26-08-16

Nieuwe Nachtmerrie, in Drie Stukken en Brokken

Ik was op zoek geweest, in mijn droom, in een willekeurige straat, naar vrouwelijke billen van alle soorten, kleuren en vormen, zijnde dat de gestroomlijnde en volle exemplaren van mijn expliciete voorkeur genieten. De billen die open plaatsen tussen hen vertonen en waar doorheen, respectievelijk ping-pong balletjes, tennisballen, voetbalballen en basketballen kunnen gekogeld worden, wanneer in gesloten toestand, zijn van te voren al uitgesloten voor verdere aandacht.

Ze betekenen gewoonweg afschuwelijke en zelfs afgrijselijke dijen, waarvoor alleen maar donkere omstandigheden uitstelling van vonnis kunnen teweeg brengen, alhoewel een man, ook in het donker, algauw voelt dat er plaats over schiet voor een andere man, aan zijn zijde.

Op een zeker ogenblik, terwijl ik dromend aan het wandelen was, trok een kerel mijn blik op een auto-achterdeur waar, beweerde hij, zich enkele speciale billen bevonden. Ik vond deze plotse uitnodiging wel wat verdacht en was een beetje verontrust dat ik misschien in de val aan het lopen was, maar de nieuwsgierigheid overwon mijn onrust en ik keek ietwat bedeesd in het deurgat. Daar bevonden zich andere mannen die me ook aanmaanden hun aanbod te aanvaarden en in de auto te stappen. Van billen en dijen, op dat ogenblik was er nog geen sprake, maar wie A zegt, moet met B vervolgen en binnen was ik.

Het volgende ogenblik kreeg ik een hond (het was wel een teef, want ik kon geen klootzak zien bengelen) op de achterpoten in de gaten die op mij kwam afstevenen, gereed om in mijn hals te bijten. Net alsof het iets met Frankenstein te maken had en dus BLOEDDORSTIG was. Ik week meteen achteruit maar de kring rond mij was al gesloten en de hond vorderde verder in mijn richting. Ik stak mijn armen en handen vooruit om hem weg te stoten maar de venten rondom mij lieten mij niet toe te ontvluchten. Ik verweerde mij zo goed als mogelijk, maar kon niet ontsnappen. Soms kreeg ik zelfs de goesting om mij, zoals een gemartelde, te laten bijten, gewoonweg om te weten hoe dat zou voelen net zoals, waarschijnlijk, alle andere aanwezige mannen dat vóór mij hadden gedaan en nu onder bedwang waren van de hond, maar toch was ik bekwaam, elke keer, zijn aanval te ontwijken.

Op dat ogenblik schoot ik, wreed ongerust, wakker.

Ik heb getracht niet meer onmiddellijk in te sluimeren om zo te vermijden dat de nachtmerrie zich voort zou zetten. Toch overwon de slaap mij opnieuw en wikkelde hij mij in een nieuwe droom:

De hond was vervangen door een beeldschone vrouw waarvan ik echter alleen maar de dijen, billen en poep ontwaarde, vanaf de knieën tot aan haar middel, af en toe de heen en weer zwengelende grote en ronde borsten onderscheidend, mij lokkend uitnodigend haar nauwe spleet binnen te dringen waar ik de gelukkigste man van de wereld zou worden en blijven zijn, onafhankelijk van mijn aardse problemen en bereid daar eeuwig te blijven vertoeven en wie weet definitief te verdwijnen, terugkerend naar de plaats waaruit ik ooit geboren was, een zwart gat eigenlijk, warm, vochtig en verwelkomend dus, in een voorover gebogen liggende houding.

Het ogenblik daarop vertoefde ik opeens in het gezelschap van ne hele hoop maten die samen met mij studeerden in een school waarin ik mij opnieuw zou vormen in de technische wetenschappen. Het was een katholieke school want één van de vakken was Godsdienst. Ik had echter geen enkele van die lessen bijgewoond en wist zelfs niet eens wie de leraar was. Ook in de technische lessen was ik een regelmatige brosser. En de examens kwamen eraan. Elkeen van de leraars keek mij vragend aan en die van Godsdienst weigerde mij zelfs deel te laten nemen aan de proef. Ik was toen al gediplomeerd natuurlijk, in België nog, maar de bedoeling was mezelf nogmaals te vormen in een Braziliaanse Hogeschool. Niet dat dat mij iets zou opbrengen, maar het was een kwestie van loutere zelfbewustheid.

De examens zijn verlopen en weeral ben ik wakker geschoten vooraleer ik te weten ben gekomen of ik geslaagd was, of niet.

Ik vrees van niet.

Teveel van het goede, eindigt altijd slecht.

10:10 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.