10-12-15

Grijze Monotonie?

Zo, je bent dus kwaad, nijdig en zelfs een beetje woedend? Dat betekent dat je onderdrukte, ineengestampte, verborgen en opeengeperste gevoelens en leeflust de strijd aan het halen zijn tegen de dagelijkse sleur en de grijze monotonie? Dat je hart overloopt van de opgestapelde goesting om terug strijdwaardig te worden. Het klemmend en plakkend harnas uit te trekken en je opstandige gedachten de vrijheid te schenken en het uit te schreeuwen van het bruisend geluk omdat je terug wilt leven zoals een boreling die zich nog maar pas uit de buik van zijn moeder heeft gesparteld, gereed om alles te ondervinden, het goede en ook het mindergoede, als het maar deel uitmaakt van wat het leven te bieden heeft. Dan ben je verlost van alles wat negatief op je geest werkt en integendeel, bereid de loodzware steen terug opwaarts te stoten, de helling op, omdat je weet dat een moment daarna, de steen zichzelf zal oplossen en verdwijnen uit je gezicht en gemoed en je jezelf zult verlossen van de pijn, de vermoeidheid en ook de uitputting, terwijl beseffend dat je toch je plicht hebt voldaan.

Zolang men niet onverschillig is en blijft, raast het bloed sneller door de aders en is er een oplossing voor de boeg. Vroeger of later, maar meestal veel later, wordt men beloond voor de geleverde inspanning. Je hebt groot gelijk, wild, bulten in de lucht te willen slaan en verwoed gaten in het water te pletsen. En niets belet je van een schreeuw te laten echoën over het platteland van West-Vlaanderen en naaste omgeving. Niet vooraleer toch eens rond geloerd te hebben om er zeker van te zijn dat niemand je daarna als gek zal bestempelen en nawijzen.

Of toch, laat de anderen maar in de waan dat je gek bent. Het maakt helemaal geen verschil nemeer uit. Integendeel, met gekke mensen heeft de gemeenschap langer geduld en moet je geen energie verspillen om het vanzelfsprekende uit te leggen. Levelang de zotten, zolang ze het geld niet scheuren. Het hunne niet en nog minder het mijne. Vooruit dus met die geit en laat jezelf ontpoppen als een verdediger van de zwakken, de domme en de lelijkste, die ook recht hebben op een stukje land, een dak en de gezelligheid van een naaste erbij.

En dat brengt ons op de sterke, de snelle (rappe) en de lenige mensen...

Binnenkort beginnen hier de Olympische Spelen. Veel mensen hebben daar geen enkele belangstelling in, maar ik wel. Ik kan er zelfs tranen met tuiten van laten vloeien. Te zien hoe een mens daar vier jaar mee bezig is geweest en daar alles voor opgegeven heeft, is niet iets dat je gewoonweg opzij mag schuiven. Dat vergt exclusieve toewijding, inspanning, concentratie, enfin, je maakt er je leven van, net zoals trouwen en vijf kinderen hebben en opvoeden iets heel speciaals is. Daarom worden moeders daarvoor ook zo fel gewaardeerd, vooral vanwege hun zelfverloochening en absolute zelfonderdrukking, soms grenzend aan vernedering.

Enkele dagen geleden verraste ik er mij zelf op hoe ik een koppel aan het gade slaan was in mijn stamcafé. Allebei over de vijftig, zeker en vast. Ze waren een voetbalspel aan het volgen op hert TV scherm en vooral de man had duidelijk een voorkeur voor één van de ploegen. Hun zoon, jonger dan twaalf, ook aan de tafel, was zijn vader aan het uitdagen door op het andere team te wedden. De moeder echter had alleen maar ogen voor haar man. Duidelijk verliefd. Ze streelde hem voortdurend door zijn haar en in zijn nek en bleef hem verrukt aanstaren. Soms wist hij zelfs niet meer waar het meest zijn aandacht op te vestigen, op het spel of aan de streling, vooral wanneer ze begon op zijn rug te scharten en te wrijven, zodat hij zelfs kreunend begon te kronkelen om de streling naar de juiste plaats te leiden.

Ik herinnerde mij mijn vrouw, tien  (of was het twintig?) jaar geleden.

11:04 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.