02-03-16

mijn dorp...de wereld...(deel 3)

 

Ik was amper twintig jaar oud toen ik trouwde met mijn man, 
de meeste meisjes trouwden erg jong in die tijd,
ik denk wel dat ik verliefd was op hem en hij op mij,
ja…, dat wil ik blijven geloven,
ons huwelijk werd geconsumeerd, zoals ze dat zo plastisch
uitdrukken, tijdens de eerste huwelijksnacht, het was mijn
eerste keer, ik had helemaal geen ervaring met jongens tenzij
wat steels en speels gezoen en ook zijn eerste keer,
voor mij was die eerste huwelijksnacht rampzalig en dat bleef
ook zo alle andere, volgende nachten en hoe het voor hem was
weet ik niet, er werd niet over gepraat,
er werd nergens over gepraat want dat hoorde niet.
Seks, of wat ervoor moest doorgaan,
gebeurde bij ons altijd onder de lakens en altijd in het donker,
hij schoof mijn slaapkleed tot aan mijn middel omhoog,
duwde zijn hard lid tussen mijn benen, stootte zijn zaad in mij
en dat was het en meer is er nooit geweest, hij raakte mij niet aan,
hij streelde me niet en na de geboorte van ons eerste kind,
onze dochter, kuste hij me nog maar zelden.
Onze zoon werd geboren een dik jaar ná onze dochter en
vanaf dan ging hij ‘vóór het zingen de kerk uit’,
als je die uitdrukking tenminste kent.
Ik knikte want ja, die uitdrukking ken ik.

Mijn huwelijksleven was vanaf de eerste dag héél erg onbevredigd
en dat bleef het alle andere jaren.
Ik miste iets al kon ik niet onder woorden brengen wat ik nu
juist miste…Ik was dus een jonge vrouw, getrouwd met een stugge,
zwijgzame maar eerlijke man die hele dagen vele uren naarstig
werkte en weinig aandacht aan mij besteedde en tevens moeder
van twee kleine kinderen, we woonden in een kleine rijwoning
aan de rand van de stad, ja, ik woonde erg graag in de stad en
had er algauw vier vriendinnen die net als ik jong getrouwd
waren en kleine kinderen hadden, als onze mannen naar hun
werk waren en de kinderen naar school kwamen wij,
de moeders samen om koffie te drinken en te babbelen over onze
dagelijkse bekommernissen en beslommeringen maar over seks werd
er nooit één woord gesproken, dat zouden we niet gedurfd hebben.
Vaak vroeg ik me in stilte af of mijn vriendinnen het beter getroffen
hadden met hun man dan ik maar ik vroeg het nooit…
Ja, ik hield van de stad en ik hield van mijn vriendschappen.

Maar op een zondag, na de hoogmis, vertelde mijn man dat ik
de kinderen en mezelf moest klaarmaken om uit te gaan want
hij moest ons iets tonen, ik was blij als een bij in de zomerlucht en
waarlijk verrast met zijn mededeling en verwachtingsvol fietsten
we elk met een kind achterop naar hier, hier in het midden van
het pad voor de deur van dit huis, hield hij theatraal halt,
ik stapte dus ook af en probeerde mijn fiets met mijn zoontje in
het kinderzitje in evenwicht te houden, en toen mijn man me
plechtig aankondigde dat hij dit huis voor ons gezin had gekocht,
liet ik mijn fiets alsnog bijna vallen zo was ik geschrokken van die
aankoop die hij helemaal alleen zonder naar mijn mening
te vragen, had beslist.
Wil je echt naar hier verhuizen, stamelde ik weifelend,
en de school van de kinderen dan…
Ik huilde, wat hij helemaal niet begreep,
ik was doodongelukkig en helemaal niet blij met ons nieuwe huis
want ik wilde niet weg uit de stad, ik wilde niet weg van mijn
vriendinnen om mij te begraven in dit godvergeten gat.
Maar ik had geen keus…
Hij vond het de enige juiste beslissing en scholen waren er overal
en het dorp lag maar op enkele kilometers afstand van de stad….
ik had echt niets te klagen, hij vond het zijn taak om alle
belangrijke beslissingen alleen te nemen,
hij vond dat alles wat hij deed het beste was voor ons gezin...


 

15:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.