10-01-16

Moedige hoertjes - Enkele verrassingen van Sara

Sletjes zijn moedig, of lui? Wij worden gemakkelijk als lui bestempeld omdat we liever ons lijf onderhandelen dan onze handen uit de mouwen te steken.

Wie dat beweert weet niet waarover hij (zij) het heeft. Hoezo, vreemde mensen aan je lichaam laten peuteren, is gelijk aan lui zijn? Wij worden zelden ergens anders betast dan aan de borsten en aan het kruis, aan beide zijden. Van de andere kant, wij worden, praktisch altijd, gevraagd wild tekeer te gaan op de lichamen van onze klanten en als we dat niet doen, vernauwen wij onze eigen maar nog steeds overbevolkte markt (niet alleen wat de "vraag" betreft, maar vooral op het gebied van het "aanbod"). Een tweede keer zal een zich daarin bedrogen gevoelde man ons niet meer meenemen, daar mag je op wedden. Wij worden verplicht alles te doen wat hun brave vrouwtjes thuis weigeren zelfs te overwegen. Hier kussen, daar zoenen, overal wrijven, trekken, snakken en kneden. Drukken, persen, strelen, bewegen, trillen en beven. Wie er niet gespierd van wordt heeft zijn werk niet met voldoening voltooid. Dus zweten we wel en diegenen die alleen maar hun benen op een kiertje zetten, zijn gedoemd zich te laten overhalen uiteindelijk toch te trouwen en dan te moeten toezien hoe hun eigen man andere vrouwtjes opzoekt om zich werkelijk eens uit te kunnen leven. Lui zijn komt dus niet overeen met het eerste verwijt dat andere luie vrouwtjes ons toewerpen. Van de andere kant, hoertjes hier van Brazilië zijn waarschijnlijk de enige in de wereld die er in slagen genot te vinden in hun dagelijkse zonden en daden. Hun werk is (meestal) hun verslaving. Niet zelden komen wijzelf ook gereed, maar alleen als de man daar naar streeft en hij beslist ons een kans te geven en dus, vooraleer hij zelf eerst zijn eigen orgasme ontvangt. Wij doen niet alleen ons werk. Wij doen het met plezier. Sommige van ons zijn, zonder valse schaamte, verzot op een stijve penis. Andere, ik begrijp niet waarom, zijn lesbisch en ik ken zelfs een collega/vriendin die "getrouwd" is met een andere hoer. Alhoewel ze meer weg heeft van een "hoer-uitbaatster" dan van een minnares. Ikzelf kan ook goed weg met een andere spleet, vooral in een driehoeksverhouding, met twee vrouwen en een man, bijvoorbeeld. Iets waarvoor ik geregeld een vriendin aanspreek. Twee mannen en een vrouw, nochtans, genieten mijn voorkeur.

Dat is ten andere een andere tak van ons beroep en er zijn er weinigen die, in onze straat hier, een uitnodiging daarvoor resoluut zouden weigeren. Net zoals om een escort te zijn op een swingers-avond. Ik neem alles, behalve geweld. 't is te zeggen, mijn kontje tonen is wel een "must", maar hem effectief gebruiken is wel iets anders toch en niet alle dagen en weken is het prijs. In de grond geloof dat ik "het" aan het bewaren ben voor iemand die ik werkelijk lief zal hebben en dan zal hij er niet alleen gebruik van mogen maken, maar er werkelijk enkele keren goed op mogen slaan. Om mij te doen betalen voor al mijn eerder gepleegde ondeugdelijke en zelfs zondige daden.  

Moedig zijn we dus wel en dat kan ik garanderen. Zelden zijn we bekwaam een man te weigeren, tenware hij duidelijke tekens van geslachtsziekten vertoont. Zelfs wanneer ze niet betaald hebben gedurende een eerdere gelegenheid, met het onschuldig klinkend verzoek het maar op hun rekeningetje te zetten. Bandieten, dronkaards en politieagenten, van de andere kant, betalen nooit en wee diegene die dat niet aanvaardt, want de wraak komt terstond aangedraafd.

Lijvige, stinkende en tot op de draad versleten mannen bedanken God alle dagen dat wij wel bestaan. En bovendien gelukkig blijken te zijn hen te mogen bedienen, meestal voor de prijs van een rap in te slikken Big Mac, in de dichtst bijzijnde Donald.

Veel van mijn ervaringen zijn echt koddig geweest en soms kan ik een (schater)lach maar moeilijk bedwingen.

Ik had eens een gezellig meneertje opgepikt, of beter, hij had mij verkozen, tussen een bende andere sletjes, toen ik mezelf had omgedraaid en mijn kontje had getoond (nog altijd rond en uitdagend, btw), zodat hij me had meegenomen naar een bekend motel in de streek. We hadden, nog gekleed, eerst wat liggen zoenen (jawel, hier in Brazilië is dat geen zonde zoals het is in Nederland) en stoeien in het rond bed, zodat ik zelfs gevoeld had dat zijn pik zich al aan het oprichten was geweest, tot hij besloot ons beiden, de ene na de andere, te ontkleden en hij zich gereed maakte zich boven op mij te gaan wentelen. Ietwat verbaasd stelde ik nochtans vast dat zijn lul terug slap was geworden, wat mij verplichte de leiding over te nemen. Niets, echter, kon hem overtuigen zich te bekeren, terwijl de naalden van het uurwerk verder bleven draaien. Ik moet er hier aan toevoegen dat dat dikwijls gebeurt en meestal wijst op psichologische problemen eerder dan op lichamelijke.

Enfin, uiteindelijk vroeg hij verontschuldiging om naar het toilet te gaan, bewerend dat de goesting om te gaan wateren zijn goesting om te neuken had weg getoverd. Mijn hoofd opheffend om iets te kunnen zien tussen de kier van de badkamerdeur stelde ik met genoegen vast dat hij beslist had zijn geld niet voor niets te verdoen en verwoed aan zijn pik aan het snakken was, tot hij werkelijk, na enkele minuten, terug stijf aan het worden was geweest. Met een gelukzalige glimlach op zijn vertrokken wezen, stormde hij de badkamer uit, zijn harde pik wippend van de inspanning, toen hij zich opnieuw over mij lanceerde, moment waarop, als ware het een omgekeerd wonder, zijn dinges het weer af liet weten en in een oogwenk verkleinde tot het de omvang had van de pisser van een tienjarige.

Hij vloekte binnensmonds en het begon er op te gelijken dat hij van plan was mij ervan te beschuldigen de oorzaak te zijn van zijn frustrerende piemel. Ik wilde hem niet ontmoedigen, noch ontgoochelen, maar toch kon ik een lachje niet helemaal onderdrukken.

Ik weet wel waarom jij gene stijve kunt krijgen, mompelde ik, om hem zijn op zijn tong gereed liggend verwijt terug te kaatsen, vooraleer het er effectief uitrolde.

Hij keek me ongelovig aan en meteen zweerde hij dat hij echt geen potter was...

Het brave schaap kon het onmogelijk verduiken dat hij er gewend aan was geraakt zichzelf af te trekken en dat hij er daarmee nooit een volledige erectie had kunnen onderhouden terwijl hij met een vrouw bezig was.

De sukkelaar. Hij heeft me dan toe vertrouwd dat hij een protestantse pastoor was en dat hij met zijn geweten te kampen had. Maar het kon zowel een katholieke paster geweest zijn, of zowel een rechter, die daar immer last mee hebben.

Uit medelijden heb ik maar een uur aangerekend, waar ik er twee had verdiend.

10:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.