28-06-16

Een verhaal over Marie, Karel, Jan en …

 

Marie verwacht vandaag Karel.

Bij het raam gaat ze zó staan dan kan ze straks ongemerkt zien hoe hij haar straat komt inrijden, hoe hij parkeert op de oprit van haar huis, hoe hij nonchalant zijn autodeur openzwaait en ze wil kijken hoe hij die paar meter tot haar voordeur zal oversteken, zal hij beheerst stappen, ongeduldig lopen of een beetje verveeld slenteren en dan verstrooid aanbellen…dat weet ze niet.

Met kloppend hart, op haar hoogste hakken en met een blauwe jurk die haar flatteert staat ze achter het gordijn te wachten. Ze is discreet opgemaakt en ze heeft nieuwe lingerie aan, in delicaat kant, een zwarte beha en slip. Nooit eerder droeg ze zulke frivole dingen en of ze haar vandaag zullen helpen…ook dat weet ze niet.

Maar ze weet wél wat ze tegenwoordig is voor hem: een verzetje, een pleziertje, koopwaar die hij niet zal moeten betalen. Ze walgt van het idee want ze heeft geen waardering voor vrouwen die een man laten betalen voor een portie seks, ze heeft zelfs minachting voor mannen die het aanbieden. Maar ze staat hier uit eigen vrije wil en ze zal geen rekening presenteren aan de man waar ze al héél lang van houdt en ze zal gekwetst worden door hem, …dat weet ze ook.

Karel is héél erg veranderd het voorbije jaar, ze herkent de man van wie ze houdt niet meer, hij is iemand geworden die ze niet kent, bijna als een vreemde…

Ze ademt snel en oppervlakkig en haar gedachten schieten heen en weer.

Hoe zal hij vandaag zijn? Dat weet ze bij hem nooit van tevoren.

Zal hij zacht zijn of brutaal? Een amusante causeur of nors en zwijgzaam?

Zal hij haar snel uit de kleren helpen of tergend langzaam?

Zal hij haar van kop tot teen keuren of afkeuren, vragen dat ze zich om haar as draait om hem alles te tonen? En zal ze dat dan doen als hij dat vraagt?

Ja, ze zal alles voor hem doen, dat weet ze, dat is haar zwakte naar hem toe. Ze is opgewonden en verloren in zijn bijzijn. Haar eigen vrije wil doet er niet toe …als hij maar bij haar komt, meer verlangt ze niet…

Vindt ze zichzelf zielig? In zekere zin wel.

Zij houdt van hem en ze wil seks met hem. Hij wil enkel seks met haar, komt hier alleen nog stiekem en wanneer het hem past, …ook dat weet ze…

Het is altijd en overal hetzelfde.

De een houdt van de ander en die ander wil die ene niet, de ander wil een ander en die ene staat alleen…zo ging het en zo gaat het en zo zal het altijd gaan, denkt ze.

Ze kijkt op haar uurwerk en merkt dat het al een half uur later is dan ze hebben afgesproken.

Maar kijk, daar is hij dan toch…, hij parkeert zijn opvallende auto op de oprit en blijft zitten want hij telefoneert nog even. Met zijn mobiel aan zijn oor, druk pratend en gesticulerend stapt hij zwierig uit en loopt naar de voordeur. Nog vooraleer hij aanbelt, heeft ze de deur al wijd opengezwaaid.

‘Dag Karel, fijn dat je er bent…’

‘Ja, dag Marie, het mag een wonder heten dat ik er ben…, vandaag heb ik echt zó weinig tijd, ik heb het al dagen en dagen razend druk, maar toch ben ik hier en ik heb er zin in…” zegt hij snel en kortaf, gaat binnen en loopt rechtstreeks door naar de keuken.

Hij is zeer direct en werkelijk verschrikkelijk gehaast en kan bijna niet wachten. Voor een liefhebbend gebaar of liefkozing heeft hij echt geen tijd, hij wil dat ze zich over de tafel buigt en gaat achter haar staan en drukt met zijn buik tegen haar billen. Ze voelt duidelijk zijn erectie.

Met zijn ene hand glijdt hij over haar rug tot in haar nek en duwt haar hoofd tot tegen het tafelblad, met zijn vrije hand ritst hij snel zijn broek open en laat hem op zijn enkels vallen, hij neemt niet eens de tijd om eruit te stappen, hij schuift haar kleed omhoog tot aan haar middel, trekt ongeduldig haar slip opzij en duwt zijn harde pik diep in haar vagina en stoot 4 keer kort en krachtig, zucht en kreunt aaaaach…en nog een vijfde keer, ze hoort iets dat lijkt op genoeglijk gegrom en dan is hij al klaar…en trekt zich gauw terug.

Ze komt recht en draait zich langzaam om en kijkt hem vragend aan.

Ze weet dat hij niet bij haar komt voor liefde of voor een liefdevol praatje.

Hij neemt haar als het hem past en omdat hij haar kan krijgen maar ze wil in zijn ogen zien hoe hij dat zo emotieloos kan. Hij kijkt haar niet aan, staart naar zijn druipend lid dat al weer krimpt, neemt een tissue van haar aan, veegt zichzelf zo schoon hij kan, duwt alles weer in zijn onderbroek, ritst zijn donkerblauwe pantalon dicht, frommelt zijn gekreukte hemd erin en is gereed om haastig te vertrekken.

‘Karel…ik wil je nog even…’

‘Neen, niet doen Marie, vandaag heb ik waarlijk héél weinig tijd, ik moet nog…ik bel je nog…’ en hij is al aan het weggaan. Vooraleer ze de deur voor hem openhoudt krijgt ze een korte, harde zoen ergens tussen neus en kin en dan is hij haar huis al uit.

Hij stapt in, keert behendig zijn wagen en rijdt de oprit af, weg in de richting vanwaar hij kwam, neen, hij wuift niet eens meer…

Traag sluit ze de voordeur en haar ogen en slaakt een diepe zucht en terwijl ze langzaam de trap oploopt naar de badkamer voelt ze zijn lauwe sperma langs haar dijen lopen, en de tranen over haar wangen.

Ze neemt een douche, schrobt verwoed en met te veel zeep tussen haar benen, droogt zich af en gaat naar haar slaapkamer om languit en onbevredigd op haar bed te liggen nadenken over haar moeilijke om niet te zeggen onmogelijke relatie met Karel…

 

Eén week later...

Van Karel heeft Marie tot op heden niets meer gehoord.

Vandaag verwacht ze Jan.

Jan is al jaren haar enige en beste vriend en raar maar waar, pas sinds het begin van dit jaar hebben ze seks met elkaar.

Het begon met stuntelige troostseks nadat zijn vrouw zó hulpbehoevend en afhankelijk werd van zorg van gespecialiseerde mensen, ze kent niemand meer, ze praat niet meer, en er is geen mens die weet wat en of er nog iets omgaat in dat fragiele hoofd van haar…

Jan heeft het er moeilijk mee en zoekt steeds meer steun, begrip en troost bij zijn vriendin van weleer, Marie geeft hem haar volle aandacht en haar grote, gulle hart en daar kwam, tot hun beider verbazing maar zonder spijt of berouw, seks van…

Al kan Jan nu ieder moment arriveren, ze werkt nog even geconcentreerd verder aan haar correspondentie. Ze heeft opnieuw haar mooie blauwe jurk aan en hetzelfde zwarte ondergoed is te duur geweest om doelloos en vergeten onderaan in de lade te blijven liggen dus heeft ze het vandaag aan.

Wanneer ze de bel hoort, legt ze haar werk opzij, loopt naar de deur, doet open en staat oog in oog met een reusachtig boeket smetteloze witte rozen.

Het indrukwekkende boeket wordt in haar armen geduwd en nu kijkt ze in de blije ogen van Jan.

‘Lieve Jan, dank je wel maar je weet toch….’ stamelt ze verbaasd met haar armen vol bloemen.

‘….Dat jij heel veel van bloemen houdt, lieve Marie, ja dat weet ik en ik vind het prettig om ze jou te geven, onthoud mij dat pleziertje nu niet.’ zegt hij en komt binnen. Hij is lang en grijs en met zijn kortgeknipte haar en zijn maatpak ziet hij er knap uit.

Ze nemen plaats in haar zonnige erker, ze zet de bloemen voorlopig in een emmer water en maakt voor beiden een heerlijke cappuccino, en onder het genot van hun tas koffie vertelt Jan hoe de voorbije weken zijn geweest, hoe broos en breekbaar zijn vrouw wordt, elke dag een beetje meer, maar ook hoe hij enkele succesvolle zaken heeft afgehandeld in Italië, zijn lievelingsland.

Ze staat recht om opnieuw koffie te halen maar hij neemt haar hand en trekt haar naar zich toe tot ze op zijn schoot zit. Het voelt heerlijk intiem en ze slaat haar armen om hem heen en zoent hem vol op zijn lieve mond. Terwijl hij haar terugzoent ritst hij met vaardige vingers haar jurk open, laat hem over haar armen tot aan haar middel zakken en kijkt verbaasd en blij verrast naar haar zwarte, dure lingerie.

‘Voor mij…?’ fluistert hij ontroerd.

‘Ja, voor jou…en alleen voor jou…’ antwoordt ze naar waarheid. Karel nam er niet eens notitie van, dus is Jan de eerste en enige die haar dwaze aankoop mag en zal zien. Hij drukt zijn gezicht tussen haar in kant verpakte borsten en maakt handig de sluiting van haar beha los. Hij zoent haar borsten en neemt gulzig een tepel in zijn mond en zuigt zachtjes, eerst op de ene dan de andere tot ze stijf en rechtop staan.

‘Ik houd van je borsten’ zegt hij, dwaas en dronken neemt hij ze vol in allebei zijn handen.

‘Alleen maar van mijn borsten?’ kaatst ze plagerig terug.

‘Neen, ik houd van jou, helemaal en totaal, dat weet je toch…’

Natuurlijk weet ze dat maar ze houdt ervan om de woorden telkens opnieuw te horen en uit zijn mond klinken ze niet stoffig en versleten maar alsof ze nieuw zijn, alsof ze nooit eerder door een mens luidop werden gezegd.

‘Ik wou je vanuit Italië elke dag een mail sturen zo ongeduldig was ik, bijna als een schooljongen…’

‘Had dat dan gedaan, ik zou je elke dag teruggemaild hebben…’

‘Ik wou je ook elke dag bellen maar deed het uiteindelijk niet omdat dat lijkt op het gedrag van een puber…’

‘Jammer dat je het daarom laat…’

Ze staat op en laat snel haar jurk over haar heupen glijden…

‘Wil je niet naar boven…’ vraagt ze? ‘Naar de intimiteit van mijn slaapkamer, het comfort en de zachtheid van mijn bed…?’

‘Neen, ik wil je hier en nu…’ antwoordt hij en wellustig steekt hij zijn vingers tussen haar kanten niemendalletje en helpt haar eruit terwijl zij zijn riem losmaakt en zijn broek open ritst neemt ze zijn geslacht vast in haar hand dat meteen reageert en groot en hard naar buiten springt, hij ontdoet zich van zijn eigen hemd en broek en ze gaat schrijlings op zijn stijve piemel zitten en maakt draaiende bewegingen met haar heupen die hem wild maken en spant haar spieren …

ze leunt voorover en hun voorhoofden raken elkaar. Ze zoent hem en neemt er haar tijd voor.

‘Heb je het naar je zin?’

‘Ja, lieveke…ik heb het altijd erg naar mijn zin bij jou, en nu maak je me helemaal gek, dat houd ik niet lang vol…Marie…’ kreunt hij en ze berijdt hem en verhoogt haar ritme, dan voelt ze zijn climax en zijn warme vloeistof diep in haar spuiten…

Als hij wat bedaard is neemt ze hem mee naar de badkamer.

Naakt lopen ze de trap op. In de ruime douche zepen ze elkaar in en ze is helemaal opgewonden wanneer ze zijn glibberige handen tussen haar benen voelt. Hij streelt uitdagend haar heuvel en kriebelt in haar lies, voorzichtig opent hij haar schaamlippen en terwijl hij door zijn knieën gaat zoent hij haar clitoris, die warm en nat op zijn aanraking wacht, hij drukt haar zachtjes in de richting van de muur, dan laat hij het puntje van zijn tong tergend langzaam over haar clitoris gaan, met lange, trage tongstrelingen draait hij rondjes en danst over haar knopje, terwijl zijn vingers de binnenkant van haar dijen kneden, hij sabbelt gulzig aan haar lippen, haar spleet wordt ongeduldig, ze opent zich voor hem, haar sappen vermengen zich met zijn sappen, ze kreunt en kronkelt, ze wil méér, haar ademhaling gaat sneller, ze laat zich meesleuren in een draaikolk van genot, het bloed suist in haar oren, ze sluit haar ogen en geeft zich over aan het oneindig genotgevoel wanneer haar orgasme escaleert in lange, hevige golven…

Eenmaal uitgeraasd helpt ze hem recht en drukt hem met zachte dwang tegen de wand, ze legt haar warme wangen tegen de zijne smekend om verkoeling die hij haar met zijn eigen verhitte wangen niet kan geven, nu nog niet…want hij is bloedgeil en zijn verlangend lid bedelt om verlossing, met fonkelende ogen ontfermt ze zich over de lastigaard…

‘Stoute jongens moeten worden gelikt…’ zegt ze quasi streng en lacht en wrijft zijn eikel tegen haar getuite lippen en neemt hem in haar warme mond, ze likt en zuigt zijn kloppend lid en terwijl ze met haar vingers wrikt en wroet komt hij steunend en kreunend andermaal klaar…

Eenmaal zijn trillen vermindert, komt ze recht en spert haar mond wijd open onder de waterstraal waar alle zoute sporen worden weggespoeld.

Verzadigd en bevredigd zepen ze elkaar in, wassen zich schoon en drogen elkaar teder en nog nabeminnend af.

 

Jan wil nog even naar bed om te genieten van een korte dut vooraleer hij zal vertrekken dus gaan ze fris, schoon en bloot een uur op haar bed liggen waar Jan onmiddellijk in slaap valt.

Ze kijkt naar zijn ontspannen gezicht, ze streelt zijn borst en laat haar hand rusten op zijn handen als in een omhelzing. Ze sluit haar ogen en voelt het op en neer gaan van zijn ademhaling, haar hartslag volgt het ritme van het zijne. Ze kruipt wat dichterbij en legt haar hoofd tegen zijn schouder, hij legt een arm om haar heen maar slaapt door.

Zij slaapt niet. Onwillekeurig gaan haar gedachten naar Karel…

Waar is hij nu en wat doet hij…, denkt hij aan haar zoals zij aan hem…of wat…?

 

Na een uurtje maakt ze Jan wakker, verkwikt door de rust kleden zich snel aan en ze helpt hem met het rechttrekken van zijn fleurige das, het gebaar voelt vertrouwd.

‘Waar kan iemand in dit boerengat terecht als hij zin heeft in een kopje koffie?’

‘Als hij lief is, nodig ik hem uit naar mijn keuken…’

Ze gaan naar beneden en ze maakt voor beiden nog een geurige kop koffie, iets eten wil Jan niet maar hij kijkt al verlangend uit naar hun volgende afspraak.

Van langgerekt afscheid nemen, houden ze allebei niet, na nog een laatste, warme en innige omhelzing is hij gereed om te vertrekken.

‘Dag Marie, dag lieveke…, tot gauw, ik zal je mailen als ik mag…’

‘Tot ziens lieve schat…, ja natuurlijk, je mag…’

‘Of zal ik je bellen…?’

‘Ook dat mag…’

‘Weet je wat? Ik doe het allebei…’

‘Dat vind ik nog fijner….’

Hij steekt zijn hand op en wuift naar haar terwijl hij de straat uitrijdt terug naar zijn eigen leven, zijn eigen zorgen, zij sluit de deur en de avond buiten en gaat terug naar de warme geborgenheid van haar keuken…

 

 

Terug alleen ruimt ze dromerig de tafel af en zet de vuile koffiekoppen in de vaatwasser, nu ze een nieuwe uitvoering heeft van Brahms’ vioolconcert in D opus 77, poco piu presto, dat stuk geniet momenteel haar voorkeur, uitgevoerd door Herbert von Karajan, wil ze er nog even naar luisteren maar in plaats van de CD-speler aan te zetten, opent ze haar laptop, ze voelt zich licht en fris in haar hoofd en begint rustig en bedaard aan een lange mail voor haar overzeese vriend…

 

Lieve…

 

Hoe gaat het vandaag met….?

Neen, ze moet beter weten, vragen zijn niet toegestaan.

Ze moet dus herbeginnen.

Door haar tranen heen lacht ze zacht en schrijft: ‘lieve, lieve….ik wou dat ik je kon aanraken….’

 

 

08:35 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.