29-02-16

mijn dorp...de wereld...(deel 2)

 

Maar die januaridag reed Anna, toen ik haar huis naderde, 
net haar opritlaantje in met haar kleine wagen,
ik hield halt en wachtte terwijl ze uitstapte,
ze was blij om me te zien en ze wenste me meteen een
gelukkig en gezond nieuw jaar.
Ik gaf haar eveneens mijn allerhartelijkste wensen.
‘Ik heb net boodschappen gedaan in de stad,
misschien wil je me een beetje helpen bij het uitladen?’
Ik aarzelde een ogenblik want als ik inging op haar vraag
zou ik haar huis moeten binnengaan wat ik dus liever niet doe
maar tenslotte zei ik ja want hoe kon ik die aardige vrouw
het kleine beetje hulp dat ze me vroeg weigeren.
Behulpzaam als ik ben, haalde ik behendig twee grote
boodschappenmanden uit haar autokoffer en droeg ze
naar de achterkant van haar huis terwijl Anna de deur
van de keuken ontsloot, na enkele keren weg en weer lopen
met zakken en pakken sloot ik de koffer met een klap dicht
en droeg ik de laatste, zwaar gevulde doos naar binnen en
zette ze op de keukenvloer.
‘Als jij de manden en dozen leeg maakt en mij alles aanreikt
dan zet ik alle boodschappen netjes in de kastjes…’
Ze wil me een tijdje hier houden terwijl ze vriendelijk en schijnbaar
achteloos om mijn hulp vraagt, schoot het door mijn hoofd,
en ik kon met moeite een lachje onderdrukken,
zoveel raffinement had ik niet verwacht van die oude vrouw.
Terwijl ik haar de boodschappen aanreikte,
de bederfelijke waren legde ze in de koelkast,
de andere in de aanrechtkastjes, keek ik rond in haar keuken,
die was royaal van afmeting en proper met veel licht dat op deze
koude winterdag door de grote ramen naar binnen viel en
uitkeek op een goed onderhouden tuin,
aan de muren hingen enkele ingelijste fijne pentekeningen,
alles glom en was netjes maar niet op een overdreven manier,
er lagen enkele boeken en tijdschriften op tafel,
op het aanrecht stonden haar koffiekopje en een ontbijtbordje
van deze morgen, kortom haar keuken was uitnodigend en ik bleef…
Toen al haar aankopen tenslotte weggeborgen waren, trok ze 
haar jas uit en zette ze haar mooiste koffiekopjes op tafel,
een schaal met chocolaatjes en zelfgebakken wafels en ging zitten,
zonlicht viel op haar zachtgrijze haar en vriendelijke gezicht,
ik deed ook mijn jas uit en ging eveneens zitten en tenslotte
haalde Anna nog een laatste klein pakje uit haar handtas en
legde dat omzichtig naast haar koffiekopje.
Als gebiologeerd keek ik ernaar, ik schrok, werkelijk waar, ik schrok,
die verpakking, die quasi neutrale verpakking ken ik,
het was van een seksshop dat was mij meteen duidelijk,
en ik keek verbaasd in de ogen van mijn gastvrouw.
Ze wikkelde het doosje langzaam uit zijn papier terwijl ze
voortdurend naar mij keek en haalde uiteindelijk een design
vibrator in een spuuglelijke roze kleur tevoorschijn.
Waarom ze die dingen in zulke afschuwelijke kleuren maken,
begrijp ik niet.
‘Ben je gechoqueerd?’ vroeg Anna…
‘dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht van jou …beweer nu niet
dat dit de eerste keer is dat je een vibrator van dichtbij ziet?’
‘Neen, natuurlijk niet, ik ben helemaal niet gechoqueerd alleen
maar verbaasd.’
En om heel oprecht te zijn, ik was stomverbaasd maar dat zei ik niet.
‘… is het een cadeautje of is het ....?’ vroeg ik voorzichtig.
‘Juist, ja, het is inderdaad een cadeau, een cadeautje voor mezelf.’

‘Weet je…’ ging Anna verder…
‘Ik ben nu al tweeëntachtig jaar oud en altijd al wilde ik
mijn verhaal eens doen, neen, niet aan om het even wie
want de kletspraatjes, de roddels, de vriendelijkheid van
de meeste mensen met meestal dat vleugje valsheid dat eronder
broeit, die mensen interesseren me niet,
er staan leugens in hun ogen.
Maar jij, jij komt hier elke dag voorbij, ja, ik zie je elke dag
zelfs als ik niet buiten ben, zie ik je, dan kijk ik naar je door het
raam en alhoewel we elkaar niet zo vaak spreken,
voel ik me tot je aangetrokken, jij bent één van die onopvallende
vrouwen met een jongensachtig kapsel en een gezicht met sterke,
ernstige trekken maar met een fiere, vurige blik in je ogen,
je bent niet zo spraakzaam, dat heb ik al lang gemerkt,
en daarom ook voel ik me tot je aangetrokken,
jij vindt het niet nodig om met iedereen alledaagse feiten
uit je leven te delen en daarom wil ik je leren kennen
en als je wilt luisteren, zal ik je mijn verhaal doen...’

Ze schonk de koffiekopjes vol en ik knikte en gaf haar
al mijn aandacht …
En toen begon Anna te vertellen en
ik onderbrak haar verhaal niet één keer…


14:25 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.