24-04-16

Over "Tocar uma Siririca" - Vrouwelijke Zelfbevrediging

Verleden week werd ik aangesproken door een meisje van minder dan twintig.

We zijn nooit speciaal of bepaald vriendschappelijk met elkaar geweest en integendeel, tot voor kort was ze uitermate koel en zelfs een beetje afstandig. Langzaamaan echter heeft ze die brug overschreden en liet ze weten dat ze meer en meer van mijn gezelschap wenste te proeven. Ook haar welkom-kussen werden met de dag aangenamer en durfde ze alsmaar dichter tegen me aanleunen. Iets waar ik niet naar streefde, begrijpend dat "van 't ene, 't andere KAN komen".

Zonder schijnbare reden of bedoeling kwam ze ineens naast mij aan mijn bureau zitten en begon ze te spreken over een probleem dat haar al enkele maanden aan het kwellen was geweest. Ze had graag mijn mening daarover gehoord, maar wilde mij niet duidelijk en met alle woorden zeggen waarover het precies ging. Ik heb het dus zelf wel een beetje moeten uitvissen en raden, gedurende een gesprek dat enkele uren in beslag heeft genomen. Eerst ter plaatse en daarna, terwijl we er een op hebben gedronken, in mijn stamcafé. Toch ben ik er niet absoluut zeker van dat ik het allemaal wel goed verstaan heb en kan het ook over iets anders gegaan zijn. Maar kom, het kan me weinig schelen. 

Ze heeft een protestantse opvoeding gekregen van haar ouders, alhoewel ze daar in het begin niet echt enthousiast over was geweest. Maar het leven maakt veel bochten en op den duur begon ze die Godsdienst meer en meer te waarderen en begon ze beter, oftewel, probeerde ze beter, de richtlijnen van haar pastoor te volgen.

Ze had al eens een vaste vrijer gehad (haar eerste en ook een protestant) maar ze hadden de grenzen van het fatsoenlijke niet overschreden, wrijven en kussen daar niet bijgerekend. Van de andere kant, beweerde ze, kreeg ze af en toe een felle jeuk in de omstreken van haar onderbuik en van daar naar een "SIRIRICA" was het maar een stap geweest. Ik heb niet kunnen achterhalen hoeveel keren per week, of per dag (wat meer waarschijnlijk blijkt te zijn, aangezien ze geregeld in het toilet verdwijnt voor soms langer dan een half uur) ze overvallen wordt door de drang zichzelf te verlossen van die voortdurende bekoring. Het gelijkt me meer een kleine verslaving te zijn, wat mij echt niet deert.

De pastoor echter van de Kerk had haar daarover ondervraagd, waarschijnlijk na aandringen van haar moeder en had er haar op gewezen dat dat het werk was van de duivel en dat dat gedrag, in de bijbel, als "abominabel" bestempeld wordt.

Van die ene kant wilde ze absoluut geen zonden plegen en wilde ze de regels van haar Kerk strikt volgen, maar van de andere kant, de JEUK was soms onuitstaanbaar en ze kon er echt niet vanaf blijven. Tenandere, oordeelde ze voor zichzelf, was het belangrijk en nodig haar lichaam regelmatig "gerust" te stellen.

Ze heeft nooit het woord "masturbatie" (oftewel "siririca" voor de vrouwen en "punheta" voor de mannen) uit haar mond laten vloeien, maar voegde eraan toe dat ze haar daad zelf beschouwde als zijnde een van de tien doodzonden. Vooral terwijl ze nog aan het vrijen was geweest oordeelde ze dat ze zelfs overspel aan het plegen was.

Het kwam dus neer op een enkele vraag: ermee stoppen of voort blijven doen? Ze had eerder wel eens geprobeerd, iedere keer de goesting eraan kwam, er niet onmiddellijk onder te bezwijken, ook en vooral omdat dat een muur aan het scheppen was tussen haar en de Pastoor met zijn Kerk. Soms overwoog ze blijvende weerstand te bieden, maar het moment daarop kwam de goesting er weer tussen loeren. Ze vond het gewoonweg zalig en onvervangbaar. Ze was daarmee begonnen toen ze veertien was geworden en beschouwde het vanaf dan als zijnde part van haar leven. Ze koesterde daarom eigenlijk ook geen echt schuldgevoel, daarover.

Enkele jaren eerder had haar moeder er haar eens op betrapt terwijl ze met de piemel van een nog jonger kozijntje aan het foefelen was geweest, nadat zij er hem van overtuigd had "dokter" met haar te spelen. Haar moeder had haar toen fel gestraft en ze had beloofd het nooit nemeer te herhalen, maar later, alleen in bed, had ze erover nagedacht en onwillekeurig over haar venusheuvel liggen wrijven en ze had ervan genoten.

Ze vertelde mij dat allemaal zonder rood te worden en zelfs lachend en grinnekend, net alsof ze het zelf allemaal nogal plezierig vond, maar de woorden zelfbevrediging, masturbatie en SIRIRICA zijn niet uit haar mond gevallen.

Wat ik geantwoord heb?

Doe maar voort meiske en pieker er niet meer over. Kwaad doet het niet en hecht geen belang aan die pastoor met zijn Kerk. Heel waarschijnlijk bedrijft hij meer "tocar punheta" dan jij "tocar siririca", iedere keer een moeder met hem daarover begint... 

13:11 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.