21-04-16

Brood, Bier en Spelen

Ik ben gene echte voetballiefhebber en in mijn gehele leven lang denk ik dat ik maar ene keer persoonlijk naar een stadium ben gegaan, samen met mijn eerste vrouw (we waren nog niet getrouwd, toen), het wereldberoemde "Maracanã", voor een plaatselijke topper "FLA-FLU", twee van de meest gekende ploegen in Rio De Janeiro: Flamengo en Fluminense (in België nog heb ik maar ene keer een halve match bijgewoond, op een zondagmorgen, aan de vaart, dicht bij de metalen brug, aan de Mandellaan, waar er nog twee andere ezels waren blijven treuzelen).  

Veel van die wedstrijd heb ik niet gevolgd en verstaan, maar van dichtbij merkt men gemakkelijker de gaten op in de verdediging van een ploeg. Van de andere kant, we zaten op betonnen vloerbanken en het duurde niet lang vooraleer mijn broek warm-nattig begon te voelen. Toen ik mij omdraaide om na te gaan wat er aan de hand was, was de toeschouwer achter mij juist bezig zijn broekgleuf dicht te knopen.

Het is wel de moeite waard geweest om eens de algemene stemming en opwinding van de mensen gade te zitten slaan gedurende zo een gelegenheid. Niet een plaats eigenlijk om vrouw en kinderen naar toe te loodsen. Vanaf het vrolijk begin tot aan het bitter einde is het een opeenhoping van vloekwoorden en uitscheldingen geweest die een onschuldige mens eenvoudig doen blozen. Enfin, ik heb er maar een beetje van genoten, mijn broek is blijven stinken tot twee maanden daarna en ik ben nooit nemeer terug gekeerd. Ook wel en vooral omdat ik bijziend ben en niet precies zag waar de bal aan het rollen was.

Dat allemaal om mede te delen dat er gisteren een jong koppel op bezoek is geweest, hier in Recife dus en terwijl de vrouwen prietpraat aan het verkopen waren, had de jongen mij uitgenodigd hem te vergezellen om een plaatselijke top-match op de TV te gaan volgen, in een nabij gelegen cafeetje. Ik was daar al vele keren eerder gepasseerd en nooit had ik zoveel volk opgemerkt, zodanig zelfs dat we moeilijkheden ondervonden een tafeltje los te peuteren van de kelner. Ik had geen enkele interesse in de match zelf, maar ik vond het toch interessant de ambiance te zitten observeren. En dat heeft mijn uitstap de moeite waard gemaakt.

Vrouwen en veel mannen, jong en oud, bleven maar roepen en tieren, kwaad scheldend en gemeen commenterend, terwijl er zelden een glimlach op hun aangezicht verscheen. Eigenaardig was dat er ook enkele tafeltjes bezet waren door twee of drie rijpere vrouwen, zonder mannen erbij, waarschijnlijk met de bedoeling hun materiaal aan te bieden, alhoewel weinig voetballiefhebbers daar aandacht aan schonken. Ikzelf was blijkbaar de enige die het niet kon nalaten mezelf om te draaien iedere keer er eentje voorbij defileerde, wiegend, lokkend en kirrend, met weelderige borsten en uitdagende achterwerken, duidelijk onderscheidbaar in hun strakke en spannende broekjes, nu hevig in de mode en waarvan zelfs - af en toe - de helft, zonder valse schaamte, ten toon wordt gesteld. Benen bestaan om getoond te worden, is hun huidige slogan en alhoewel de meesten al wat afzien van spataders en cellulitis zijn er aardig wat tussen die nog duidelijk niet teveel gebruikt zijn geweest. Gespierde dijen en bovenbillen en stikgarde poepen zijn niet altijd de uitzondering en ik stel me voor dat pas vrijgestelde gevangenen er geen werk van zouden maken niet te zitten kwijlen van de goesting, onafhankelijk van het aantal biertjes die ze maar naar binnen blijven gieten. Ik weet (niet uit ondervinding) dat een opgemaakte vrouw iets is en dat diezelfde vrouw, wanneer ze wakker wordt iets anders, zodanig zelfs dat een man zich afvraagt hoe het mogelijk is geweest dat ze hem aan de haak heeft kunnen slaan. Van de andere kant, vanaf het derde biertje bestaan er geen lelijke vrouwen nemeer. Ik veronderstel dat datzelfde ook gebeurt met de vrouwen die op jacht gaan.

Terwijl ik overal mijn blikken deed landen en vele keren overwoog dat ik de die, en die andere, wel een goede beurt zou weten te geven, was het zover, overviel mij zelfs een beetje de spijt niet mee te mogen doen en hier en daar een bil te mogen aaien en in een poepje te mogen nijpen, zoals mijn Papa-lief dat zo goed en smakelijk had voor gedaan. Het is wel zo dat in verscheidene delen van dit land, de vrouwen de overgrote meerderheid van de bevolking zijn. Een deel daarvan omdat er meer meiskes geboren worden dan mannen, in het algemeen. Een ander deel omdat veel mannen op stap gaan naar andere grotere steden van het land om betere werkgelegenheden te kunnen vinden en daardoor vrouwen (en kinderen) alleen achter laten. Ook nog een ander deel zijn gewoonweg homo's, iets waar ze vroeger beschaamd om waren, maar nu preuts en trots doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, zodanig dat er niet alleen minder mannen overblijven, maar ook nog dat ze de grootste concurrenten van de vrouwen aan het worden zijn. En dan bestaan er mannen die thuis willen blijven wonen, bij hun moederke, waar ze kost en onderhoud voor nietenmedalle hebben, hun leven lang en niet overwegen daar afstand van te doen. Beter zeker thuis dan een gewaagde kans, op straat. Die mannen werken zelden en blijven de gehele dag aan hun kloten scharten. Nog anderen willen absoluut geen vaste verhouding en verwisselen van vrouw meer dan dat ze verwisselen van hemd.

Alles bij alles samen gerekend, vermenigvuldigd en opgeteld betekent dat er maar een of twee mannen op de tien beschikbaar zijn om te trouwen (als ze al niet getrouwd zijn), een leven met hen op te bouwen, kinderen te hebben en beloven trouw te zullen zijn. Dat wil zeggen dat het aantal vrouwen dat naar zo een man aan het zoeken is, alsmaar groter aan het worden is en dat zelfs ik, niet bepaald jong en knap, of opvallend, zwoele blikken blijf ontvangen wanneer ik alleen ben en zelfs wanneer vergezeld, vooral vergezeld, er verscheidene geïnteresseerde blikken gelanceerd worden en ik af en toe verplicht ben mijn eigen ogen af te wenden, zo verschrikkelijk ernstig ze wel wachten op een seintje, wat normaal gebeurd op weg van en naar het toilet. Ze maken het zelfs effenaf duidelijk dat ze niet terug schrikken voor "seks voor de seks" en dat het al weken en maanden geleden is, zelfs soms jaren, dat ze nog een stijve piemel in hun gretige handen hebben mogen vasthouden. Ze smachten naar een man die hen zal vogelen tot in de vroege ochtenduren, of tot ze er paars van beginnen uit te slaan. Dat staat er met alle letters op hun aangezicht te lezen en soms voel ik dat op ik op een zekere dag zal bezwijken en mij lust-dadig zal overgeven aan die "seks voor de seks", alhoewel ik eerder romantisch ben, met eender wie, jong of oud, zolang ze maar heet is. Zelfs een voorstel van twee wijfkes om vrijwillig een enkele piemel te delen, begint mij aan te staan. Kwestie van de rantsoenering wat te verlossen van de druk. 

Maar nu terug naar dat cafeetje. Mijn vriend, een anders rustige en gezapige mens, deed mee aan de warboel, schreeuwde en riep en verwenste iedereen, maar vooral de moeder van de scheidsrechter voor alles wat op een hoer geleek, zodat ik zelfs tot het besluit kwam dat de mensen in het algemeen en de mannen in het bijzonder nooit zullen veranderen. Het komt allemaal neer op seks, spel en bier.

Ik heb er wel van genoten, maar aangezien ik mijn vrouw naar de mis van de zessen moest rijden heb ik mij content moeten stellen met alleen maar de blik op het achterwerk van een "mulata", duidelijk uit op meer dan een voetbalspel en liefst ineens met twee ballen in plaats van een, zonder over de worst te spreken.

Terwijl ik de deur uitging keek ze me nog na, de tong over de lippen lekkend.

Ochhh, wat heb ik weeral verloren!!

20:55 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.