08-04-16

mijn vriend...de schrijver...(3)

 

Hebben mijn vriend de schrijver en ik iets anders gemeen dan 
onze schrijverij?

Mijn vriend, de schrijver is een veelschrijver.
Zelf ben ik maar een schrijvelaartje.
Ik zet gewoon woordjes op papier,
en een hele boel woordjes na elkaar worden dan een zin en
een hele rij zinnen na elkaar worden uiteindelijk een verhaaltje,
meer is het niet.
Mijn vriend de schrijver is een echte schrijver,
hij behoort niet tot de literaire top,
hij is nu eenmaal geen incarnatie van Tolstoj
maar toch schrijft hij geen brol, hij schrijft echte boeken,
lijvige werken en hij heeft een trouw lezerspubliek.

Eens wou ik een kunstwonder worden.
Een kunstwonder ben ik niet geworden.
Geen beeldhouwwerk van mij siert een schaduwrijk,
gezellig pleintje in een of andere stad.
Nergens kan je een kleurig schilderij van mij bewonderen.
Niemand kreeg tranen van ontroering in zijn ogen
terwijl ik bevlogen een pianorecital ten beste gaf.
Ik heb geen beroemd lied geschreven,
geen muziek gecomponeerd.
Ook om mijn vocale talent heeft niemand mij ooit benijd.
Een onvergetelijk gedicht heb ik ook al niet geschreven.
Mijn karamellenverzen, de vele kattenbelletjes die ik ijverig
neerpen voor mijn kinderen, mijn handgeschreven brieven,
mijn slordig gekrabbelde boodschappenlijstjes zullen nooit
een eervolle vermelding krijgen.
Ik ben geen kunstwonder geworden.
Ik heb niets gedaan om ooit officieel herdacht te worden.
Jammer…

Mijn schrijver en ik zijn allebei besmet met het schrijfvirus.
Als schrijver zijn we nederig en luisteren we naar elkaar.
Het is te zeggen, we lezen elkaars woorden, zinnen, verhalen,
boeken, brieven, gedachten, gedichten, essays…
Op een dag schreef hij een liefdesgedicht voor mij,
ik schreef hem een liefdesbrief terug,
dat was nadat we het voor de eerste keer deden...
Zullen we onze geschiedenis herschrijven vroeg ik?

We schrijven elkaar nog altijd brieven,
ik bewaar ze allemaal,
in mappen,
grote witte,
in mijn bureau.

Wij zijn ook alle twee met het leesvirus geboren al
zouden we onszelf niet verhangen als we eens één dag
niet in de mogelijkheid zijn om te lezen.

Soms praat ik in mijn hoofd met mijn schrijver,
ik denk dat hij dat niet weet,
natuurlijk krijgen mijn eigen opvattingen dan zijn goedkeuring
en mijn overtuigingen spreekt hij niet tegen.

’s Nachts als ik niet kan slapen, sta ik op, ga naar buiten en
kijk omhoog naar de sterren en ben verbaasd dat er
veel meer sterren zijn dan ik ooit nodig zal hebben,
pas wanneer ik in mijn dunne nachtjapon ril van de kou
ga ik terug naar binnen en schrijf ik een lange brief naar
mijn lievelingsschrijver,
ik schrijf en ik schrijf tot de zon opkomt en ik honger heb.
Ik maak een boterham met kaas en een tas koffie en
eet en drink met smaak en ga weer naar buiten …

Wat ik hier nu schrijf, zal mijn vriend de schrijver straks lezen.
Dus denk ik,
’t is niet voor niets.
Ik ben goed bezig...



12:45 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.