25-07-16

Mijn Vijfde Droom

Ik heb het al eens eerder over mijn nerdachtige vriendin, uitgerust met een stel grote, ronde en nog stevige borsten, gehad. Ze liet die dikwijls, zonder veel voorbehoud en/of valse schaamte, bewonderen, bewust dat ze ervan was een uitstekende blikvanger te zijn, zonder schade aan te brengen. We hebben nog nooit omgang met elkaar gehad en ik vrees dat we die nooit zullen hebben. Niet omdat het onmogelijk is, maar wel omdat de plaats, de gelegenheid en de tijd niet meedoen met ons.

Ze is kalm van karakter, denkt goed na vooraleer ze iets zegt of beweert, lijkt niet veel ernstiger dan ze in werkelijkheid is, gebruikt een leesbril, is eerder mollig dan slank en toch zou de meerderheid van de mannen niet omkijken wanneer ze passeert. Ze is nogal stijf in haar gedrag en in de manier waarop ze wandelt en handelt. Maar ze is vastberaden en heeft haar eigen mening. Ze is niet verslaafd aan eender wie of wat, maar houdt wel van een intiem gesprek, zolang het onder vier ogen gebeurt.

Ik had haar uitgevraagd (in mijn droom dus) voor een goedkoop etentje in een snackbar en we hadden rustig wat zitten babbelen en drinken. Ik een pintje en zij een colaatje. Haar halsuitsnijding was weeral diep en ik vond daar geen beletsel in en zij geen schande, terwijl ik regelmatig de piepspleet tussen de twee heuvels waarnam, vooral ook omdat ze dat als neutraal terrein beschouwde, zonder gevaar voor meer en noodzakelijk naar nog andere, onbetaste, eigendommen te hoeven te leiden.

Dat natuurlijk, vond ik geweldig, want bestaat er iets schoner's, iets adembenemender dan een praktisch ongerepte grote, harde en ronde boezem? Een voetbalmatch, live, is ook niet slecht, maar twee borsten zijn vele keren beter. Er blijft echter een verwijt klinken in de gedachten van de uitverkozen man. En de knopjes? Hoe kan je in godsnaam meeleven en deelnemen aan dit boeiend tafereel wanneer je het voornaamste onderdeel ervan, geweigerd wordt. Ze hielp weliswaar af en toe een beetje door zich diep voorover te bukken om ietske stillekes in mijn oor te kunnen fluisteren, maar wat ze zei was amper van belang. Belangrijker was de halsuitsnijding die mee naar voren bewoog en die me BIJNA het uitzicht deed veroveren op de donkere tepelhof, voorzien van gevoelige bubbeltjes die onder contact van een gretige mond (van haar eventueel toekomstige baby, natuurlijk) de voornaamste en centraal gelegen bubbel doet verstijven, het gemakkelijker makend (nog altijd voor de baby'tjes, natuurlijk) om eraan te kunnen beginnen slabberen.

Dat blijft, daarna, een levenslange obsessie voor beiden: de moeder en het kind.

Er bestaat geen man, tenzij de ene of de andere paster, die er nooit van gedroomd heeft aan een verharde tepel terug te mogen zuigen, eens wat ouder. Ook voor de vrouwen blijft zuigen een aantrekkingskracht uitoefenen, alhoewel ze meestal geneigd zijn, zoals de pasters, aan ietske grotere, dikkere en stijvere dingen de voorkeur te geven. Hier in Brazilië wordt die daad daarom ook veel keren een "guloso" genoemd. Wat overeen komt met een "gulzige" toepassen. Lesbische meisjes bekennen ook meteen hun goesting: waar wij, de jongens, van houden, eten zij zelfs de kern van op.

Een andere intieme vriendin van weleer (Creuza) beweerde zonder meer: "gosto mais de chupar" (ik verkies te zuigen) wanneer ik haar over haar lievelingspraktijken in het seksverkeer uitvroeg. Ze kon uren zitten, liggen of staan lekken en zuigen, wanneer toegelaten. Maar bijna nooit kon men het zolang blijven uithouden en smeekte men om vlug voor het genade(cum)schot te zorgen.

Terugkerend naar mijn nieuwe vriendin (bij manier van spreken), na het eten had ik haar wat rond gereden in de omstreken van de stad en ze had er geen bezwaar in gevonden haar bijna naakte boezem te blijven vertonen, vertrouwend dat ik daar geen misbruik van zou maken. Dat hoefde zelfs niet eens gezegd te worden. Bovendien droeg ze een nauwe rok tot ver over haar knieën, wat de toegang daar praktisch onmogelijk maakte. Tenandere we waren over koetjes en kalfjes aan het babbelen, zonder eender welke toespeling op seks, tenware de stropvolle uiers van de koeien die me veel aan haar borsten deden herinneren. Maar nee, dat heb ik zelfs niet vermeld.

Toch kon ik het niet nalaten, op een zeker ogenblik en haar redenering over de opvoeding van kinderen onderbrekend, dat ik het juist en correct zou vinden mocht ze één van haar tepels ontbloten, al was het maar om hem te laten ademen voor een wijltje, gespannen dat hij zat onder haar strakke beha. Zonder lastige vragen te stellen of er twee keren over na te denken, deed ze wat ik vroeg, een hand onder haar linkerborst stekend en hem opheffend om de tepel, bijna wippend en springend van de goesting, te bevrijden. Haar borst bleef steunen op de omlaag getrokken boord van de beha en de tepel keek uitdagend in mijn richting. Net alsof hij mij wilde bedanken voor het verlossend idee.

Hier moet ik eerlijk bekennen dat ik niet veel tijd verspild heb en haar praktisch onmiddellijk gevraagd heb of ik hem even tussen de duim en de wijsvinger van mijn rechterhand mocht beet nemen. Ze peinsde en zei onmiddellijk van ja, maar vroeg me ergens aan de kant van de weg te stoppen aangezien ze het gevaarlijk vond mijn aandacht op het verkeer te verliezen. Ik stemde daarmee in, ook een vooral omdat ik praktisch geen ogen voor het verkeer nemeer kon vinden en gefascineerd naar de opwindende tepel bleef staren, zo groot en hard als een kleine vingertop, hij was.

Eens halvelings op het fietspad gestationeerd, met mijn pinklichten aan, kon ik hem eindelijk van dichtbij nagaan en bewonderen. Er bestaat eigenlijk geen enkele reden in het leven om geboren te worden, maar als er één bestaat, dan is het deze: geoorloofd worden over dat stukje vlees te mogen wrijven en keren. Nog belangrijker echter en als tweede reden, is de toelating krijgen eraan te mogen sabbelen, zoals dat kindje van eerder. Dat heb ik natuurlijk ook gevraagd en ze vond blijkbaar geen enkele belangrijke reden waarom dat niet toe te staan.

Feit is dat ik er praktisch een half uur lang aan gezogen, gesabbeld, gelekt en geslikt heb, terwijl ze helemaal niet verstoord verder bleef zagen over de beste manier van opvoeding voor niet alleen kleine maar ook uit de kloten gewassen kinderen, in haar opinie. Na een half uur echter was de tepel volledig opgezwollen en twee keren zo groot geworden als toen ik hem voor de eerste keer had gezien. Ikzelf vond dat een beetje schandalig en zelfs eenzijdig en egoïstisch van ons beiden, t.o.v. de andere, nog verdoken tepel. Haar nogmaals onderbrekend in haar redenering wees ik er haar op hoe groot hij wel was geworden terwijl de andere, ongelukkig verborgen, geen enkele kans had gekregen. Ze was het dadelijk met me eens maar om de eventuele losbandigheid onder toom te houden bedekte ze terug de eerste en ontblootte ze de tweede borst, zodanig dat ik haar vroeg voort te blijven gaan met haar commentaar, waar ik aandachtig naar aan het luisteren was, terwijl ik gulzig en onverzadigbaar de nog ongerepte trofee tussen mijn lippen zoog en er mijn tong er heen en weer deed over keren en kantelen. Eerst traag, maar met de minuut wat rapper, zonder haar evenwel te durven storen, kwetsen of zelfs pijn aan te doen.

Alhoewel ze zich wat dieper in de zetel bleef nestelen, haar prominent achterwerk daarvoor aanwendend, heeft ze echter nooit en in geen enkel geval de draad van haar gesprek verloren. Zuchten wel, dat deed ze, maar het was geen gezucht van opwinding maar eerder van behaagdheid en gezelligheid.

Ik weet niet hoe het verder is afgelopen tussen ons, want de droom hield, op dat ogenblik, op. Ik weet wel dat ik er de gehele dag daarop, nen stijven ervan heb over gehouden en ik vond het zelfs een zonde daar een eind aan te willen stellen aangezien ik er op vertrouwde dat de droom voort zou gezet worden, de volgende nacht, bouwde ik maar genoeg geduld op.

Maar de nacht daarop heb ik over iets anders gedroomd.

Mijn zesde droom.

Ik zit er hier nog van te kwijlen.

14:23 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.