07-02-16

Wat zal er van ons (hoertjes) geworden..., van Sara

Hoe wij hier beland zijn, heb ik al verteld.

Wat ons lot zal zijn, zal ik nu eens onder beschouwing nemen.

Elk meisje dat beslist, vroeg of laat in haar leven, zich aan het beroep van "prostituta" te wijden, denkt er onmiddellijk aan eerst wat geld te vergaren om er daarna mee te kunnen stoppen, een trouwe man nog rap aan de haak te slaan, een nestje kinderen te verwekken en te kweken en verder een normaal leven te beginnen te leiden. Net zoals iedereen

Niets is echter, zo moeilijk, tenzij het zich om een vastberaden studentin betreft die van plan is, meestal alleen en/of ver weg van haar familie, verder te blijven studeren en rap en gemakkelijk geld moet verzamelen om haar studies te kunnen afbetalen. Alhoewel ze niet alle dagen op stap gaat zal ze de hel van dichtbij gekend hebben wanneer ze vaarwel aan het beroep zal zeggen. Het zijn nochtans zeldzame gevallen. Iemand zonder dat doel voor de ogen zal zich, ongetwijfeld, onder de weg, gemakkelijk kunnen verliezen. Een uitzondering is waarschijnlijk "Bruna Surfistinha" geweest, een Braziliaans, geadopteerd, meisje dat rond haar zestien de eerste stappen heeft gezet op deze "snelweg", met redelijk succes, vooral omdat ze er een blog op nahield waarin ze praktisch al haar afspraken commenteerde en van wie het leven in een film, daarna, is omgewerkt geweest. Ze vertegenwoordigt de meeste van de Braziliaanse hoeren: sensueel, opgewekt, veelzijdig en bekwaam, maar ook verslaafd, oneerlijk en gedeprimeerd. Tegenwoordig is ze getrouwd en oefent ze haar "beroep" niet meer uit.

Sparen kan je alleen maar als je werkelijk opvallend mooi bent en blijft gedurende op zijn minst drie/vier jaar. Als je dan niet beslist ermee op te houden geraak je in een kobbenet verward, waaruit je je nog moeilijk zult kunnen bevrijden.

Eerst en vooral kom je dadelijk in contact met drugs. Iedereen doet daaraan mee: je naaste vriendinnen, je beste klanten, de mensen van de nachtclubs en verder iedereen die iets te zien heeft met de wereld van de fantasie, van het genot en van de prostitutie. Ik mag beweren dat ik, na een korte poos van twijfel, afgeraakt ben van de drugs, maar NOG NIET van het beroep. Ik zou eigenlijk ook niet weten waarom ik dat nu nog zou doen. Wat verkeerd begonnen en vertrokken is, zoals de mond van een pijproker, zal nooit meer recht geraken.

Ik ben niet in staat geweest veel te kunnen sparen (ik bezit wel een piepklein studiootje) en ik ben al over de dertig. Een man zou ik nog kunnen veroveren, vind ik, maar kinderen? Ik maak me geen illusies meer en ik probeer van mijn leven te maken wat er nog van te maken valt. Vriendschappen zoals die met Rudo en Albino zijn me uiterst duur en ik geloof vast in wat zij beweren, dat ware vriendschap alleen maar mogelijk is wanneer het hart vrij is. De weinige momenten die ik met hen passeer zijn de momenten waarbij ik mezelf kan zijn. Zonder masker, lachend, spelend, plagend en lief, terwijl van een drankje genietend.

Hoe we eigenlijk in contact zijn geraakt? Dat weet je al van mijn eerste bericht!

De meisjes die in de nachtclub toegelaten worden, enkele gebouwen verder, beschikken daar niet over speciale kleedkamers, zodanig dat we er gewend aan zijn geraakt van kleren te verwisselen in het cafeetje waar zij beiden klanten zijn. Het spreekt voor zichzelf dat we van ons thuis naar onze "werkplaats" gewone alledaagse kleren gebruiken, vooral om niemands aandacht, dicht bij ons thuis, te trekken. We aanvaarden verder geen "uitnodigingen" en dringen ons ook niet op, onder de weg, maar eens daar veranderen we volledig onze persoonlijkheid en voorkomen. Ik speciaal vind er geen obstakel in aan hun tafeltje te blijven haperen, tot ik een seintje krijg dat ik geen haar in hun soep zal betekenen (Rudo is daar nogal wreed streng op), terwijl mijn vriendinnen zich aan een ander tafeltje installeren. Dan maken we daar en dan onze make-up en kletsen er maar op los. Zonder schandalen te maken of te dulden. Het betekent voor mij, het beste uur van mijn dag.

In het toilet trekken we onze micro-rokjes aan wanneer we beslissen ter plaatse te gaan "werken" en onze erotische fantasiekleding waarmee we naar de nachtclub zullen vertrekken (vooral indien een van die fantasies vooraf gevraagd is geweest door de ene of de andere klant). Elke van de volgende fantasia's zijn waarlijke opdoffers voor elk iemand die een piemel tussen zijn benen bezit:

- Schoolmeisje of Studentin (het meest gevraagd);

- Gevangene;

- Spaanse Stierenvechtster;

- Huismeid (ook graag gewild);

- Verpleegster (idem);

- Politieagente;

Japanse Gueixa (de meest geklede van allen en waarschijnlijk daardoor, niet in de mode. Het betreft zich nochtans om de ideale vrouw, volgens het grootst aantal mannen);

- Brandweervrouw;

- Kinderoppas (eigenaardig, het sukses);

- Buikdanseres, enzovoort...

... allemaal met een prachtig (aan)gezicht, vooral van vanachteren bekeken...

Dag allemaal,

Sara

13:23 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.