12-12-15

alleen...(2)



Laatst was ik nog eens in dat cafeetje, het was héél erg lang geleden
maar het voelde vertrouwd als vanouds, er was aan de inrichting
weinig veranderd en dat kwam het interieur alleen maar ten goede.
De waard was nog dezelfde norse man van vroeger, nog steeds keek
hij met een afwezige blik alsof hij iets was vergeten in het
hiernamaals over de toonbank maar de ober was nieuw, fris en
onervaren maar maakte alles goed met zijn jeugdige
bereidwilligheid om het de klanten naar hun zin te maken.
Ik zat er aan een tafeltje helemaal alleen en dronk een tas koffie,
de stoel tegenover de mijne was leeg en zou leeg blijven want ik had
geen afspraak gemaakt niet met de een en ook niet met de ander.
Aan de grote ronde tafel in het midden van de gelagzaal zaten
enkele luidruchtige mannen en evenveel vrouwen, de vrouwen waren
allemaal opmerkelijk jonger dan de mannen en iets minder
lawaaierig.
Waren dat zelfbewuste zakenmannen met hun eigen
vrouwen, ik dacht van niet, waarschijnlijk waren het enkele
collegaatjes van op het werk want tussen de vele glazen bier en wijn
lagen her en der verspreid op de tafel allerhande paperassen,
documentenmappen en ook enkele tablets.
Een werkvergadering in het café misschien…?
Ergens begrijp ik dat wel.
Het is eens wat anders dan vergaderen in muffe,
onverluchte burelen.

Mijn aanwezigheid blijft niet lang onopgemerkt.
Enkele vrouwen uit het gezelschap aan de ronde tafel kijken mij
vanachter hun glas witte wijn onderzoekend aan want in hun
ogen ben ik als vrouw alleen waarschijnlijk een verdachte vrouw.
Misschien kom ik hier alleen maar om een man te strikken of
op te pikken, misschien hun eigen man?
De mannen daarentegen werpen een heel andere blik op mij,
in hun ogen ben ik een beloftevolle vrouw, een vrije vrouw,
een vrouw te krijg of te koop…
Enkele onder hen zoeken zowaar oogcontact dat ik
vanzelfsprekend niet beantwoord.
Ik kijk uit het raam naar de rust van het verlaten plein of
voor me uit en geniet met volle teugen van mijn eigen gezelschap.
Mijn gedachten kabbelen als water in een rustig beekje tijdens
een stille herfstdag.
Ik denk met plezier terug aan een, voor mij, gelukzalig moment,
ik denk nog eens aan de uitnodiging die ik een paar dagen
geleden kreeg van mijn verre vriend om enkele dagen bij hem
te komen logeren en aan het gesprek dat ik had toen ik vorige
week in al mijn blijheid het heuglijke nieuws vertelde aan
mijn vriendin die zich meteen geroepen voelde om mij lastig te
vallen met een hele boel goedbedoelde raadgevingen.
‘Weet je wel wat dat betekent’ vroeg ze, blij voor mij en een beetje
ademloos...
‘Hij woont aan de kust en het is er altijd zonnig en warm dus
zal je er zeker en vast vaak zonnen en veel zwemmen,
heb jij wel een geschikt badpak?’
‘Ik heb twee bikini’s en één badpak, dat lijkt me meer dan
genoeg voor die korte vakantie, en in de zon liggen doe ik niet,
zwemmen misschien wel.’
‘Neen, dat zie je verkeerd, de tijd van de bikini’s ligt reeds ver
achter ons, dus laat het …en het badpak dat je tegenwoordig
draagt om met je kleinkinderen te zwemmen kan je moeilijk
frivool of flaterend noemen…’
‘Je hebt gelijk, mijn badpak draag ik inderdaad niet voor het
mooie maar dan moeten ze daar maar denken dat ik een
serieuze zwemster ben..’
‘Zorg er dan ten minste voor dat je lichaam bikiniproof is…’
‘Mijn lijf is altijd bikiniproof’ kaats ik plagerig terug,
‘het is poepsimpel, op een dag is het mooi weer, ik haal mijn bikini
uit zijn winterslaap en trek hem aan, er is heus niets moeilijk aan…’
Mijn vriendin windt zich op om mijn verstrekkende onnozelheid
en ze wil dat ik rekening houd met haar weloverwogen adviezen.
‘Zijn je oksels al geschoren, je bikinilijn getrimd, je benen gewaxt …?
En, moest ik in jouw plaats zijn, ik zou als een gek beginnen met
buik, bil en borstspier- oefeningen …’
‘Gelukkig ben jij mij niet…’
Mijn vriendin kan er niet mee lachen…
‘Verdorie! Kan jij dan nooit eens ernstig zijn, zo’n reis maak je
misschien maar eens in je leven dus moet je je zeer goed voorbereiden…
en jij lacht alles weg’ zegt ze teleurgesteld omdat ze weet dat
ik haar goede raad niet zal opvolgen.
‘Ik ben ernstig’ antwoord ik ernstig,
‘misschien zelfs ernstiger dan je zou denken.’
‘Een bikini of een badpak, wat maakt het eigenlijk uit? ‘
‘Ik ga op reis naar mijn vriend, ik kan en mag op reis gaan,
mijn lijf is, met of zonder oefeningen, verre van perfect,
maar het functioneert allemaal nog prima,
ik heb nergens pijn zoals veel mensen van onze leeftijd,
ik heb geen reumatische gewrichten, ik zie nog goed met mijn bril,
ik hoor goed, ik heb een bovenlip zonder snor, een haarloze kin…
wat zal ik me zorgen maken over een badpak of een bikini…
mijn lijf is mijn lijf en achttien word ik toch nooit meer…’
De ober staat plots en ongevraagd vóór mij, hij buigt zich over 
mijn tafeltje en vraagt bezorgd: ‘Ça va, madame…?’
Ik laat mijn mijmeringen los en kijk hem aan.
‘Jaja, ça va...’ antwoord ik.
‘Ik denk niet dat hij nog zal komen…’ zegt hij en hij kijkt meewarig
en wijst met zijn kin naar de lege stoel vóór mij.
Hij veronderstelt dus dat ik een blauwtje heb gelopen,
ik laat hem in de waan…
‘Neen’ zeg ik ‘hij zal niet meer komen, dat denk ik ook niet.’
‘Zal ik je nog een koffie brengen of iets anders?’
‘Neen, ik kan maar beter afrekenen en weggaan.’
‘Dat afrekenen is niet nodig, de koffie is van het huis.’
Ik sta recht en hij helpt me galant in mijn jas.
Ik bedank hem voor de koffie als hij de deur voor me openhoudt
en wens hem nog een prettige avond.
Eenmaal buiten lach ik om het kleine misverstand.

Ik ben niet de eenzaamheid in persoon al ben ik vaak alleen...






18:05 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.