08-12-15

"Sluipende" Wanhoop

"Sluipende wanhoop" is perfect uitgedrukt.

Hoe goed men ook is voorbereid op de klappen van het leven, de "wanhoop" zit geduldig te wachten tot je een steek laten vallen zodat hij je, in een zwak moment, omver kan doen tuimelen, terwijl hij ook "sluipt", om je zo vanuit alle kanten te kunnen aanvallen, zelfs vanuit de hoek waaruit je hem het minst verwacht.

Dat gezegd is het aangeraden eraan toe te voegen dat elk moment dat heerlijk is geweest, niet meer kan gestolen worden door de wanhoop en hij zal moeten uitzien naar, voor hem, betere tijden. Zolang we dus gelukkig kunnen zijn moet de wanhoop terug deinzen, want hij is daar niet tegen bestand. Hij verkiest twijfel, weemoedigheid, triestigheid en ongeduld, om zijn tanden te kunnen laten zien. Een mens kan niet voortdurend gelukkig zijn, natuurlijk, maar in compensatie, men kan ook niet voortdurend ongelukkig zijn. Zolang we iemand anders gelukkiger kunnen maken, zolang profiteren wij daar zelf ook wel een beetje van en iedere dag die vrolijk voorbij is gegaan, betekent een dag verloren voor de "sluipende wanhoop".
 
In feite heeft een mens niet veel nodig om zich beter te voelen.

Vooral "aandacht" is iets dat wonderen doet. Wanneer men iemand heeft of kent die bereid is te luisteren, doet de sluipende wanhoop zich in de omgeving oplossen. Zijn (of haar) hart mogen en kunnen ontluchten, zelfs tot diep in de nacht, doet een mens heropleven en rustiger gaan slapen. Mijn jongste broer Johan is daar meester in. Hij laat mij urenlang uitrazen iedere keer ik naar Gent reis. Bijna als een duistere WC pot die niets weigert en alles aanvaardt. Niet één nacht, niet ene keer, maar alle avonden, als ik dáár naar streef. Hij blijft mij aandachtig aanzien, zegt weinig en spreekt me nog minder tegen. Niet dat ik altijd gelijk heb en hij hij weet dat ik dat zelf ook wel besef, wat zijn rechtzetting onnodig maakt, maar zijn onvermoeibare blik doen mijn bekommernissen wegslinken zoals het blokje ijs in het glas korte drank. Intussen drinken we onvermoeid tot we er zelfs hernieuwde dorst van krijgen en gaan we gaan slapen alleen maar als het al ver over de drieën is in de morgen. Sinds hij een open haard heeft, in de winter, wordt dat nog gezelliger en zijn vrouw doet soms zelfs mee, alhoewel ze het wel wat vroeger aftrapt. Maar spreek van een ideale vrouw..., lief maar toch beslist, een werkpaard maar toch met tijd en goesting om uit te gaan en zich te ontspannen, begrijpend maar toch zeker van zichzelf, niet uitermate schoon maar toch verleidelijk, klein in gestalte maar groot in opvatting en mening, geduldig maar niet onderdanig, bekommerd maar toch streng en stipt, niet benauwd haar mouwen op te stropen, maar weet ook te dansen zoals geenéén. Als men van iemand houdt is men nooit jaloers op wat hij heeft of bezit. Daarom ben ik niet jaloers op Johan en probeer alsnog op hem te gelijken.
 
Lachen is uitstekend voor de gezichtsspieren en ik heb me helemaal niet ín gehouden toen mijn schrijfvriendin me schreef: "... 2 hooguit 3 weken later liep hij reeds met een nieuw lief te pronken, een kleine, blonde, dikke en domme Christine of Christiane……… wat had zij dat ik niet had rudo…..?". Wel, dat laatste had ze niet moeten vragen natuurlijk, want nu voel ik mij verplicht daarop te antwoorden: ze had "lekkere grote borsten", maar dat was niet de enige en voornaamste reden, natuurlijk. De reden was dat ik haar jaloers wilde maken, alhoewel ik er niet op rekende dat ze dat ooit te weten zou komen aangezien we geen gemeenschappelijke vrienden hadden en we in verschillende steden woonden. In alle geval, ze was inderdaad eenvoudiger en welgezinder, zonder de gewilligheid te vergeten. Soms vraag ik me af wat er met da(ie)t meisje(s) later is gebeurd. Ook ik loop met een zak vol schuldgevoelens op mijn rug, maar besef dat daar nú nog weinig aan te doen is. Ongelukkig genoeg. Was ik spiritueel gericht geweest, ik zou hopen op een nieuw leven en op een nieuwe kans.
 
Dan zou ik ook meer kinderen hebben gehad. Maar de trouwheid heeft me daar nu van belet. Met mijn eerste vrouw was ons huwelijk al gebarsten vooraleer Rudo Jr. op de wereld kwam. Een typisch huwelijk om de eenzaamheid te verdrijven. Met mijn huidige was het omgekeerd. Maar ze was geopereerd geweest toen ze nog een tiener was, in haar geboortestreek. Een toevallige zwangerschap in één van haar eierstokken. Die is dan verwijderd geweest. Ze is voor een tweede keer geopereerd geweest omwille van een onnatuurlijk gezwel in haar baarmoeder. En toen hebben ze ook haar tweede eierstok eruit gehaald. Dat was pas kort nadat we begonnen zijn te vrijen. Daardoor zijn we allebei kinderloos gebleven.
 
En dát; dat was waarschijnlijk de allergrootste fout die ik ooit bedreven heb. Had ik er geen gewetensprobleem van gemaakt, ik was nu omcirkelt door talloze kindjes en kleinkindjes en gereed om vaarwel te wuiven!!

Snik, snik, snik...

NVDR:

"Jammer ... dat je zo gewetensvol bent rudootje, want ik voel soms wél ferm veel goesting om je vast te pakken en ook om eens vastgepakt te worden!

Oh! Wat ben ik weer slecht..."

14:27 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.