04-04-16

mijn vriend...de schrijver...(1)


En plots was het gedaan.
Opeens was het uit met mijn schrijver,
mijn grote liefde...
en ik wist niet eens waarom.
Ik huilde.
Ik jankte
En ik droogde mijn tranen.

Ik nam me voor om nooit te trouwen.
In plaats daarvan zou ik mijn leven volledig wijden aan de kunst,
ik zou een kunstwonder worden,
ik zou me losmaken van de maatschappij en
mij alleen bezighouden met kunst,
welke kunst, dat wist ik nog niet.
Een gewaagd plan, zei Jan, mijn vriendje van altijd,
we waren samen op een of ander stom feest
en dronken ons glas leeg.

Ik sloot mijn ogen en droomde….
ik droomde dat mijn ex-lief op de stoep stond,
het leek erop dat hij helemaal van de andere kant
van de aardbol was gekomen om mij terug te zien.
Hij zei dat het hem speet,
dat hij het nooit had mogen uitmaken,
dat hij nooit had mogen weggaan,
hij miste mij grenzeloos,
hij kon niet leven zonder mij,
geen dag, geen minuut langer…
want hij had altijd van mij gehouden,
altijd en van mij alleen…

Ik ontwaakte….
zat nog altijd aan hetzelfde tafeltje met Jan,
mijn vriendje van altijd, op dat zelfde stomme feest…
ik ontwaakte uit mijn zoete droom en dronk mezelf ziek.

Ja, ik hield van hem, niet alleen toen hij van mij hield
maar ook toen het allang voorbij was….
en nog langer…

En toen kwam er een dag en was het plots niet langer voorbij…



13:54 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.