12-03-16

mijn dorp...de wereld...(deel 5)

 

En toen, op een dag, de kinderen waren al een tijdje afgestudeerd 
en het huis uit, mijn dochter werkte en verbleef in het buitenland
en mijn zoon woonde in de grote stad samen met een gescheiden
vrouw met een kind , ging mijn man dood.
Hij was amper tweeënzestig jaar oud.

Hij voelde zich niet goed, dat zei hij me nog vooraleer hij die
morgen
de deur uitging naar zijn werk en ik stelde voor om een
dagje thuis te blijven en uit te zieken maar dat wou hij niet
dus vertrok hij met zijn fiets zoals alle andere dagen van de week…
Dat moment in de keuken tijdens die warme zomerochtend
was de laatste keer dat ik hem levend zag.
Een werkmakker van hem had hem later die dag gevonden,
hier een beetje verder, hij zat dood op de grond met zijn rug
tegen een boom geleund, zijn fiets lag in de greppel,
het was alsof hij een beetje zat uit te rusten zei zijn vriend…

Ik heb geen traan gelaten om zijn dood en ook dat voelde zondig.
Ik zag hem in zijn kist liggen, stil en wit,
zijn handen gevouwen op zijn buik, ik keek naar zijn gesloten,
bijna doorschijnende oogleden die hij nooit meer zou openslaan….
Vroeger zei mijn man vaak tegen mij,
‘Anna, laat ons samen oud worden, het beste moet nog komen…’
maar dat gebeurt natuurlijk niet, we worden oud maar niet
samen en het beste komt nooit, dingen vallen gewoon uit elkaar…
Sterven was natuurlijk ook een werkwoord dat ik kende maar het
was altijd een werkwoord van de toekomende tijd.
Eens zullen we allemaal sterven...
Maar nu was mijn man gestorven...
véél eerder dan ik had gedacht en hij waarschijnlijk ook...

Ná zijn dood lag ik dus voortaan elke nacht alleen in ons grote bed,
die eerste nachten wachtte ik nog op mijn tranen van verdriet
die maar niet wilden komen en om me te minder alleen te voelen,
begon ik mezelf te strelen, met mijn vingertoppen beroerde ik lichtjes
mijn schouders, mijn armen, mijn benen…
mijn eigen gestreel troostte mij...
na enkele nachten begon ik ook mijn borsten en mijn tepels te
strelen die onmiddellijk hard werden en dat veroorzaakte een
opwinding die ik nooit eerder had gevoeld, nog later, veel later,
streelde ik ook mijn geslachtsdelen en op een dag kreeg ik
een orgasme, dat was nooit eerder gebeurd,
ik was al bijna zestig jaar, ik had twee volwassen kinderen,
ik was weduwe en ik kreeg eindelijk mijn eerste orgasme …
onmiddellijk wist ik dat het dát was dat ik tijdens mijn
hele huwelijk had gemist, dát en tederheid, en ik moest huilen…
ja, ik huilde omdat ik voor het eerst een orgasme kreeg en
omdat ik al bijna zestig jaar oud was,
ik was een oude vrouw, mijn leven was eigenlijk nooit begonnen
en nu was het al bijna afgelopen…

Vanaf die dag masturbeerde ik af en toe en ik leerde mijn lijf
beter en beter kennen, ik genoot ervan maar ik sprak er met
niemand over dat durfde ik niet, ook met mijn vriendinnen niet
want die lieten blijken dat ze blij en opgelucht waren nu hun
man hen tegenwoordig meestal met rust liet want hij werd ouder
en had geen of weinig behoefte meer aan seks en dat vonden
de vriendinnen wel zo gemakkelijk.

Ik veranderde, ik voelde mezelf veranderen en dat ontging ook
mijn vriendinnen niet...
Je ziet er goed uit, zeiden de vriendinnen, geweldig eigenlijk…
Ze zeiden allemaal dat ik er zo stralend uitzag, dat ik gloeide…
Je ziet er sprankelend uit Anna, je ziet er wel 10 jaar jonger uit,
je lacht weer, je lacht weer je zonnige lach met kuiltjes in je wangen…
Wisten zij veel…

 

14:06 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.