28-12-15

Zonder Golven

Als ik het goed verstaan heb is mijn collega, volgens haar eigen besluit, een “hoog sensitief” wezen. Als mij dat niet riekt naar iemand die de toekomst kan voorspellen, de gedachten van andere mensen kan lezen en in contact kan geraken met mensen die al gestorven zijn, dan weet ik het niet meer. Dat soort mensen weet precies waar de klepel van het leven hangt.

Of bedoelde ze het op de manier van “overgevoelig" zijn? Iemand die in iedereen een mogelijke vijand onderscheidt? Dan leunt ze dicht tegen mij aan. Sedert dat voorval met mijn ex-"muy amigo" WL, vertrouw ik niemand nemeer. En dat is de regel. Geen uitzondering.

(Had ze zijn volledige naam niet geschreven, ik zou me hem zelfs niet meer herinnerd hebben. Hij is nooit een vriend geweest. We hebben toevallig samen een stage gedaan in dezelfde chemische fabriek in Duitsland, in Mannheim, maar dat is alles geweest. Hij heeft nooit zijn eigen handen moeten vuilmaken en heeft bovenal ook een technische richting verkozen omdat hij eveneens niet bij de slimste van zijn soort behoorde, onafhankelijk van wat zijn vader bezat en wat die waarschijnlijk ook al van zijn eigen vader had geërfd. Ik sympathiseerde met de Volksunie en hij was toen al fan van de liberalen. Dat was waarschijnlijk het RODE gevaar waar hij op wees toen hij mijn ex-bijna-toekomstig-lief vroeg goed ná te denken, vooraleer met mij om te gaan. Verder wist en weet ik niets van hem, noch van zijn familie. Nog minder van zijn onnozel wijfke dat ik zelfs nog nooit gezien heb. Als standenverschil voor hen belangrijk is, zoals het schijnt in haar commentaar, dan hebben ze daar nu zelf ook wel danig last van, want wat hoger op hun ladder staan er nog andere, nog ambetantere mensen die, op hun beurt, op de schouders en vooral op het hoofd terten van hun soortgenoten die nog altijd op de wat lagere treden vertoeven en staan aan te dringen om zelf ook nog wat verder op te kunnen stijgen, want de ladder is lang en af en toe valt er zelfs één vanaf.

Zoals Stijn Streuvels al beweerde, er bestaan geen onbezette plaatsen op de aarde, zodat het volgende spreekwoord geldig is: "aansluiten aub, want de rij schuift op". Tenandere, wat men zelf uit de grond stampt is vele keren smakelijker dan wat men braafjes in de handjes gestopt krijgt. Om absoluut eerlijk te zijn, ik heb diene klootzak nooit gemist...)

Inderdaad, ik ben langzaamaan een onuitstaabare Rudo geworden. Het liefst ben ik nu alleen. Om niet te prikkelen en niet geprikkeld te worden. Wat ik nodig heb is een geregeld leven, zonder verrassingen en zonder "golven".

Ik herinner mij, in dat verband, het verhaal van een Roeselaarsch meneertje die naar het vagevuur gezonden was geweest door Sint Pieter, na zijn dood natuurlijk en die hem uitgenodigd had een kamer uit te kiezen tussen de vele andere, allemaal uitgerust met verschrikkelijke en zelfs vreselijke folterinstrumenten en hij had verkozen een kamertje binnen te stappen dat hem het meest had bevallen en waarin tientallen mannen al ne hele tijd rechtop hadden gestaan in een put, tot aan hun mond gevuld met verse stront, omdat dat veel beter scheen te zijn dan in de overige kamers, maar die hem echter met ontzetting en zelfs met een afgrijselijke uitdrukking op wat er nog bloot was van hun aangezicht, gade hadden staan slaan, smekend dat hij een andere kamer zou verkiezen, toen hij echter toch, lenig (om indruk te maken), het trapje was af gehuppeld, zodat het peil van de "merda" ineens nog enkele centimeters verder was gestegen en ze allemaal verplicht waren geweest op de tippen van hun tenen te gaan staan en bijna gezamenlijk uitschreeuwden: "geen golven maken, smeerlap....!!".

Ik krijg de pest aan dochters die mij doen afzien, klanten die mij willen vernederen en situaties die mij doen opschrikken. Ik zou een vrouw zoals mijn eerste niet meer kunnen uitstaan. Alle dagen schandaal.

Mijn collega schrijft dan wel dat ze vind dat ik geslaagd ben in mijn leven, maar ik herinner me niet waar en wanneer ik dat laten blijken heb. Het is wel waar dat ik nooit iemand heb moeten lastig vallen om voor mijn onderhoud in te staan. Mijn jongste broer heeft me wel geholpen, maar moraal eerder dan financieel. Nochtans, tot heden kan ik nog niet beweren dat ik geslaagd ben in mijn leven en dat zal blijven afhangen van dingen die niet onder mijn controle staan, zoals:

- Een waardevolle diploma, overwinning in eender welke soort sport, een gelukkig huwelijk en gezondheid, geestelijke en lichamelijke, voor mijn beide dochters. Eender wat, zolang ze later maar voor hun eigen bestaan zullen kunnen instaan;

- Een kind of een kleinkind, liefst van mijn eigen bloed. Dat is praktisch onmogelijk aan het worden;

- Een zorgeloze oude dag.

15:48 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.