02-01-16

Dag allemaal!

Olá vrienden,

Ik zou mezelf graag even willen voorstellen. Mijn naam is Sara. Ik ben de derde en jongste dochter van Brenda, mijn moeder (uiteraard), met wie Rudo, gedurende verscheidene jaren, een briefwisseling heeft onderhouden in de Nederlandse taal. Zij is geboren en woont nog steeds in de omstreken van de hoofdstad Willemstad van het eiland "Curação", Nederlandse Antillen. Veel mensen spreken daar, onder andere, ook nog een beetje Portugees, wat mij nu uitstekend van pas komt.

Ik heb de gelegenheid gehad veel van zijn prettige brieven (toen nog verzonden per boot), te herlezen, samen met mijn moeder die er eigenlijk op gehoopt had hem eens persoonlijk te leren kennen. Gelukkig is dat niet gebeurd. Anders zou ik hier niet geweest zijn om daarover te kunnen vertellen.

Ik ben net zoals zij, mijn moeder dus (die voor mijn 10-jarige dochter zorgt), aan de slanke kant gebouwd en heb een donkerbruine huid, in tegenstelling met die van haar, die lichtbruin is. Ik heb krulletjeshaar (maar toch geen kroeshaar).

Nu ben ik al dichter bij de dertig dan bij de twintig, maar ongeveer acht jaar geleden ben ik naar Brazilië uitgeweken en heb ik Rudo, in Recife, persoonlijk ontmoet, na een kort contact met behulp van Google. Spreek van iemand die dag en nacht bezig is met seks! Nochtans droomt hij er meer over, dan dat hij werkelijk iets doet.

Ik heb wel wat andere beroepen geprobeerd maar wat me het meest bevallen heeft en waar ik bij gebleven ben is het beroep van "een gezellig en sympathiek hoertje", oftewel, zoals ze het in Holland uitdrukken: "een sletje".

De ontmoeting met Rudo is hartelijk geweest maar hij was al getrouwd en weinig heb ik gedaan om hem van zijn vrouw te ontnemen.

Toch kruipen we (bij manier van spreken) dikwijls tezamen, net vooraleer ik op stap ga, in de Av. Conselheiro Aguiar in Recife, waar het dagelijks krioelt van de hoertjes, aan een wankel tafeltje op de trottoir, recht voor een restaurantje, wanneer hij me altijd trakteert met een lekker biertje. Somtijds samen met zijn vriend "Albino", een Portugees. Ik wacht nog altijd op de eerste keer dat Rudo mij zal uitnodigen. Net zoals Albino, die dat al stiekem heeft gedaan en er geen spijt van heeft gehad. Ik neem mijn beroep ernstig op, ben er helemaal niet beschaamd in en verkoop geen kat voor de prijs van een konijn.

Terwijl we van ons biertje genieten word ik regelmatig op de proef gesteld en vragen ze mij uit in verband met mijn dagelijkse avontuurtjes. Hoe pikanter, hoe beter, vanzelfsprekend en meestal lachen we onszelf een bult. Bij manier van spreken weeral, want zijn bult zit namelijk altijd wat lager. 

Onlangs heeft hij mij uitgenodigd enkele van mijn avontuurtjes op papier te zetten (zowel in het Nederlands als in het Portugees) zodat hij ze kan publiceren op zijn blog, die ik af en toe ook eens lees.

En dat is wat ik dus van plan ben te doen.

Let op, echter, de taal en de voorvallen zijn niet voor minderjarige of overgevoelige zielen bestemd, maar wie er van houdt, zal aan zijn beurt komen. Dat beloof ik alvast.

Tot strakjes dan.

Sara

15:47 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.