09-06-16

hij en zij... (4)

 

Op een dag, een hele tijd geleden….


Terwijl hij zich staat te scheren, hoort hij de telefoon rinkelen.
Deze storing tijdens zijn ochtendritueel irriteert hem mateloos,
waarom zou hij opnemen?
En hij luistert geërgerd naar het onverstoorbare gerinkel.
Hij neemt tenslotte toch op en luistert.
‘Ja?’ bitst hij kortaf.
‘Ben jij het?’ vraagt een vriendelijke en duidelijk herkenbare stem
aan de andere kant van de lijn.
Zij is het…
‘Dag …! Wat aardig van je dat je even belt zó vroeg op de morgen…’
antwoordt hij venijnig.
‘Doe niet zo lomp….’ zegt zij,
‘ik wil alleen even weten hoe het met je gaat, ik maak me zorgen…
maar ik beëindig net zo lief het gesprek als je uit je humeur bent…’
‘Neen, neen, het spijt me, ik vind het lief dat je belt maar ik heb
niet goed geslapen vannacht, mijn hele slaappatroon is om zeep,
soms doe ik geen oog dicht en dan ben ik kortaf en doe ik lullig…’
‘Kan je me vergeven, lieve schat?’ vraagt hij met zijn liefste stem.
Waarom is hij eigenlijk nooit met haar naar bed geweest,
vraagt hij zich af.
Hij kent haar nu al zó lang.
Ze heeft een mooi lichaam, ze is goed geproportioneerd,
niet teveel van het ene en evenmin te weinig.
Ze heeft in het verleden nooit enige lichamelijke belangstelling
voor hem getoond beseft hij en dat vindt hij spijtig.
Waarom eigenlijk niet?
Daar zou hij wel eens verandering in brengen, bedenkt hij balorig,
en hij bekijkt zichzelf in de spiegel uitdagend in de ogen.
Plots weet hij het zeker, hij moet en hij zal haar in zijn bed krijgen!
Hoe zou hij haar zover krijgen?
Want ze is behoorlijk intelligent en zelfzeker.
‘Ga vanavond mee uit eten met mij, ik kom je om acht uur halen,
maak je mooi…!’
En nog voor zij de tijd vindt om een excuus te bedenken om zijn
uitnodiging af te wimpelen, haakt hij in.
Nu rest hem alleen nog de vraag, hoe zal hij het vanavond aan
boord moeten leggen om deze aantrekkelijke vrouw,
deze fijnbesnaarde, warmmenselijke persoonlijkheid over te halen
om met hem het bed in te duiken…?
Hij moet er nog eens over nadenken,
en hij knipoogt naar zijn spiegelbeeld.
Hij slaat een handdoek rond zijn middel en loopt met
vernieuwde energie naar zijn slaapkamer en
pakt een schoon overhemd uit zijn kleerkast.
Hij blijft even dralen, wat zal hij vanavond aantrekken,
waarmee kan hij indruk op haar maken?
Zijn donkerblauwe maatpak, met een hemd in een lichte kleur
en fleurige das staat hem goed, dat weet hij,
maar misschien vindt zij dat toch wat te formeel, een hemd met
een trui vindt hij zelf te gewoon voor deze speciale gelegenheid,
misschien een sportieve blazer met een lichtblauw hemd
met open boord… hij houdt op met twijfelen,
sluit de deur van zijn kleerkast, grijpt de telefoon,
belt het sterrenrestaurant waar hij vorige
maand met een zakenrelatie was en bestelt een reservering
voor deze avond.
Dat klasse restaurant zal misschien indruk op haar maken,
denkt hij en tevreden over zichzelf trekt hij de voordeur achter
zich dicht en vertrekt naar zijn zaak.

Verbluft kijkt zij een ogenblik naar de telefoon in haar hand…
Ontevreden over zichzelf omdat ze niet eens weet hoe zij een
uitnodiging voor een etentje met hem moet afslaan,
slaat zij een ogenblik later de deur met een geweldige nijdige klap
achter haar in het slot, steekt de straat over en loopt in zich zelf
te sakkeren naar haar kantoor.
Kan zij deze man dan niets weigeren…?
Welke macht heeft deze man over haar?
Zij heeft geen zin om vanavond uit te gaan,
niet uit eten en ook niets anders,
niet met hem en ook niet met iemand anders…
en nu zit zij straks enkele uren met hem opgescheept,
het is niet dat hij een gedrocht is of zo,
de meeste mannen van zijn leeftijd hebben een bierbuik en
zien er afgetobd en uitgeblust uit, hij niet, hij ziet er goed uit,
hij heeft een dikke bos grijs haar, donkere ogen,
is slank en goed gekleed, ja, hij is knap en al jaren haar beste vriend…
maar toch heeft ze geen zin om deze avond met hem
uit eten te gaan…
Zij legt, denkend aan hem, haar dossiers op haar bureau en
na het drinken van een kop koffie wordt haar humeur beter
en bedenkt zij dat er ergere dingen zijn in het leven dan
een avond uit eten te gaan met hem…
zij mijmert even over vroegere ontmoetingen met hem,
een lachje plooit om haar mond terwijl ze aanstalten maakt
om aan haar werk te beginnen…

Om acht uur stipt parkeert hij zijn auto vóór haar woning en
nog vooraleer hij kan uitstappen en aanbellen,
komt zij bedaard naar buiten.
Hij vindt haar een plaatje!
Hij springt gezwind uit zijn wagen en loopt naar haar toe,
zij geeft hem een zoen op zijn wang en haar stralendste glimlach.
Zoals het hoort zwaait hij galant het portier voor haar open
zodat zij zonder veel moeite kan instappen in zijn lage wagen.
Het gerenommeerde restaurant maakt minder indruk op haar
dan hij eigenlijk zou willen, en hij onderdrukt een lachje als
zij van zijn goedgesneden, dure pak met bijhorende zijden das
zegt dat hij er ‘netjes’ uitziet.
Hij voelt zich als een ondeugend schooljongentje…
Zij draagt een strakke, donkere jurk met een bescheiden
halsuitsnijding die even de aanzet van haar zachte boezen laat
zien, ze is heel erg vrouwelijk zonder het zelf te beseffen, beseft hij,
zij is bijlange niet meer jong maar heeft iets meisjesachtig
behouden, dat zit vooral in haar manier van bewegen,
en plots begrijpt hij zichzelf niet meer,
waarom wou hij deze vrouw eigenlijk versieren,
waarom wou hij op haar klauteren zoals jonge jongens in bomen
klimmen, dat weet hij niet meer…
moet hij niet eens beginnen om zich als een volwassen mens
te gedragen vraagt hij zich af,
complementeren, converseren en commentariëren, in de plaats
van op te treden als een klein kind met casanova neigingen….
hij weet alleen dat hij haar aardig vindt,
hij is al jarenlang geboeid door haar onverstoorbaarheid,
en hij voelt zich gecharmeerd door de gretige aandacht die
zij hem altijd schenkt, hij waardeert haar en stelt haar mening
meer dan ooit op prijs en terwijl hij dat bedenkt,
verandert zijn charme en zijn welbespraaktheid in onhandigheid
en gestuntel, hij moet zich zelf behoeden voor gestotter
terwijl zij zich van haar aantrekkingskracht niet eens bewust is,
hij bekijkt haar alsof hij haar nooit eerder heeft gezien,
ze heeft een welgevormde mond, billen, borsten en een platte buik
en dat vind zij allemaal doodnormaal en vanzelfsprekend….

‘Hoe gaat het met je, hoe gaat het echt met je…’ vraagt ze,
terwijl zij met haar glas tegen het zijne tikt en klinkt en hem in
de ogen kijkt, met haar zachte stem en ze laat haar hand
even op zijn bovenarm rusten, haar aanraking doet hem
even huiveren, en houdt haar hoofd schuin, één en al begrip
terwijl zij op zijn antwoord wacht...
Zij glimlacht naar hem met warmte en in de twinkeling van
haar ogen straalt zoveel begrip, zij is niet alleen aantrekkelijk
maar ook intelligent, behoedzaam drinkt ze een slokje van
haar glas wijn…
Luchtig beweert hij dat alles goed gaat, zo goed als maar kan
en mogelijk is… en ze dringt niet langer aan.
Ze stapt moeiteloos over op een prettige conversatie,
een beetje van de hak op de tak maar luistert tevens geboeid
en aandachtig naar zijn veelal onbenullige en langdradige
uiteenzettingen, hij wordt waarachtig verliefd op deze vrouw,
bedenkt hij, op deze eenvoudige, prachtige vrouw die hij al jaren
kent, wordt hij alsnog verliefd als een puber, stelt hij verbaasd vast.
Haar zinnenprikkelende zuiverheid vanavond is er de oorzaak van.
Hij houdt zijn handen in bedwang want hij voelt een
onweerstaanbare drang en wil haar aanraken,
over de tafel heen wil hij haar aanraken maar hij verplicht
zijn handen om zich thuis te houden want elke aanraking
kan te vroeg en fataal zijn, dat beseft hij maar al te goed.

Ze zitten als goeie vrienden en dat zijn ze ook,
op het eerste zicht hebben ze weinig gemeen maar samen hebben
ze meer bekwaamheid, meer aantrekkelijkheid en meer geestdrift
dan de meeste andere mensen, in een toprestaurant en
eten verrukkelijke spijzen en drinken goddelijke wijn,
ze kletsen honderduit…
het is werkelijk een gezellige avond,
er wordt gegeten en gedronken, gebabbeld en gelachen en
toch dwalen zijn gedachten telkens af…
en bedenkt hij hoe graag
hij langzaam de lange rits van haar jurk zou willen opentrekken,
hoe hij zou smachten naar haar stilzwijgende instemming om
haar van haar geraffineerde lingerie te ontdoen….
hij dagdroomt hoe het zou kunnen zijn in de late avonduren
bij haar thuis in haar knusse zitkamer, hoe hij vóór haar
zou knielen in de lichtkring van een sfeervolle leeslamp,
hoe hij zou kijken naar de glanzende plooien van haar bleke
zijden pyjama terwijl ze met opgetrokken benen in de zetel zit,
hoe haar jasje, een beetje wijd aan de hals, inzicht zou bieden
op haar blanke borsten, hoe ze naar hem zou kijken met haar
bleke blauwe ogen waarin felle emoties flikkeren…
als een wellusteling zou hij staren naar het driehoekje in haar
broekje, zijn ogen zouden dolen als een gek in haar gapende
decolleté waar enkel een kanten behaatje het uitzicht zou
belemmeren…
hij droomt van de plek waar ze elkaar in het
donker zouden kunnen vinden…
hij wil ontwaken naast haar nadat ze tijdens
de eindeloze nacht de wereld hebben herschapen…
hij wil ontwaken in het paradijs naast het geliefde lichaam
van de vrouw die hij bemint…

‘Hallo’ zegt ze, en wuift met haar hand voor zijn gezicht
‘ben je er nog, je lijkt mijlenver weg….’
En hij bekent haar dronken dat hij verliefd op haar is …
ja, hij is dronken van geluk en verwachting…
Zij strekt haar hand naar hem uit en strijkt even door zijn haar,
zij streelt zijn wang, hij kreunt,
met een vingertop wandelt zij over zijn bovenlip,
hij bijt op zijn onderlip en kijkt in haar ogen die vochtig worden
en geluidloos vraagt zij waarom het zolang geduurd heeft.
Zijn tong lijkt verlamd, hij buigt zijn hoofd en fluistert…
‘mijn lief….mijn lief, dat weet ik niet’

Zij staat recht en slaat haar armen om hem heen,
hij krijgt een krop in zijn keel en om zijn emoties en zijn trillen
onder controle te houden, legt hij zijn handen op haar heupen
en trekt haar naar zich toe.
Zij doet niets om uit zijn greep verlost te worden,
haar ogen vol liefde en gretigheid kijken hem afwachtend aan
en hij bedenkt dat hij haar nog niet heeft gezoend,
dus zoent hij haar lippen en zoent heur haar,
hij zoent de kloppende ader in haar hals en zij zoent hem….

Gekuch en gelach van de andere restaurantbezoekers halen hen
terug naar de realiteit van het moment,
ze gaan, een beetje verlegen en nog niet bekomen, terug zitten …
‘Wil je nog een dessert…?’
‘Ja’, antwoordt zij, ‘ik wil een dessert delen met jou bij mij thuis,
kom laten we gaan…’ en ze maakt onmiddellijk aanstalten om
haar woorden in daden om te zetten...

Ze zoenen elkaar wanneer ze uit de wagen stappen en daarna
nog héél lang bij de voordeur op de stoep van haar huis en
nadat ze eenmaal het sleutelgat heeft gevonden en
de sleutel in het slot heeft gestoken wacht hij ongeduldig,
buigt zijn hoofd, fluistert wat lieve onzin in haar oor,
zoent haar in haar nek en terwijl ze eindelijk haar voordeur
opent, hoort hij alle vogels fluiten,
ziet hij de bloemen in haar voortuin ontluiken…
alsof het midden in de winter, lente is…

Met zijn voet duwt hij de voordeur in het slot,
ze gaan binnen en sluiten de donkere nacht buiten en
vooraleer ze haar woonkamer bereiken krijgt hij een zoen
op zijn mond van zijn lief die op haar tenen staat en
haar armen om zijn nek slaat…
hij gaat met haar zijn hemel tegemoet…
en dan trekken ze elkaar als hongerige gekken de kleren
van het lijf, hij duwt haar met haar rug tegen de muur
en ze lachen want als ze zo’n film zouden zien
zouden ze het allebei een onvoorstelbaar belachelijk scenario
vinden, twee oude mensen die elkaar de kleren van het lijf
rukken en elkaar gepassioneerd staan te neuken in de koude
gang om zich even later op de planken vloer te laten glijden
en vrolijk, bijna idioot vrolijk, de sterren van de hemel vrijen…


 

 

 

17:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.