18-03-16

mijn dorp...de wereld...(deel 7)

 

Die dag, die zondag dat Marcel zonder eten bij mij wegging, 
veranderde er nog iets, ik kwam tot een inzicht,
ik was van mijn leven nog nooit zelfstandig geweest,
het was een hele schok om te beseffen hoe weinig ik had
gedaan zonder mijn man.
Nu moest ik alles alleen doen en dat vond ik een prettige en
bevrijdende gedachte en ik nam een besluit,
op een doordeweekse dag, een goeie week later,
vertrok ik ’s morgens vroeg met mijn wagen naar de stad
hier dichtbij, ik parkeerde aan het station,
kocht er een ticket en nam de trein naar Antwerpen,
ik had een plannetje bedacht en die dag zou ik mijn
voorgenomen plan uitvoeren, ik had aan niemand iets
verteld van mijn nieuwe ideeën, niet aan mijn kinderen en
ook niet aan mijn vriendinnen, ik had het aan niemand verteld
gewoon omdat ik dat niet durfde te vertellen,
ze zouden me gek verklaard hebben want dat deed ik zelf ook.
Ik was een oude vrouw met gekke invallen.

Ik ging dus naar de grote stad, ik kende Antwerpen helemaal niet,
ik was er nog nooit van mijn leven geweest, kan je dat geloven?
Héél de treinreis was ik zo opgewonden als een jong meisje dat
na lange tijd haar geliefde eindelijk weer zou terugzien.
In Antwerpen stapte ik uit de trein en liet me met de
mensenstroom meevoeren naar de centrumstraten,
ik had ogen tekort om alles wat ik zag goed te bekijken maar
op een lommerrijk pleintje ging ik wat op een bankje zitten
uitblazen, ik moest dringend kalmeren anders kon ik
mijn plannetje niet eens uitvoeren, na een tijdje had ik
mijn ademhaling weer onder controle en mijn zelfvertrouwen
terug, ik stond recht, hield een jonge vrouw staande en vroeg
haar de weg naar de dichtstbij gelegen seksshop,
ik kon met moeite geloven dat ik dat woord uitsprak,
dat ik dat deed.
Die vrouw keek me aan alsof mijn vraag de gewoonste vraag
van de wereld was en toen legde ze me uit dat ik maar het
plein moest oversteken en in de straat aan de overkant een
erg gekende zaak zou aantreffen waar ik zeker zou vinden
wat ik zocht.
Ik vond de winkel bijna onmiddellijk en wandelde
er quasi onverschillig voorbij terwijl ik de etalage erg goed bekeek.
Het zag er een aardige zaak uit, niks gemeen,
uitdagend of ordinair. Ik liep tot het einde van de straat en
keerde op mijn stappen terug en nu keek ik binnen om te zien
of er nog meer klanten aanwezig waren want dan wist ik niet
of ik zou durven binnengaan.
Zo liep ik zeker een keer of zeven de zaak voorbij,
door mijn zenuwachtigheid ging mijn ademhaling gejaagd en
moeizaam maar uiteindelijk had ik genoeg moed verzameld
om de winkel binnen te stappen, ik duwde de deur open,
het zachte belgerinkel klonk geruststellend en uitnodigend…
Een erg vriendelijke verkoopster, een vrouw van rond de veertig,
kwam naar me toe en vroeg of ze me kon helpen of wilde ik
eerst wat rondkijken. Ik zei dat ik wat wilde rondkijken en
wist niet waar eerst kijken. Ze zei dat ik alles mocht aanraken
wat in de winkel uitgestald lag wat ik zeer uitzonderlijk vond
en geenszins durfde.
Traag liep ik de verzorgde geëtaleerde rekken langs,
van de meeste zaken wist ik niet wat het was en waarvoor het
moest dienen wist ik nog minder, ik voelde me heel erg provinciaals.
Na een tijdje kwam de verkoopster opnieuw naar me toe en
begon een klein gesprekje, eerst over ditjes en datjes om daarna,
bijna achteloos het gesprek te dwingen in de richting van
haar koopwaar.
Kortom, een hele tijd later verliet ik als een tevreden vrouw
de zaak want ik had mijn eerste vibrator gekocht.
Tijdens de terugreis op de trein was ik opnieuw vreselijk zenuwachtig
en geagiteerd, ik, een oude vrouw uit een ver dorp had een reis
gemaakt naar de grote stad en had er een vibrator gekocht…,
ik dacht voortdurend dat iedereen het aan mij kon zien en
dat bracht me behoorlijk van mijn stuk.
Uren later, het was een erg lange dag geweest,
kwam ik uitgeput thuis en plofte ik in de zetel om te bekomen
van mijn uitgevoerd plan en lachte om mijn overmoed.
Ik had het gedurfd!
Ik was trots op mezelf.

Ik ben later nog enkele keren teruggekeerd naar die vertrouwde
zaak, toen ik een nieuwe vibrator nodig had kocht ik er eveneens
mooie lingerie voor mezelf, ik genoot telkens weer van het praatje
met de winkeluitbaatster, niemand anders dan zij kon
zo onbevangen en gewoon praten over seks in het algemeen
en over de seksbeleving bij een vrouw in het bijzonder,
voor een vrouw van mijn generatie was dat een openbaring,
ik zal die vrouw eeuwig dankbaar blijven…
tegenwoordig ga ik niet meer naar Antwerpen,
ik zie op tegen de lange rit dus rij ik nu naar de stad,
hier dichtbij waar, zoals jij weet, enkele jaren geleden
ook zo’n zaak gestart is, ik vind er mijn gading maar meer ook niet,
het gezellig praatje zoals met die vrouw uit Antwerpen mis ik,
het personeel hier in de stad wisselt vaak, is erg jong en onervaren,
de meisjes, ik kan ze moeilijk vrouwen noemen daarvoor vind ik ze
te jong, hebben misschien genoeg ervaring met seks maar ze
blinken niet uit in mensenkennis en ze weten hoegenaamd niet
hoe ze met mensen moeten omgaan,
de eerste keer dat ik er kwam droop het ongeloof en de verbazing
van hun overdreven opgemaakte poppengezichtjes,
hoe kwam die oude vrouw in hemelsnaam in hun zaak terecht
zag ik ze met hun mini hersentjes denken ...
Ach, eigenlijk neem ik die meisjes niets kwalijk,
ook ik dacht vroeger dat oude mensen geen gevoelens en verlangens
meer hadden, ook ik dacht dat ze uitgeleefd en uitgeblust bleven
wachten op hun laatste dag, hun laatste uur, hun laatste minuut…

Anna stopte haar verhaal, slaakte een lange, diepe zucht en
stond recht..
Kom, zei ze, nu moet je gaan, de duisternis valt in,
ik zou het mezelf nooit vergeven als je niet vóór het stikdonker is,
thuis bent, je hebt nog een stevige wandeling voor de boeg …
dat was waar, dus stond ik ook op en vroeg of ik nog even gebruik
mocht maken van het toilet vooraleer ik huiswaarts keerde,
dat mocht...
Terwijl ik mijn jas aantrok, bedankte Anna me uitvoerig voor
mijn geduld en mijn luisteren, ze was me erg dankbaar zei ze en
ze knoopte liefdevol mijn sjaal wat dichter toe,
het voelde moederlijk en vertrouwd.
Op mij beurt bedankte ik Anna voor haar bijzonder verhaal,
nam afscheid en beloofde om zeker nog eens terug te komen
als ze dat wou en met een hoofd boordevol gedachten
stapte ik een moment later, met stevige tred door de koude en
snel invallende duisternis naar mijn eigen vertrouwde huis…



15:36 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.