26-01-16

Niet alle blanke vrouwkes zijn afkerig van seks... integendeel!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik maar weinig blanke vrouwen ken en heb gekend (gedurende mijn gehele leven lang) waarvan ik een gemeende vriendschap echt heb kunnen koesteren en nog steeds blijf vereren. Ze zijn oprecht in hun mening, weten wat ze willen en schrikken er niet voor terug de stier, af en toe, bij de horens te vatten. 

Terwijl ze, oppervlakkig bezien, meer weg hebben van een CDF (Cú de Ferro, wat overeen komt met het ijzeren gat van iemand die dag-in-dag-uit leert of studeert), of van een NERD (wat iedereen verstaat als: Not Eager to Return Drifts) kan men, van de andere kant en wanneer ze je toelaten van hun innig gezelschap en vertrouwen te mogen genieten, tot het besluit komen dat ze, integendeel, soms zodanig bezeten zijn van seksuele omgang dat ze zelfs vele jongere meiskes de les zouden kunnen lezen over hoe om te gaan met het geslacht van een man.

Zo een vrouw ken ik, begrijp ik en bewonder ik, vooral ook omdat ze niet beschaamd is voor haar dromen uit te komen en eventueel om te zetten in werkelijkheid wanneer ze ervan overtuigd is dat die haar eerder goed zullen doen, dan kwaad.

Onlangs heeft ze mij een droom verhuld waarvan ik zeker weet dat ze niet terug zou deinzen, eenmaal mogelijk gemaakt, hem werkelijk te verwezenlijken. Deze droom heeft me zodanig opgegeild, gedurende zoveel maanden en zelfs jaren, dat ik hem als een van de meest opwindende gebeurtenissen beschouw in mijn leven en mij zelfs ogenblikkelijk een "stijve" veroorzaakt op het moment dat ik eraan denk of de droom herlees.

Hij gaat als volgt, door haar verteld: 

"Hier komt mijn droom…

Ik zit samen met mijn dochter in jouw bureau, achteraan je winkel. We drinken allemaal een kop koffie. Een uurtje eerder heb jij ons opgehaald van de vlieghaven. Het weerzien is hartelijk, maar niet uitbundig geweest. Na een tijdje stel je voor om allemaal samen een wandeling in de omgeving te maken en dat doen we. We steken eerst een grote, drukke weg over en komen zo in een kerkhof. Geen kerkhof zoals hier, klein en bescheiden, neen, het is er immens groot. Kris kras door elkaar lopen talrijke wegen en paadjes. Hier en daar staan graven, her en der banken in de schaduw van een groep bomen en heel veel bloemen. Het kerkhof wordt druk bezocht door een opzichtige mengeling mensen van alle slag en kleur. Na een flinke wandeling keren we allemaal terug naar je bureau waar je vrouw intussen op ons wacht samen met je dochter. Ze rookt een sigaret en mijn dochter steekt er ook een op.

Ik zie aan het gedrag van je vrouw dat er iets niet goed is, ze is nogal kribbig, maar uiteraard weet ik niet wat er aan de hand is.

Ik zeg aan mijn dochter dat roken zonder toestemming van de gastvrouw, al rookt ze zelf, niet beleefd is. Maar daar gaat het niet om. Ik vraag aan je vrouw wat er wél scheelt. Ze geeft haar uitleg aan jou en jij vertaalt. Zij is ontgoocheld omdat wij, de gasten, geen bundel eppe (kruid) aan haar overhandigd hebben. Dat is namelijk een traditie bij jullie en betekent dat de gasten de gastvrijheid enorm appreciëren en het is ook een soort wens voor voorspoed en geluk voor de gastheer en vrouw en familie. Dat wist ik natuurlijk niet en ik zeg haar dat het me spijt en dat ik onmiddellijk voor zo’n ruiker eppe zal zorgen. Nadat jij mij bevestigt dat ik dat kruid zal vinden op het kerkhof dat we zonet bezocht hebben, wil ik er alleen naartoe. Je drukt me op het hart om niet te ver te gaan en voorzichtig te zijn en dan ga ik. Terug op het kerkhof, deze keer dus alleen, gaap ik me te pletter aan de kleurige mengeling van die bonte mensenmassa. Ik ga op een bank zitten en vergeet de tijd… plots sta jij voor me, enigszins opgelucht dat ik niet verloren gelopen ben, maar ook een beetje boos omdat je niet meer gerust was. Een bundel eppe heb ik nog altijd niet en zal ik daar ook niet vinden, beweer je. Je neemt me mee verder weg een eind van het pad vandaan. Waar er bijna geen mensen meer te zien zijn zeg je dat je me nog niet eens hebt begroet zoals je graag zou willen. Je neemt me in je armen en zoent me deze keer véél hartelijk en uitbundiger dan bij mijn aankomst, algauw is er van vriendschappelijk gezoen geen sprake meer, je duwt je tong tegen de mijne en ik beantwoord gretig die woordeloze discussie, je duwt je onderbuik tegen de mijne en ik druk tegen, ik voel mijn eigen opwinding en ook de jouwe…Kom zeg je, we moeten verstandig zijn en je neemt me mee naar een bank waar we gaan zitten om onze opwinding af te laten koelen. Ik ben het roerend met je eens, ja, we moeten verstandig zijn denk ik maar dan neem je mijn hand en legt ze op je kruis. Voel je dat, vraag je. Natuurlijk voel ik je erectie, wat een vraag denk ik nog. Ik ben er klaar voor zeg je en kijkt me uitdagend aan. Ik ook, zeg ik, ontdoe me snel van mijn onderbroek. Gelukkig heb ik een jurk aan en ga schrijlings op je schoot zitten. Intussen heb je je broek los geritst en je stijve piemel uit zijn benauwde positie bevrijd. Je eikel glanst verlangend en niet van het zonlicht. Moeiteloos vindt hij zijn weg in de vochtige, warmte tussen mijn benen.

We blijven redelijk stil zitten. Een verwaaide passant zou kunnen denken dat we elkaar gewoon omhelzen. We kijken elkaar diep in de ogen en ik span mijn spieren en dat doe jij ook, onze ademhaling stijgt en op hetzelfde ritme deinen we wat weg en weer, niet eens zoveel, en dan komen we klaar alsof het de eerste keer is en dat is het ook…

Hier stopt mijn droom…"

10-hot-and-steamy-cemetery-sex.jpg

13:55 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.