15-03-16

Van het Werkwoord: Wiegelen

Ik wiegel niet

Jij probeert te wiegelen

Zij wiegelt

Onlangs zag ik twee vrouwen een restaurant binnen stappen. De ene wiegelde niet. De andere wel. Wiegelen is niet iets wat je ongestraft kunt proberen na te bootsen. Het wiegelen van een travestiet bijvoorbeeld, is gewoonweg belachelijk.

"Wiegelen" gebeurt wanneer de vrouw een been naar voren zet (terwijl ze aan het wandelen is dus) en op het moment daarna, dat achter gebleven been (t.o.v. de rest van het lichaam) een brokje vet of vlees (des te beter) ter hoogte van de heup al bijna, óp doet wippen en daarna naar beneden doet tuimelen (vanzelfsprekend). Vervolgens gebeurt hetzelfde aan de andere kant. En daar begint het uitzonderlijk wiegelen van het gehele gat. En daar begint meteen ook de droom van de man. Een natuurlijk, onbeschaamd en opwindend, of nog beter, uitdagend poepje van een vrouw dat ongegeneerd op en neer beweegt. Dus NIET: heen en weer, zoals de meeste mensen verdenken. Iets waar niemand ongevoelig voor kan blijven (ik verwijs hier naar Jezus en Magdalena, die voor hem in de rij ging). Wanneer toebehorend aan een jong iemand spreekt niets MEER de verbeelding aan. Maar zelfs bij oudere meiskes, trekt het, net zoals door een trekijzer, de prompte aandacht van de onschuldige man. Ikzelf begrijp niet goed waarom eigenlijk, maar het zal wel iets te maken hebben met de "(h)oerwetten". Het zit in het bloed van de man. Net zoals de seks, in het algemeen. Men moet er niet op gewezen worden of ervan of erover gelezen en geleerd hebben. Het is zoals het kuiken dat uit het ei breekt en onmiddellijk overal met haar bek en poten begint rond te scharrelen, begrijpend dat zonder dat, de wereld zal ophouden voor haar in een kwestie van uren.

Nochtans, in het geval van wiegelen, het is niet aan iedereen geschonken geweest door onze Allemachtige. Of je hebt het, of je hebt het niet (sommige mollige jongens hebben het ook, maar in dat geval vereenzelvig ik dat niet aan seks, maar aan gewone vetheid).

Zodus, iemand zonder een vetpakske, oftewel een vleesrijk en veerkrachtig achterwerk, zal nooit kunnen wiegelen. Magere exemplaren, of zowel platte en slappe gaten, zullen nooit verlekkerde ogen of blikken kunnen veroorzaken of aanlokken. Ze zijn gedoemd op andere natuurlijke wetten te moeten rekenen. Het licht uitdoen, als ze seks willen krijgen, wordt praktisch een noodzaak.

Ik herinner mij dat geval van die hoer die mij de gehele avond in de ban had gehouden met haar grote en opgeprepte borsten, zodat ik geen tijd had gevonden om te kunnen kijken naar haar mager poepje dat ik maar opgemerkt heb toen het al te laat was. Bovendien komen magere poepjes (over het algemeen) ook overeen met kleine spleetjes. Voor ik het wist stootte ik al op het einde ervan en de helft was er nog niet eens in. Gelukkig had ze het licht uitgeknipt en was ik bekwaam, mezelf, in het donker, een uitnodigend wiegelend gat voor te stellen. Dat vertel ik hier om te bewijzen dat iemand zonder een wiegbaar achterwerk over iets anders moet beschikken om een slachtoffer aan de haak te kunnen slaan. In dit geval hier waren het haar borsten, maar het zou ook haar mond kunnen geweest zijn, of  haar kleur, of haar vaardigheden...

Voor hen helpt het niet te doen alsof ze echt kunnen wiegelen, net zoals de "mannequins", die nooit over een belangrijk of een imponent oftewel een prominent achterwerk beschikken, maar toch die indruk willen geven. Een vreselijke, om niet te zeggen walgelijke, manier van nabootsen. Een werkelijke ontwrichting van de menselijke bijzonderheden...

Maar nu terug naar die twee vrouwkes in dat restaurant. Ze waren beiden eerder dichter bij de dertig dan bij de twintig en een ervan, dat met het wiegelend gat, had waarschijnlijk het ander uitgenodigd, op haar eigen rekening, haar bedenkingen over een mislukt huwelijk aan te zitten horen. Dat besluit ik omdat het wiegend meiske het woord niet een enkele keer heeft afgestaan, terwijl het andere, op het einde, de rekening toch heeft moeten vragen en vervolgens betaald.

Ik vroeg me af waar ze eigenlijk te kort was geschoten bij haar echtgenoot. Een vleesrijke poepe vertegenwoordigt alvast de overwinning in de eerste helft van de match. Met dat erbij moet ze nog aan weinig andere belangrijke eigenschappen voldoen. Zonder dat, zal het een levenslange strijd worden.

Terwijl ze haar uitleg verstrekte kon ze zelfs niet rustig neer op haar stoel en recht voor mij, haar schuddende billen blijven bedwingen. Een wiegeltje naar de linkse kant, dan een ander naar de rechtse kant, zich elke keer wat opheffend om het contacht met de stoel wat te verslappen en de beweging niet, in de oorsprong al, te doen schuren over het zitvlak. Ze had bovendien een kleed uitgekozen dat mij meteen aanstond. De schouderbladen waren vrij, maar toch bedekt met een kanten onderhemdje. Net alsof daar haar nek en hoofd waren uit gebarsten. Ze had een nijpend middel (bijna een 8) en dan vloeide daaruit  haar achterwerk. Wiegel hier.. wiegel daar.. terwijl ze met haar ellebogen op de tafel leunde...

Ik kon mij maar al te goed deze positie voorstellen in mijn afdwalingen. Zij op haar knieën en ellebogen en ik erachter, in de aanvallende positie.

(gedurende een enkel ogenblik herinner ik mij nu, volledig onwillekeurig, mijn dokter, die mij in zo'n positie had gedwongen om een prostaat onderzoek te kunnen uitvoeren. Nooit heb ik mij zodanig vernederd gevoeld. Ik ben echter, gelukkig, bekwaam geweest dat misverstand onmiddellijk uit mijn herinneringen te bannen)

Eens ben ik in zo'n machtige positie (in bed) verzeild geraakt. Ik moet bekennen dat, afhangend van haar inspiratie en werklust, de man zelf niets meer hoeft te doen, tenzij met de handen. Laat het maar aan het vrouwke over om te wiegelen, tot je sterren op het plafond begint te ontwaren. Een werkelijke zegen voor de ogen en ook voor de piemel, die er rap verslaafd aan geraakt.

Ik wiegel niet, maar

Zij wiegelt wel.

Een SUPER werkwoord!

10:47 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.