15-08-16

blind date...(deel 3)



En hoewel zijn antwoord mij niet in het minst interesseerde, neen,
ik moet mezelf geen blazen wijsmaken en ik moet ook niet liegen,
zijn antwoord interesseerde me wél degelijk, dus leunde ik zo ver
mogelijk naar voren op mijn stoel en spitste mijn oren om zeker
niets van zijn woorden te missen.
Hij grinnikte en voelde zich nogal ongemakkelijk, vond ik,
maar antwoordde diplomatisch met een wedervraag:
‘Houd ik van seks? Wie houdt er niet van seks…?

Ging het tegenwoordig op die manier, ging het nu zo,
vroeg ik mij af, werd er heden ten dage meteen al bij een eerste date
naar je seksleven geïnformeerd? Naar je seksuele voorkeuren?
Kon zoiets niet wachten tot een tweede of eventueel een derde afspraak
als je elkaar al een beetje beter kende?
Eens te meer... dacht ik…maar ik moest ophouden met denken anders
hoorde ik haar verdere explicatie niet.
‘Ik houd wel van een beetje buiten de lijntjes kleuren…, zei ze wuft,
ik houd van een beetje ruig…, ik houd van een beetje kinky…,
ik liefhebber een beetje in zweepjes en ook nog in andere attributen …
als je begrijpt wat ik bedoel…’ bekende ze helder en duidelijk
articulerend zodat ze nog meer toehoorders op het terras plezierde
met haar voorkeuren, en bij iedere bekentenis van haar trakteerde
ze mijn buurman, die keek alsof hij overal elders ter wereld wilde
vertoeven behalve hier aan tafel met een onbekende, luidruchtige vrouw
op een zomers terras van een deftige, drukke zaak, op een vette knipoog.

Hij verslikte zich in zijn koffie, morste enkele druppels op zijn smetteloze
hemd, schoof dan onhandig zijn stoel achteruit en stond recht,
excuseerde zich en liep nogal haastig de zaak binnen,
waarschijnlijk op zoek naar een toilet…
Zij keek hem verwonderd na, begreep niet goed waarmee ze hem zo
van streek had gemaakt, haalde eens haar schouders op en
stak toen opnieuw een sigaret tussen haar lippen en wachtte.
Verveeld keek ze om zich heen, haar publiek van één minuutje geleden
wijdde zich, nu de boeiende ontboezemingen uitbleven,
opnieuw met veel aandacht aan hun eigen zaken.
Ze drukte haar sigaret uit en tuurde naar de deur,
waar bleef hij nu?
Hij bleef inderdaad lang weg...
Volgens mij was hij gevlucht, achteraan de zaak was er namelijk
een tweede ingang die uitkwam in een achteraf straatje,
aan die kant van de zaak was er geen terras daar de zon er toch
nooit scheen, ik wist niet of zij op de hoogte was van die
tweede ingang die hij, misschien, dat wist ik niet zeker, nog niet,
had gebruikt als vluchtweg…
Ze dronk in een keer de rest van haar glas wijn leeg,
stak nog een sigaret op en begon ongeduldig in het rond te kijken.
Nog vooraleer ze haar tweede sigaret uitdrukte, kwam de kelner naar
haar tafel met opnieuw een glas rode wijn en een tas koffie.
Haar blik klaarde op en ze glimlachte.
Toen hij enkel en alleen het glas wijn op haar tafel zette, keek ze hem
vragend aan. Hij boog zich naar haar over en fluisterde iets in haar
oor dat niemand anders dan zijzelf kon verstaan.
Het leek geen aardigheidje wat hij haar had meegedeeld want
ze vloekte ongegeneerd en luidkeels als de eerste de beste bootwerker,
ze foeterde en morde tegen de kelner die een onschuldig gezicht
opzette en hulpeloos zijn schouders ophaalde,
hij kon het toch ook niet helpen, hij was enkel maar de boodschapper
van slecht nieuws…
Hij was dus werkelijk weg...

Ze schoof brutaal en opgewonden haar stoel achteruit,
graaide haar handtas van tafel en beende zonder groeten of danken
nors en danig uit haar humeur, weinig elegant het terras af.
Ze tuitte haar lippen, schudde met haar hoofd, zwiepte haar lange
haren op haar rug en stapte met alle waardigheid en woede
die ze kon opbrengen met grote onvrouwelijke passen de straat op.

Ik keek haar na en wilde juist mijn blik laten zakken om verder in
mijn boek te lezen want de voorstelling was nu toch geëindigd,
meende ik, toen de kelner naar mijn tafel kwam en de tas koffie,
die ik niet had besteld, voor mij neerzette.

Ik wilde de koffie weigeren maar hij wees discreet op een klein
toegeplooid stukje papier dat op het dienblaadje naast het
kopje koffie lag.
Danig benieuwd van wie en welke geheimzinnig boodschap dit
mysterieuze briefje bevatte plooide ik het snel open.
Het berichtje was erg kort en erg verrassend.
In een onbekend, eigenaardig maar robuust handschrift stond
geschreven:
 
 ‘Dank je wel voor je begripvolle blik!'
En het was ondertekend met een krachtige: 
‘Frederik.’ 
 
Ik wist niet goed wat ik moest doen, draaide het briefje om en om, 
plooide het opnieuw dicht en dronk dan maar het aangeboden
kopje koffie leeg.
Hij noemde dus Frederik!
De naam van mijn ‘ring rang rong’ was ‘Fre-de-rik.’
Ik had het, precies zoals ik had gedacht, goed gehoord en
ik had gelijk, de naam van ‘ring rang rong' bestond
wel degelijk uit 3 lettergrepen.
 
Ps.
Frederik, moest je dit stukje soms lezen, bedankt voor de koffie...


 

15:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.