodat ze koelbloedig en zonder andere factoren in haar oordeel, de beste en meest belovende exemplaren eruit kon pikken. Die testen waren allemaal, natuurlijk, gericht op de geslachtsorganen van de jonge kandidaten die ze, zonder veel ambras verschillende keren, met haar behendige en ook begaafde handen (na talloze jaren oefening) aftrok, als ware het de gewoonste zaak van de wereld en die punten toegewezen kregen voor elk van de gestelde eisen, vooral in verband met de grootte van de penis in erectie, niet alleen wat de piemel zelf, maar ook en vooral wat de omvang van de zak en de zaadballen betrof. Het hoeft niet gezegd: hoe groter en zwaarder het geheel, hoe beter. Bovendien ging ze na, door aandachtige masturbatie in een verguld bekertje, oftewel recht voor een glazen tafeltje plaats nemend, op lieshoogte, welke hoeveelheid zaad ze bekwaam waren eruit te stoten en hoever ze wel konden spuiten, wat ze op het tafeltje nauwkeurig namat (nogmaals, des te meer en des te verder, hoe beter, net zoals van een zaaiende boer op de akkers wordt verwacht), maatregel die ze verschillende keren achter elkaar herhaalde om er zich van te kunnen vergewissen dat, zoals in de sport "verspringen", de tweede en de derde poging de eerste eventueel wel zouden kunnen overtreffen, wat niet gemakkelijk, maar wel mogelijk is en ook om alzo de teelballen grondig te kunnen doen ledigen zodat ze, tot op de komende feestdag, opnieuw en volledig van fris en onbesmet zaad terug vol gelopen zouden worden. De resultaten schreef ze achteraf op in een daarvoor speciaal opgemaakt EXCEL archief (de allereerste versie, voor wie zich daarvoor interesseert, met behulp van de allemachtige PC-286-XT). Ze probeerde, zo goed als mogelijk, alle eruit gespoten zaad, onmiddellijk na de test, wat ze zelf als "opzettelijke maar noodzakelijke verkwisting" bestempelde, bijeen te lepelen in dat bekertje, dat ze zich tweedehands had aangeschaft via de Brusselse paster en dat ze dan, na de laatste kandidaat (spijtig genoeg vond ze zelf), zonder medelijden en/of wroeging, verwoed had afgetrokken en op dit moment bijgevolg praktisch al tot aan de rand was vol gespoten, alleen en in vrome extase, naar de weide bracht waar ze het opgehoopte, slijmerige, zaad in een emmer wijwater dompelde en het zo aangelengde en verroerde mengsel stelselmatig over het onkruid in de weide rond pletste, erop rekenend dat daar tedere en frisgroene grassprietjes zouden uit voortspruiten tot aan de naderende Feestdag en het bestaande onkruid genadeloos zou vernietigen.

Weinig werd er aan hen, de kandidaten zelf, gevraagd gedurende deze "proef", tenzij of ze broers en/of zusters hadden. Die zouden, eventueel, van pas kunnen komen op de dag van het feest zelf, wanneer ze geholpen zouden moeten worden met het bekomen en het behouden van hun noodzakelijke opwinding. Vervolgens hing de vrouw een handdoek over hun hoofd zodat ze zichzelf minder betrokken zouden voelen gedurende die verscheidene eigenaardige "testen", bij haar thuis. Dat legt uit waarom de jongens zelf zo weinig belangrijk werden geacht, terwijl alle aandacht besteed werd aan hun bevruchtingsorganen, echte oorzaak van het DOEL en het NUT van de Zaadspelen. Het schijnt zelfs dat het Engelse woord "nut's", zo ontstaan is.

Ondertussen werd er, in het midden van de weide, een soort van altaar opgericht door de boeren in de omgeving, die wel precies wisten waarvoor het gebruikt zou worden en er prompt mee instemden, zonder er zich echter verder mee te (willen of durven?) bemoeien. Naar dat eenvoudig altaar, bedekt met koeienvel, zouden later de vertegenwoordigers van elke straat, in een kleed gewikkeld en met een hoofdkap erbij, geleid worden door de medewerksters van hun straat, meestal ook vergezeld en aangemoedigd door hun eigen broers en/of zusters, die dat als het ware als een deugdzame eer beschouwden. De uitverkoren jongens werden gedurende deze opstap naar het altaar, slechts bedekt dus met dat ruim en bruin kleed, van hun schouders tot aan hun knieën reikend, zonder mouwen en met een ronde opening ter hoogte van hun geslachtsorganen, voortdurend gestimuleerd, met de klare bedoeling hen stijf te maken en zo te blijven behouden. Diegenen die op dat ogenblik al moeilijkheden ondervonden om opgewonden te geraken, werden halverwege naar het altaar uit de rijen gehaald door een van de oudere vrouwen, die daarvoor speciaal waren geïnstrueerd en die er niet voor terug deinsden handtastelijk  de staat van hun erectie's na te gaan, in geval van twijfel. De eigenaars van slappe of onvoldoende harde piemels, zelfs na veel aanmoediging door familieleden en geburen, overleefden niet eens aan deze fase en werden meteen naar huis verstuurd, wat praktisch een schande betekende voor hen en voor hun nageslacht, voor hun families en verder ook voor alle bewoners van de gehele straat van het dorp. Daarom werden ze, eenmaal aangewezen door de leidster als uitverkoren jongen, dagen voor de "Zaadspelen", regelmatig opgegeild, zonder ze ooit te laten climaxen, met de bedoeling dat ze eenmaal op het altaar, hun vrucht, hun zaad dus, eruit zouden spuiten in meerdere krachtige stoten, onder luidruchtig gewoel en gejoel van de menigte. Niet iedereen van deze jongens, echter, kon in de juiste stemming geraken op deze voorafgaande momenten, omringd door ne hele hoop bekende en ook onbekende gezichten en geraakten zelfs niet eens tot daar, aan de voet van het altaar.

Een verdere selectie werd dan uitgevoerd door vijf van die vooraf geïnstrueerde vrouwen, achter een lange tafel gezeten, voor het altaar, om er diegenen uit te pikken die niet helemaal voldeden aan andere eisen, zoals ongezond voorkomen, loomheid, overdreven dik- of kaalheid, slappe arm en beenspieren en vooral diegenen die teveel exhibitionisme en zelfvertrouwen vertoonden. Gedurende deze fase was het ook niet geoorloofd hun geslachtsdelen aan te raken, zodat nogmaals, enkelen van hen gewoonweg terug slap vielen en ook, hevig uitgejouwd, uit de rij werden gehaald.

Uiteindelijk bleven er dus maar vijf vertegenwoordigers over en die werden dan naar het altaar geleid om, naast elkaar gelegen, verder geil te worden gemaakt door de bewoners van hun straten, allemaal jongens, die ervoor moesten zorgen dat, terwijl de vrouwelijke jonge deelneemsters voorgesteld werden aan de juryleden en de toeschouwers in het algemeen (waaronder geen enkele man, ouder dan twintig), hun penissen het niet lieten weten. Daarvoor wendden ze uitsluitend hun handen aan, pompend, knedend en wrijvend. Het gaat zonder schrijven dat er zich, onder hen, veel gay's bevonden, die er nijdig misbruik van maakten om zich eindelijk eens te kunnen laten gaan op buren en kennissen op wie ze al jaren lang verliefd waren geweest.

Eenmaal allemaal in dezelfde staat van hardheid (zorgvuldig na-genepen door de Leidster) werd het stimulerend handwerk over genomen door de meiskes van de straten nog in aanmerking voor de titel, waaronder zelfs soms, zusters en nichten. Op dat ogenblik werd er op een klok geslagen en begon het eigenlijke feest.

De deelneemsters van elke straat werden verplicht een vertegenwoordiger van een andere straat zo rap als mogelijk te doen spuiten. Om dat te bevorderen en mogelijk te maken werden ze toegelaten, voor het eerst, hun mond te gebruiken, alhoewel het strikt verboden was het zaad in hun keel te doen uiteen barsten. Integendeel, eens zover moesten de stijve penissen recht omhoog gericht worden, zodanig dat de eruit vliegende brokken sperma duidelijk waarneembaar zouden worden door de juichende en fluitende bende toeschouwsters.

De laatste die dan overbleef werd dan officieel verklaard als winnaar van het tornooi en zijn straat tot de meest vruchtbare van alle, verheven. Iedereen, met uitzondering van de winnaar en de oudere leidster, verlieten dan het altaar en zij zette zich aan het werk om hem, als laatste, beiden rechtstaand, aan het vermeend werkwoord "zaaien" te doen herinneren. De trommels, door enkele meisjes meegebracht, roffelden luid, de leidster zorgde voor de nodige plechtigheid, loofde zijn geslachtsdelen die ze bijna aanbad, hief met de palm van haar hand de teelballen omhoog, zoals dat door de pasters tot heden wordt gedaan met de Heilige Hostie en zette zich plots ernstig en geconcentreerd aan het werk, tot en met wanneer de verscheidene stralen opgehoopt zaad er met geweld uit spoten en ze zijn piemel opzettelijk op de gebukte hoofden van alle andere jongere meiskes richtte, aan de voet van de tafel verenigd.

Dat was het hoogtepunt en meteen ook het einde van het feest.

Gedurende de volgende dagen lieten de meiskes die één of meerdere druppels sperma op hun haardos hadden ontvangen dat gelukkig zien aan buren en kennissen, die jaloers toekeken en er zelfs een beetje aan voelden om na te gaan of ze nog nat waren, of al opgedroogd, maar overtuigd dat dat resultaat zou opleveren op lange termijn en een nest kinderen, het overduidelijk verzekerd gevolg. Om de kracht van de betovering niet te breken werd die bepaalde jongeman dan nagejaagd en vervolgd, gedurende verscheidene weken en zelfs maanden, door alle meiskes van die gemeente die er plezier in vonden zijn klootzak (orchidee, bijgevolg) door haar, op zijn minst ene keer, volledig te doen ledigen, waar en wanneer zij dat wilden, om voor zichzelf en voor hun naaste familie een heilige en gelukkige toekomst te verkrijgen vanwege de allemachtige goden van de vruchtbaarheid...

Spreek van uitstekende tradities en gelukkige jongens.

Met een dergelijke handdoek over mijn aangezicht, twijfel ik er niet aan dat ik het ook ver zou gebracht hebben in deze belangrijke zaadfeesten, moest de geschiedenis zich ooit nog eens herhalen. 

11:32 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.