09-05-16

Openbare Markten

Hier in Recife zijn de openbare markten (één in elke wijk, wekelijks, in smalle straatjes en op kleine pleintjes) aan een regelmatige achteruitmars bezig, bergaf, met de wind vanachteren. Het meest wordt geklaagd over de hygiënische omstandigheden in een publieke en openluchtomgeving. Zonder lopend water en energie die rechtstreeks van de straatverlichting afgetapt wordt, mag men niet veel verwachten. Dat is mijn mening, afgaand op alles wat ik al gezien en beleefd heb, daaromtrent. Het lijkt net alsof ze daar allemaal groenten en fruit verkopen die ze zopas in België goedkoop aan de haak hebben kunnen slaan, rond den enen, 's achternoens dus, lokale tijd, wel te verstaan. En nadat alle Belgische vrouwkes, zonder een enkele uitzondering, alle tomaatjes, appelsientjes en banaantjes hebben bepampeld en bepoteld en tussen hun duimen en wijsvingers hebben geprobeerd plat te drukken, wrijvend en knedend, net zoals ze dat doen met de eiers van hun oude mannen thuis, om na te gaan of er nog iets in zit dat deugt. De fruit en groentenmarkten zijn hier meestal klein in hoeveelheid en in verscheidenheid en houden vroeg op. Dus lopen maar, want tegen de tienen zijn ze al opgeruimd. Het is ook een gepaste plaats voor alles wat met gele kleuren te maken en te zien heeft. Verslenste, gele en zwarte groenten. In die volgorde.

Eigenaardig dat ik die kleuren hier nu aan het vermelden ben. Geel en zwart zijn onze Vlaamse kleuren. Nochtans onderscheid ik ze niet als zijnde synoniem van overrijp en smart. Geel is alleszins niet de schoonste aller kleuren en dat we alsmaar geler worden na ons zestigste, dat weet iedereen. Na geel komt dan rap het bruin op ons wegen en daarna worden we overmeesterd door grijze en zwarte plekken, overal, maar vooral op onze handen en in ons aangezicht en nek, die er ons nooit doen in slagen over onze leeftijd te liegen. Geel is eigenlijk de slechtste kleur nog niet. Maar het is ook geen goed teken, eens we er mee te maken hebben. Niet hetzelfde zoals met groen bijvoorbeeld, wanneer er nog hoop in pakken bestaat en de zekerheid blijft sidderen dat nog niet alles verloren is. Zonder over blauw te spreken, de kleur van de aarde, de hemel en het warm en uitnodigend zeewater. Alleszins niet deprimerend en misschien zelfs de schoonste aller kleuren, maar ik heb daar zelf nog niet over beslist.

Rood, van de andere kant, vertegenwoordigt opwinding, strijd, vuur, liefde, bloed.... enfin, het leven in het algemeen, tijdens de geboorte en ook daarna, volledig uitgestrekt op een netjes opgemaakt bedje, met een beetje watte in onze purper gekleurde neusgaten gepropt....

Dan heb je nog WIT, wat helderheid, puurheid en maagdelijkheid betekent. De kleur van de onschuld, de vrede en de volmaaktheid. Alle kleuren samen, maken WIT. Een treffend en aangenaam besluit. De mensheid is ooit zwart geboren geweest maar we benaderen het ogenblik dat we allemaal stralend wit uit de proefbuis zullen kruipen. Zonder haar erop en eraan en wie weet, ook zonder stank. Beiden, haar en stank, zijn namelijk sterk aan elkaar gehecht.

Maar nu terug over de markt. In Brazilië een flop, maar in België, wonder boven wonder, een magneet. Iedereen zoekt de markt op om, gedurende een half uurtje alleszins, in gezelschap van andere mensen te kunnen vertoeven en te verblijven, zonder verwijtend aangekeken te zullen worden. De artikels zijn goed, maar de prijzen niet altijd uitstekend. Ongelooflijk de hoeveelheid lelijke mensen die er rond lopen in de markten van hier en van daar. Zelden bots je op een knap meisje en schone jongens interesseren mij niet (alhoewel ik nu toch echt begin te verstaan waarom in de oude culturen jongens, boven meisjes, werden verkozen). Waarschijnlijk het grootste aantal lelijke mensen per vierkante meter, in de gehele wereld. Hier en daar.

En toch, ik trek mijn hoed af voor de bekwame en ervaren verkopers en verkoopsters, meestal van middelbare leeftijd, maar soms ook enkele die het beroep nog aan het leren zijn. Spreek van mensen die weten te verkopen. Met een oog op hun product en een ander op hun slachtoffer, is er geen ontsnapping aan mogelijk. Goede verkopers herhalen zelden dezelfde uitdrukkingen en zinnen. Aan mij verliezen ze echter nauwelijks tijd. Dat weten ze al van tevoren. Daar komt gene roste frank vanonderuit gluren. Gierigheid en zuinigheid kan men, met pollepels, van mijn aangezicht schrapen.

Maar ik sta er wel op te kwijlen. Meestal tegen hun zin in, want ik neem de plaats in van een mogelijke koper. Maar ik interesseer mij voor hen en benijd hen...

Iedereen heeft zeker wel iets waar hij geel kan van uitslaan.

08:47 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.