27-05-16

mijn eerste keer...


Sommige herinneringen blijven jarenlang sluimeren
in de diepste krochten van mijn geheugen en plots, komen ze,
meestal zonder aanwijsbare reden, haarscherp terug bovendrijven.

Vandaag herinner ik mij een zomeravond van vele jaren geleden…
Mijn grootouders waren op reis maar pas nadat mijn grootvader
vele bezwaren overboord had gegooid, want zo meende hij,
de konijnen die hij fokte konden niet zonder zijn zorgen,
ook zijn moestuin kon hij midden in de zomer niet aan
de wisselvallige weersomstandigheden overlaten,
wie zou de pronkbonen opbinden, wie zou de rijpe tomaten plukken,
wie zou de jonge slaplantjes water geven en
wat met de poes en het huis…
uiteindelijk waren ze vertrokken nadat ik,
zijn lievelingskleindochter mijn grootvader een voorstel deed
dat hij moeilijk kon weigeren, terwijl hij en mijn grootmoeder
op reis gingen, zou ik enkele dagen in hun huis logeren,
zo kon ik op het huis passen, de dieren eten en drinken geven en
de groentetuin behoeden voor zomerse onweders.
Mijn aanbod beviel hem en dus gingen hij en grootmoe 3 dagen
op reis naar Luxemburg en sloeg ik tijdelijk mijn tenten op
in het huis van mijn grootouders.

De eerste dag, het was warm en windstil, verliep gewoon,
ik had een hele stapel boeken mee dus las ik veel,
ik gaf de dieren twee maal eten, ververste de drinkfonteinen van
de konijnen, bond de lange ranken van de pronkbonen vast,
gaf de jonge dorstige slaplantjes water en ik vergat ook de poes niet.
De tweede dag kwam rudo op visite, dat had ik hem gevraagd.
‘Kom je eens naar het huis van mijn grootouders,
ik ben er enkele dagen alleen…’ vroeg ik hem en
hij zei onmiddellijk ja want hij kwam graag.
Die hele namiddag lagen we languit in de groen en wit gestreepte
ligstoelen te lui en loom om veel te praten door de hitte die
op het afgesloten koertje nog erger was dan elders
met onze blote voeten ondergedompeld in een teil koud water
hevig te verlangen naar enige afkoeling…
Ik raakte bedwelmd door zijn aanwezigheid en de zoete geur
van de bloemen op de vensterbank.
Er was geen zuchtje wind, ik keek af en toe eens tersluiks naar
rudo om te zien of en hoe hij naar mij keek.
Hij keek niet naar mij, tenminste, dat dacht ik tot hij plots
vroeg of we niet beter boven konden gaan liggen,
op mijn logeerbed zou het waarschijnlijk koeler zijn.
Zijn voorstel stond mij aan dus liepen we even later de trap op.
Boven zette ik, smachtend naar een beetje koele tocht,
alle ramen wagenwijd open en ging op mijn buik op
mijn bed liggen, rudo ging naast mij liggen, op zijn rug.
Een tijdlang lagen we naast elkaar zonder een woord te zeggen,
ook ik zei niets want dat durfde ik toen nog niet goed.
Net toen ik dacht dat hij misschien in slaap was gevallen,
ging hij rechtop zitten en vroeg of ik het niet te warm had.
Dat vond ik een stomme en zinloze vraag,
natuurlijk had ik het véél te warm, wie had het in hemelsnaam
niet te warm met deze uitzonderlijke augustushitte?
‘Ja, ik heb het véél te warm..’ antwoordde ik volstrekt overbodig
en ik bleef op mijn buik liggen,
boog mijn benen en zwaaide ze heen en weer.
Weer viel er een lange stilte.
Maar plots begon rudo honderduit te praten,
over zijn studies en zijn familie, over zijn overtuigingen en
zijn twijfels en nog veel meer… maar wat,
dat ben ik na al die jaren vergeten, ik luisterde geboeid en
was totaal verrast toen hij even later aarzelend voorstelde
om ons een beetje meer uit te kleden, dan zouden we het misschien
wat minder warm hebben, of durf je niet?
Ik durfde inderdaad niet en vroeg: ‘durf jij?’
‘Natuurlijk, waarom niet’ zei hij achteloos alsof hij dat gewoon was
en hij deed meteen zijn hemd en zijn korte zomerbroek uit,
hield zijn witte onderbroek aan en bleef rechtop in bed zitten
en keek uitdagend naar mij.
‘Nu jij, of ben je verlegen?’
Ja, ik was verlegen, véél te verlegen maar toch trok ik aarzelend
mijn gebloemde zomerjurk over mijn hoofd en gooide hem op
de stoel naast het bed, mijn wit behaatje met bolletjes en
mijn witte katoenen onderbroekje hield ik aan en ik ging
eveneens op mijn rug liggen.
Rudo bleef rechtop zitten en keek me eerst lang en diep in de ogen
en liet dan zijn blik over mijn hele lichaam glijden.
Ik lag krampachtig van alle spanning te wachten op wat komen zou
en ademde duidelijk hoorbaar veel te snel in en uit.
‘Durf je ook helemaal bloot’ vroeg hij.
‘Ik weet het niet, ik denk dat ik daar toch te verlegen voor ben,
jij niet?’
‘Ik zou niet verlegen zijn, waarom zou ik verlegen zijn bij jou,
we kennen elkaar nu toch al enkele maanden…’ antwoordde hij.
‘Weet je wat, we doen het zó, jij blijft op je rug liggen en sluit je ogen
dan doe ik je broekje en behaatje uit en bekijk je,
ik zal je niet aanraken, alleen maar kijken en
straks mag jij hetzelfde doen bij mij.
‘Zullen we?’
‘En wie eerst?’
Ik slikte en slikte, mijn keel deed er pijn van maar ik knikte
dat het goed was en ik zou eerst. Ik ging rechtop zitten en rudo
prutste met onhandige, bevende vingers mijn behaatje los en
trok het uit en toen ik op mijn rug ging liggen deed hij ook mijn
broekje uit, ik sloot mijn ogen en lag met kloppend hart te wachten.
Zou hij iets zeggen, had hij al vaker een naakt meisje gezien,
zou hij het gek vinden dat mijn kleine, ontluikende borstjes
wit afstaken terwijl de rest van mijn lichaam gebruind was,
zou hij mij mooi vinden, dat en nog veel meer vroeg ik mij af
terwijl ik roerloos en ademloos lag af te wachten en voelde hoe
zijn ogen nieuwsgierig boven mijn blote lijf zweefden…
‘Nu jij’ zei hij na een tijdje en hij ging op zijn beurt op zijn rug
liggen met zijn ogen dicht.
Ik trok zijn onderbroek uit en hij tilde zijn heupen omhoog
om het mij gemakkelijk te maken.
Ik bekeek hem helemaal maar mijn blik werd voortdurend
naar zijn ding gezogen dat groot en trillend in de richting
van zijn platte buik wees.
Minutenlang bleef ik ernaar staren, ik wilde het aanraken
maar deed het niet, even later kon ik de verleiding niet weerstaan
en toen legde ik er zachtjes, héél zachtjes mijn hand tegen,
het voelde warm en hard en toen sloot ik er,
ik weet niet hoe ik het durfde, mijn hele hand rond.
Rudo opende zijn ogen en fluisterde:
‘Beweeg je hand eens op en neer dat doe ik ook vaak…
en weet je, het is vandaag de allereerste keer dat iemand anders
dan ikzelf mijn piemel vast houdt en dat voelt erg prettig.’
Ik wist niet goed wat hij bedoelde, zei gedecideerd dat hij
zijn ogen moest dicht houden of dat ik er anders mee zou
ophouden en bewoog toen hij opnieuw zijn ogen sloot mijn hand
op en neer, eerst nog voorzichtig en traag maar even later
een beetje sneller en harder, rudo kreunde ervan,
geschrokken hield ik op, dacht dat hij misschien pijn had
maar hij zei dat ik moest doorgaan, dus ging ik door tot …

die man ineens in de deuropening verscheen en groot en boos
boven ons torende, hij keek naar ons met ogen die gloeiden
van haat, ik slaakte een gil, ik was zo geschrokken,
rudo opende direct ook zijn ogen en ging ogenblikkelijk rechtop
zitten en toen haalde die man uit...
hij sloeg rudo zo hard hij kon met vlakke hand in het gezicht en
nog eens en nog eens, hij sloeg op zijn neus, die bloedde meteen,
en op zijn oren, ik schreeuwde het uit, rudo kantelde om,
ik hield hem vast bij zijn schouder want hij viel bijna uit het bed
en toen …
ineens verdween die man...
zo plots als hij in de deuropening stond, zo plots verdween hij weer,
hij stommelde met veel lawaai de trap af,
beneden hoorde ik hoe een deur met geweld dichtsloeg...
en toen was het stil.

Ik keek naar rudo, hij lag weer op zijn rug maar hij bewoog niet,
er liep nog steeds een straaltje bloed uit zijn neus,
ik riep zijn naam, rudo…, rudootje…, hij verroerde niet,
ik begon te huilen en wist niet dadelijk wat ik moest doen
maar even later reageerde ik toch, ik sprong vliegensvlug
van het bed af en maakte aan de lavabo een washandje nat,
ik ging schrijlings op rudo’s borst zitten en depte zijn gezicht
met het koele water, leefde hij nog…of was hij…?
Dat vroeg ik mij angstig af.
Ik overlaadde zijn gezicht met vele kleine zoentjes,
ik streelde en aaide hem zo zachtjes ik maar kon,
bang om hem nog meer pijn te doen en prevelde voortdurend
zijn naam…rudo, rudootje…
Na wat een eeuwigheid leek, deed rudo uiteindelijk langzaam
zijn ogen open, keek verward alsof hij zich probeerde
te herinneren wie ik was en toen de kamer rond en
zei met een stem barstensvol afkeer:
‘die man…dat was mijn vader...
hij heeft me deze keer dus bewusteloos geslagen…’
Ik geloofde hem niet en toch was het waar.
‘Hoe komt hij hier? Hoe weet hij dat je hier bij mij in het huis
van mijn grootouders bent?
Waarom slaat hij je?
Wat heb je mispeuterd?
Wat heb je misdaan?'
Ik kon bijna niet ophouden met vragen stellen,
ik verlangde naar een eenvoudige verklaring maar rudo haalde
eens zijn schouders op en zei: ‘Waarom hij me slaat weet ik niet
maar ik heb het nooit anders geweten, ik haat hem uit het diepste
van mijn hart haat ik hem…. ‘
Geen ogenblik twijfelde ik aan rudo’s woorden,
ook ik verfoeide die man die eerder zelf een draai om zijn oren
verdiende dan een diploma voor goed vaderschap…

Maar rudo wilde er verder niet meer over praten en hij nam
mijn gezicht tussen zijn handen en zoende me op mijn lippen,
eerst teder en liefdevol maar allengs hoe vuriger en dwingender,
hij streelde mijn borstjes en zei dat hij genoot van het fraaie uitzicht,
plots was ik me ervan bewust dat ik nog altijd schrijlings en bloot
op zijn borst zat, ik werd op slag weer doodverlegen en
ging weer naast hem op mijn rug liggen.
‘Mag ik mijn piemel eens in je steken’ vroeg hij en zonder mijn
antwoord af te wachten kwam hij op mij liggen,
ik spreidde mijn benen een beetje open en duwde mijn bekken
wat omhoog, rudo wrikte en wroette, draaide en duwde maar het
lukte niet, hij porde en perste, het ging helemaal niet zo gemakkelijk,
ik probeerde om rustiger adem te halen, ik probeerde te doen
zoals hij wilde en tilde mijn bekken nog een beetje hoger,
toen stootte hij,
- ja, ik weet het, mijn woordenschat was toen erg beperkt -
zijn ding, dat nu gigantisch groot was, véél te groot meende ik,
erin en trok me naar zich toe, ik voelde eerst een scherpe pijn,
ik scheur doormidden, dacht ik, ik houd het niet uit,
maar ik hield het wel uit en de pijn werd minder en nog minder,
rudo pakte mijn heupen vast, tilde mij nog een beetje omhoog,
draaide en wipte op en neer, hij kreunde en gromde en
toen was het over en liet hij zich van mij af rollen en
lag weer op zijn rug naast mij…
hij nam mijn hand in de zijne en zo bleven we nog een
hele tijd liggen zonder veel te zeggen…

Dat was mijn eerste keer…
en nu, zovele jaren later zie ik die beelden voor me alsof
ze zich in de kronkels van mijn hersenen hebben vastgezet.



 

 

18:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.