15-12-15

Er was eens...

"Het leven is een strijd": dat heb ik al vele keren geschreven en had iemand mij ooit gevraagd of ik wel echt geboren wilde worden, dan zou ik onmiddellijk geschreeuwd hebben: "Lieve God, spaar mij daarvan!!".
 
Ze hebben mij echter níet geraadpleegd en nu ben ik verplicht hopeloos te wachten op het einde van mijn eigen bezigheden, terwijl we allen versteld moeten toezien hoeveel mensen er wel bestaan die de rij niet respecteren en vroeger hun persoonlijke strijd stopzetten dan oorspronkelijk, door ons, gepland is geweest. We zijn dus op hetzelfde ogenblik allemaal onbelangrijke winnaars, maar ook en uiteindelijk geboren verliezers en dat beginnen we maar definitief te begrijpen eens we nieuwsgierig vanonder de rok van onze moeders beginnen te loeren.
 
Moeders moeten dus best weten wat ze doen met hun kinderen en al of niet beslissen of het voor hen, hun kinderen, het wel de moeite waard zal zijn de wereld schreiend binnen te treden. De Paus, ocharme en al zijn hete pasters, die niets anders te doen hebben dan aan hun kloten te scharten en de wierookmannekes te trachten te verleiden, hebben daar niets mee te zien en te maken en worden beleefd gevraagd zich daar niet mee te bemoeien. Het vagevuur voor hen, is weinig.
 
Ik weet precies, maar niet in dezelfde graad als de moeder vanzelfsprekend, wat het betekent een kind (vooral als het je enig kind is) te verliezen. Dat geldt absoluut nog méér wanneer dat kind werkelijk gewenst is geweest en niet het resultaat is van een onnozel ongelukje. Spijtig voor mij dat ik geen nieuw wezen heb kunnen scheppen zonder mijn vrouw daarvoor te moeten bedriegen. Dus hebben wij moedig beslist twee kindjes te adopteren. Ik ben er niet meer zeker van dat het de meest belangrijke en gelukkigste beslissing is geweest die ik ooit in mijn leven heb genomen en was de wetenschap al zo ver gevorderd, ik zou er onmiddellijk twee clone's van laten maken, om nooit nemeer zonder voorraad te vallen..(jaja, ik weet het, deze zin spreekt de vorige tegen, maar ik ben geen filosoof hé en ik moet daar bovendien mijn brood niet mee verdienen).
 
Het is niet overdreven te beweren dat ik mijn oudste dochter al méér heb bemind dan ik ooit gedacht heb mijn bloedeigen en enige zoon te hebben bemind. Is dat een fout of een verkeerd gevoel geweest, dat weet ik niet, maar het is een feit (gelukkig dat hij dat nooit zal weten). Ik begrijp dat zij ons nodig had toen we haar toegewezen kregen (zonder keusoptie) vanwege een plaatselijke jeugdrechter (ze was toen ongeveer vijf jaar oud en bevond zich opgestapeld in een weeshuis), maar wij hadden haar nog meer nodig dan zij ons. Ze is nu achttien, is een meter tweeënvijftig groot en zal waarschijnlijk niet meer groeien, want toen ze voor het eerst haar maandstonden kreeg was ze nog maar pas acht jaar geworden. In compensatie, ze bezit een overwelvende persoonlijkheid, is verantwoordelijk, stipt, bezorgd, vloekt niet of uit geen vuile of dubbelzinnige woorden, spreekt ook niet tegen (tegenwoordig wel), ze is gehoorzaam (tegenwoordig niet), ze is lief (tegenwoordig niet meer), kuis en zelfs preuts, overtuigd, studeert zonder (veel) te reclameren, zwemt zoals een vis in de vier modaliteiten, wordt vroeg wakker en maakt haar eigen bed op (dat is een klein leugentje, eigenlijk). Ze kan ook voor zichzelf zorgen als het nodig is, houdt niet van carnaval, voltooid haar slaap 's namiddags, doet vervolgens haar huiswerk, traint alle dagen en soms zelfs twee keren per dag (dat is verleden tijd), spreekt duidelijk en beschaafd, deinst niet terug voor een inspanning en ze is trouw. Ze is opgewekt (was) en sportief (tussen haakjes). Bovendien is ze ongewoon mooi en is ze Judo kampioen, met meerdere belangrijke titels (in totaal 130 medailles, waaronder meer dan 100 gouden), terwijl ze twee keren naar de Braziliaanse landkampioenschappen heeft gestreefd en twee keren de bronzen medalhe heeft veroverd.
 
Enkele jaren geleden, gedurende een routine onderzoek, hadden we vastgesteld dat er "sangue oculto" aanwezig was in haar urine. Ik heb nog nooit zoveel gezweet in mijn leven, gedurende twee weken praktisch, zonder daar de slapeloze nachten bij te rekenen, vooraleer ik gerust gesteld ben geweest, na echografieën van haar blaas en nieren te hebben nagezien. Zo verschrikkelijk groot was mijn ontzetting.

Is me dat geen liefde?

13:26 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.