20-03-16

voor alles is een eerste keer...

 

Voor alles is een eerste keer…
En dan denk ik terug aan de eerste keer dat ik bang was
dat ik zou sterven.

Ik zat met mijn kinderen te spelen in het zand aan de voet
van een hoge duin, de twee oudste kinderen liepen de berg op
en rolden er lachend en gierend weer af, mijn jongste zoontje
zat tussen mijn gestrekte en open gespreide benen en schepte
zand met een schopje in een emmertje…ik boog me naar hem
toe aaide over zijn hoofd en zei hoe flink hij kon spelen ...
het was een vredig, idyllisch zomertafereel ...
tot een idioot…

Ik herinner me niet eens of ik eerst de knal hoorde of eerst
de slag tegen mijn slaap voelde, ik viel, dacht ik,
traag als in slow motion, recht voorover op mijn zoontje en dacht,
ik mag niet recht voorover vallen ik moet schuin vallen want ik
mag mijn kind niet verpletteren en één fractie van een seconde
later dacht ik, dit is dus doodgaan,
zo voelt het als het licht uit het leven dooft…
Ik herinner me niet meer precies hoelang dat alles duurde maar 
ik weet
dat er plots mensen rond mij stonden, veel mensen,
ik hoorde ze praten, op gedempte toon hoorde ik hen vragen,
leeft ze nog, is ze dood....
Iemand riep met een hoog overslaand stemmetje boordevol
paniek dat ze de kinderen van bij mij weg moesten houden,
de kinderen moesten hun moeder niet zó zien…
Hoe, vroeg ik me af, hoe mogen ze mij niet zien en ik probeerde
om mijn hoofd aan te raken…
Er was een gat in mijn hoofd, dat wist ik, een groot gapend gat,
ik taste en voelde dat mijn haar doordrenkt was met bloed…
Ik lig hier op de grond in een plas bloed met een gat in mijn hoofd,
het is gedaan met mij, dacht ik…
en ik voelde hoe ik lichter werd…bijna gewichtloos...
Ze beweegt, ik bel een ambulance…hoorde ik iemand roepen…

Daar lag ik, in een grote plas bloed, berustend in mijn triestig lot,
mijn eigen kinderen waren bijna moederloos, maar nog net niet,
ik zou hen nooit zien opgroeien, mijn jongste zoontje zou schier
geen herinneringen hebben aan mij, zijn moeder,
daarvoor was hij nog véél te klein….
mijn gedachten losten op in het ijle niets…
Uren later, zo leek het, in werkelijkheid was het op de kop af 
tien minuten, hoorde ik de ambulance,
ze namen me mee en twee ambulanciers begonnen
onmiddellijk aan mijn hoofd te prutsen…
Een lelijke hoofdwond, hoorde ik een van de twee zeggen,
en dat het een groot en blijvend litteken zou worden en dat
de opgelopen schade hoofdpijn zou veroorzaken waar ik de
rest van mijn leven mee zou moeten leren leven …
Ik zou dus blijven leven...
In het ziekenhuis werd de wond netjes dichtgenaaid door een 
h
andige dokter, omdat ik ook een hersenschudding had moest
ik één nachtje blijven de volgende dag werd ik al ontslagen en
hoorde ik eindelijk wat er was gebeurd…
Er was geen schot op mij gelost, zoals ik aanvankelijk dacht, 
ik leef tenslotte in Vlaanderen en niet in het wilde westen,
maar een of andere idioot, een man natuurlijk, had met
een zware steen gegooid, neen, niet naar mij,
hij gooide de steen net in de tegenovergestelde
richting maar héél toevallig draaide de steen van koers en
kreeg ik de boosdoener tegen mijn slaap…

Razend was ik op die man toen hij zijn excuses aanbood,
ik was niet woedend om wat hij mij had aangedaan
want ik had het tenslotte overleefd weliswaar met blijvende
schade, maar wat als die steen het broze hoofdje van mijn
zoontje had geraakt, mijn zoontje die zo dicht bij me zat?????
Ja wat???

Ga weg, zei ik tegen de man, ik wil je nooit meer zien en
met mijn hoofd
met het gigantisch verband eromheen
zag ik er erg indrukwekkend uit…


 

17:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.